Vriend D., stadskind, werkt sinds enige tijd bij een kruidenkwekerij in de buurt van Purmerend en verbaast zich hevig over het feit dat er muntplanten staan die 'echt naar pepermuntjes ruiken!'. Maar waar een botanisch raadsel is, daar is gelukkig ook de Groene Khmer.
De munt die naar pepermuntjes ruikt is de zogenaamde Mentha x pipertita of (nee maar!) pepermunt. Pepermunt is geen oorspronkelijke wilde plant maar ontstond aan het einde van de zeventiende eeuw in Engeland. Het is een kruising van de, door de Britten geïmporteerde, groene munt (Mentha spicata, ruwweg wat ze in Marokko in hun thee pleuren, al is dat ook weer een ondersoort) en de watermunt (Mentha aquatica).
Mentha aquatica komt in onze streken overigens op vrij grote schaal in het wild voor. (Ik vond 't onlangs nog in de Naardermeer.) De plant ruikt duidelijk naar munt, maar heeft in geur en smaak een sterke ondertoon van modder. Het zal je dan ook niet verbazen dat de plant nauwelijks voor culinaire doeleinden wordt aangewend, behalve in Engeland uiteraard, waar alles naar modder smaakt.
Of de kruising tussen beide planten spontaan plaatsvond dan wel bewust veroorzaakt is vermeldt de historie helaas niet. Ik mag graag geloven dat het spontaan gebeurde. Voor mijn geestesoog zie ik een romantisch liefdesverhaal waarin de lompe, wat boerse, inheemse watermunt kennis krijgt aan de elegante, exotische groene munt en haar op een avond, aan de rand van de vijver, de zijne maakt (maanlicht! strijkers!). Ze leefden nog lang en gelukkig en hadden een gezond & vruchtbaar nageslacht.
Dat laatste is in elk geval waar. Ik blijf aan het wieden, nondeju, die troep woekert als de ziekte.
