Ik hou van simpele constructies. Wanneer ik iets koop - een wasdroger, een telefoon of een decoupeerzaag, bijvoorbeeld - kies ik over het algemeen voor een model zonder toeters en bellen. Hoe eenvoudiger het apparaat, hoe minder eraan kapot kan, zeg ik altijd. En ik heb gelijk.
Wat kan er nu kapot gaan aan een kattenluikje? Niet veel, zou je denken. Maar als je die vraag aan Jonas voorlegt kom je bedrogen uit. Jonas houdt niet van dichte kattenluikjes. 's Nachts wil ze in de tuin op jacht naar muizen (die ze nooit vangt), koolmezen (die 's nachts niet vliegen) en libellen (idem). Ik, op mijn beurt, ben erg gesteld op mijn kat en ik moet er niet aan denken dat ze op de Professor Kochstraat tot pulp wordt gereden door een mongool in een Golf GTI. Daarom houd ik haar na donker binnen. En dat leidt tot conflicten.
In november 2004 schroefden we voor het eerst een kattenluikje in onze achterdeur. Niettegenstaande het feit dat er in grote letters 'STAYWELL' op stond zag Jonas kans om het binnen twee maanden te mollen, door met haar nageltjes net zolang aan de naden te rukken tot het hele luik uit elkaar lag.
We hebben er smakelijk om gelachen en een nieuw luikje gekocht. Uit ervaring wijs geworden hebben we, direct nadat we het hadden geïnstalleerd, de naden dichtgemaakt met isolatietape. Vergeefs. Al na een paar weken rukte Jonas het luik met tape en al uit elkaar. Gelukkig konden we het provisorisch repareren en nadat we hier en daar nog wat extra tape hadden aangebracht bleek het luikje eindelijk Jonas-proof.
Nu moet je weten dat we in een kattenrijke buurt wonen. Alleen al in ons blok wonen een stuk of vijftien katten, en op gezette tijden komen ze allemaal binnen om bij Jonas een hapje mee te eten. Het gebeurt geregeld dat ik, een klein half uur nadat ik Jonas te eten heb gegeven, haar bakje helemaal leeg terugvind. Dat is vreemd, want Jonas eet niet veel. Althans niet bij ons - maar na een nauwkeurige analyse van de zaken die ze af en toe ophoest (brokjes die wij haar niet gegeven hebben, wildpaté en soms zelfs macaroni), ben ik tot de conclusie gekomen dat ook Jonas zo nu en dan 'uit eten' gaat.
Tot zover niets aan de hand. De buurkatten eten bij ons, Jonas eet bij de buren. Live and let live, zogezegd. Maar zelfs onze tolerantie kent zijn grenzen. De buurkaters mogen best een vorkje meeprikken, maar als ze daarna de hele boel onderpissen gaan ze te ver.
Tijd voor krasse maatregelen. Dit weekend hebben we een heus science-fictionkattenluik gekocht. Het nieuwe luik reageert op een magneetje dat aan Jonas' halsbandje hangt. We hebben het luik gistermiddag in de achterdeur geschroefd. Daarna is Loes nog een goed kwartier bezig geweest om alle (maar dan ook werkelijk alle) naden met isolatietape af te dichten.
Nu is het dus (theoretisch) onmogelijk dat de buurkatten nog binnen komen. Tenzij Jonas kans ziet om ook het derde luikje te slopen. Of tenzij de buren, tot wanhoop gedreven door haar geschrans, ertoe overgaan om precies zo'n luikje te kopen - dan zijn we weer terug bij af.
Toch maar es met buuv gaan praten.
Als de buren ook een magneetluikje kopen is er nog een laatste oplossing, al is die wellicht redelijk kostenintensief: volgens de dierenwinkelman kun je ook luikjes krijgen die werken met een unieke chipcode. Ik zou zeggen dat je dan wel moet zorgen dat Jonas haar magneetje houdt, opdat toegang tot het eten van de buurpoezen mogelijk blijft.
Ernst - 22 Augustus '05 - 10:48
Over kostenintensieve oplossingen gesproken: je kunt ook nog luikjes krijgen met een infrarood-sensor. Die luikjes zijn er in een paar verschillende varianten, zodat de kans kleiner wordt dat alle buren hetzelfde luikje installeren.
Zo’n ding werkt met een soort kokertje aan het halsbandje van poes. De vervangingswaarde van dat kokertje is 30 euro. Dus maar niet doen. Leer mij Jonas kennen, die maakt die kokertjes sneller zoek dan ik ze kopen kan.
Als de buren ook een magneetluikje kopen is er nog een laatste oplossing, al is die wellicht redelijk kostenintensief: volgens de dierenwinkelman kun je ook luikjes krijgen die werken met een unieke chipcode. Ik zou zeggen dat je dan wel moet zorgen dat Jonas haar magneetje houdt, opdat toegang tot het eten van de buurpoezen mogelijk blijft.
Ernst - 22 Augustus '05 - 10:48
Over kostenintensieve oplossingen gesproken: je kunt ook nog luikjes krijgen met een infrarood-sensor. Die luikjes zijn er in een paar verschillende varianten, zodat de kans kleiner wordt dat alle buren hetzelfde luikje installeren.
Zo’n ding werkt met een soort kokertje aan het halsbandje van poes. De vervangingswaarde van dat kokertje is 30 euro. Dus maar niet doen. Leer mij Jonas kennen, die maakt die kokertjes sneller zoek dan ik ze kopen kan.
Ko (URL) - 22 Augustus '05 - 11:09
Jonas is een hooligan!
Moniekie (URL) - 27 Augustus '05 - 20:23