De afgelopen weken was het maar een treurige bedoening in de kruidentuin. De basilicum, gewend aan een mild mediterraan klimaat, hief een indrukwekkend treurlied aan en gaf groots & meeslepend de geest. De laurier en de rozemarijn stonden in hun respectievelijke hoekjes te kleumen. De lavendel verlangde met veel pathos naar de schroeiende akkers van de Provence. 's Nachts hoorde je 'm zachtjes piepen. We hebben het raam maar dichtgedaan.
Er moest iets gebeuren, dat was duidelijk. Gisteren bezochten het meisje en ik de Pasar Malam Besar op het Malieveld in Den Haag. In de tenten hing een onbeschrijfelijke hitte, hetgeen aan het hele gebeuren een zekere mate van authenticiteit verleende. We verrichten er diverse goede daden. Zo heb ik, door bij twee verschillende standjes een portie sateh kambing te bestellen, een verdrietig lammetje met zijn oude moeder herenigd. Maar hierover een andere keer.
Bij een stand met uitheemse planten werden we aangesproken door Madame Jeanette. Was er voor haar geen plekje in onze tuin? Nu, dat was er. In de trein naar huis stond Madame Jeanette gezellig in de vensterbank en leverde in een sappig Caraïbisch accent ongezouten commentaren op de medereizigers, het landschap en op de Chinese bieslook, die eveneens meereisde.
En zie: Madame Jeanette heeft de zomer meegebracht. Thuisgekomen hebben we haar in de tuin gezet, waar ze ogenblikkelijk orde op zaken begon te stellen. Het resultaat overtrof de stoutste verwachtingen. De pepermunt probeerde, door uitbundig te groeien, een goede eerste indruk te maken. De dille kon niet achterblijven en verhief zich met veel ellebogenwerk boven de tijm. En Wilde Marjolein, beducht voor de concurrentie van een exotische schone, begon spontaan te bloeien.
Madame Jeanette laat zich al die belangstelling minzaam aanleunen. Straks is het september en tijd voor de oogst. De eerste kleine pepertjes beginnen zich al te vormen en ik ben vreselijk benieuwd naar het uiteindelijke resultaat. Een kleine waarschuwing is geboden: mocht je in de komende maanden bij ons te eten komen, bereid je dan voor op moeitevolle stonden. Fajaaaaa!
Ik ben ernstig geneigd om het met je eens te zijn. Kambing is, althans volgens de woordenboeken en kookboeken die ik bezit, inderdaad geit. Een schaap is een biri of biri-biri (van dat laatste vermoed ik dat het meervoud is, maar je weet het nooit, zeker niet vanwege het feit dat mijn bron een Engels-Indonesisch woordenboek is, en zoals je weet maken de Engelsen bij ‘sheep’ geen onderscheid tussen enkelvoud en meervoud) of een domba, naar het schijnt.
In Nederland krijg je, vermoedelijk bij gebrek aan geitenvlees, over het algemeen schaap voorgezet onder de noemer kambing. (Dat kost zoveel schapenvlees dat je over het algemeen varkensvlees krijgt voorgezet onder de noemer lamsshoarma.) Vandaar.
Maar… Kambing, dat is geit!
lijn (URL) - 20 Juni '05 - 20:28
Ik ben ernstig geneigd om het met je eens te zijn. Kambing is, althans volgens de woordenboeken en kookboeken die ik bezit, inderdaad geit. Een schaap is een biri of biri-biri (van dat laatste vermoed ik dat het meervoud is, maar je weet het nooit, zeker niet vanwege het feit dat mijn bron een Engels-Indonesisch woordenboek is, en zoals je weet maken de Engelsen bij ‘sheep’ geen onderscheid tussen enkelvoud en meervoud) of een domba, naar het schijnt.
In Nederland krijg je, vermoedelijk bij gebrek aan geitenvlees, over het algemeen schaap voorgezet onder de noemer kambing. (Dat kost zoveel schapenvlees dat je over het algemeen varkensvlees krijgt voorgezet onder de noemer lamsshoarma.) Vandaar.
Ko (URL) - 20 Juni '05 - 21:32