De afgelopen drie weken ben ik van maandag- tot donderdagavond de deur niet uitgekomen. Daarnaast stond de warme prak al ruim voor negenen op tafel, iets dat bij ons thuis hoogst ongebruikelijk is. 't Is niet dat ik ineens een voorzichtig en geregeld leven ben gaan leiden; de oorzaak moet veeleer worden gezocht in het - op deze plek al eerder bezongen - BBC-programma Springwatch.
Waarom, lezer, zijn er niet meer van dat soort programma's? Waarom zijn ze er niet iedere dag van het jaar? En waarom zijn ze er niet in Nederland? We hebben inmiddels zoveel soap-series dat ze alleen nog maar met afkortingen worden aangeduid. De omroepen rollen over elkaar heen om al maar lulliger onderwerpen te vinden voor reality-shows. Eén goed natuurprogramma. Eentje maar. Is dat teveel gevraagd?
Want zeg nou zelf, zijn de belevenissen van (pakweg) een nestje pimpelmezen niet duizend maal interessanter dan de gruwelijke verwondingen van het zoveelste verkeersslachtoffer, de ouderdomskwaaltjes van huisvrouwen uit Beneden-Leeuwen of het privéleven van Ozzy Osbourne, Frans Bauer, Jantje Smit, Adam Curry of (attenooie!) Patty fucking Brard godverdomme?
Even ademhalen. Glaasje water. Rustig, Ko, rustig.
De laatste uitzending van Springwatch was afgelopen donderdag. Ik zal ze missen, de mezen, de slechtvalken, de zeearenden, de zwaluwen en de kerkuilskuikens*. Maar er is goed nieuws: naar het schijnt is het budget voor volgend jaar al rond. Daarnaast organiseert de BBC onder de naam 'Autumnwatch' het grootste fenologische onderzoek dat ooit in Groot Brittannië is uitgevoerd.
Dus zit ik gespannen uit het raam van mijn werkkamer te turen. Beginnen de boomkruinen al een beetje te verkleuren? Trekken de eerste kolganzen al over? En zijn die ellendige gierzwaluwen al eens opgerot? O, süsser Oktober!
*) Overigens een uiterst geschikte benaming voor niet al te snugger uitgevallen religieuze zeloten.
