Het is zover. Ik ben voor in de dertig. Ik ben vier jaar getrouwd. Ik heb een rijtjeshuis en een tweedehands Japanner. Ik tuinier. En daarin sta ik niet alleen: op feestjes bij oude vrienden wordt voornamelijk over baby's, verbouwingen en hypotheken gepraat. En iedereen gaat bijtijds naar huis.
Zaterdag ben ik met het meisje naar een meubelboulevard geweest. En gisteren zaten we aan de keukentafel de spaarpunten van de koffie en de scharrelslager te tellen. Ik schrok er zelf van. Het is duidelijk: er is een kritieke grens bereikt. Wil iemand me wakker schudden voor ik een caravan koop?
