Zoals ieder verstandig mens heb ik een hekel aan opruimen en schoonmaken. Het is niet dat een fris en opgeruimd huis me tegenstaat - au contraire - nee, het is de activiteit van het opruimen en schoonmaken zelf die ik liefst zo lang mogelijk uitstel.
Vroeger was dat eenvoudig. Ik woonde op mezelf en liet de boel naar hartelust verslonzen. Mijn kamer zag eruit alsof er niet één, maar veertien vrijgezellen in leefden. In een kamer van twaalf vierkante meter houd je zoiets niet lang vol. Al na vier jaar besloot ik dat het genoeg was en verhuisde.
Ik nam mijn intrek in een studentenhuis in De Baarsjes. Dat hielp maar even. Al snel bleken mijn huisgenoten - mannen, uiteraard - net zulke smeerpoetsen als ikzelf. Tweeënhalf jaar lang leefden we gemoedelijk tussen stof, vuil, lege flessen en al maar groter wordende stapels pizzadozen. Toen sloeg de liefde toe.
Er kon natuurlijk geen sprake van zijn dat ik mijn vriendin uitnodigde om in ons studentenhuis de nacht te komen doorbrengen. Ik was dan wel een viespeuk en een rommelkont, mijn grip op de realiteit was ik nog niet helemaal kwijt. Dien ten gevolge bracht ik steeds meer tijd door in haar flatje aan de Haarlemmerdijk. De beslissing om te gaan samenwonen was snel genomen.
Dat vergde wel een zekere aanpassing van mijn kant. Tot dan toe was ik gewend om mijn rotzooi te laten slingeren en de afwas te negeren. Maar mijn vriendin bleek niet zo'n hoge tolerantie voor troep en vuiligheid te hebben als ikzelf.
Nu zijn vrouwen meesters in verbale communicatie - onderling althans. Je hoeft maar een telefoongesprek tussen twee hartsvriendinnen te beluisteren en je weet wat ik bedoel. Iedere kleinigheid wordt breed uitgemeten, van alle kanten tegen het licht gehouden, er wordt gewikt en gewogen en net als je denkt dat er echt niets meer te bespreken valt, wordt er een ander onderwerp aangesneden en begint het hele spel opnieuw.
Hoe anders is dat wanneer vrouwen met mannen proberen te communiceren. Dan blijken ze ineens te beschikken over een heel scala aan non-verbale methodes. Van een man wordt verwacht dat hij al deze signalen, hoe miniem ook, feilloos oppikt, filtert, analyseert en er de juiste conclusies uit trekt.
Er zijn me gevallen bekend van mannen die deze techniek, na 37 jaar huwelijk, aardig onder de knie beginnen te krijgen. Maar zelf was ik, zeker in de begintijd van onze relatie, een hopeloos geval. Er moest dan ook geregeld verbaal geweld aan te pas komen voor ik op het idee kwam om te gaan stofzuigen, de ramen te lappen of de WC te schrobben.
Gaandeweg heb ik geleerd om de signalen van mijn vrouw beter, of in elk geval sneller, te interpreteren. Tegenwoordig lijkt het soms wel alsof ik zélf het initiatief neem om te gaan opruimen. Dat wil niet zeggen dat ik huishoudelijk werk leuker ben gaan vinden of er zelfs maar het nut van inzie. Het is alleen de vrees voor het alternatief die me tot daden aanspoort.
Gisteren was het weer eens zover. De keuken stond vol vuile vaat, de huiskamer lag vol oude kranten en het spinrag hing in dikke draden van het plafond. Vanuit mijn ooghoeken zag ik het meisje af en toe opkijken uit haar lectuur en een misprijzende blik op de rommel werpen. Het was tijd voor maatregelen, zoveel was duidelijk. 'Zullen we de boel even opruimen?', stelde ik voor - en ik deed mijn uiterste best om het zo achteloos mogelijk te laten klinken.
Na een paar uur koortsachtige activiteit was het huis aan kant. De kamer was gestofzuigd, de lege flessen en het oud papier waren weggebracht en de vaatwasser deed zacht zoemend zijn stichtende werk. We strekten ons behaaglijk uit op het bankstel en knipten de televisie aan.
Na een half uur kreeg ik trek in een pilsje en trok een pijpje Brand uit de koelkast. Een kwartier later besloot het meisje om chocolademelk te gaan maken. Nog eens dertig minuten later kreeg ik honger en viste de laatste augurk uit het potje. De film op televisie begon wat te vervelen, dus verdiepte ik me in de zaterdagbijlage van de krant.
Vanmorgen stommelde ik naar beneden om mijn eerste kop koffie te zetten. De huiskamer, die er een paar uur eerder nog zo keurig bij had gelegen, lag vol met stukken krant. Op het fornuis stond een pannetje met aangekoekte resten chocomel en op de aanrecht stonden de eerste lege flessen, het augurkenpotje en de vuile vaat van gisteravond.
Op dat soort momenten voel ik een soort frustratie - nee: een soort moedeloosheid over me komen. De boel aan kant maken is één ding, de boel netjes houden is iets heel anders. Laten we het beestje maar bij z'n naam noemen: opruimen is onbegonnen werk.
Maar voorwaar, ik zeg u: een dezer dagen ruim ik de boel definitief op. En als alles, maar dan ook alles op z'n plek staat, als alles is afgewassen en als het huis zo glimt en blinkt dat je er, bij wijze van spreken, de koningin zou kunnen ontvangen, dan zeg ik BASTA!
Vanaf dat moment worden er bij ons in huis geen kranten meer gelezen, er worden geen boodschappen meer gedaan, er wordt niet meer gegeten en niet meer gedronken. Zoiets houd je niet lang vol, natuurlijk. Al na een paar maanden zullen de buren lont gaan ruiken (of ergere dingen), en uiteindelijk zal de politie in de huiskamer onze skeletten vinden.
Maar voor de dienstdoende agenten zal het in elk geval een opluchting zijn dat onze ontzielde lichamen niet worden aangetroffen onder de enorme berg rotzooi, die in dat soort gevallen obligaat schijnt te zijn. Opgeruimd staat netjes.
‘s Ochtends maak je het huis aan knat, om half twaalf komen de zonen uit school en het is alsaf je niets gedaan hebt. Het heeft een voordeel, je vindt dingen terug en weet weer wat je hebt. Veel huisvrouwen menen, dat schoonmaken core-bussiness is thuis. Fout. Goed met elkaar omgaan, koken en schone was, daar heb je meer aan. Daardoor kun je altijd verder met praktische en onpraktische zaken en blijft het leven leuk en dynamisch. Wat voor man is dat? Na 37 jaar huwelijk? Dat bestaat toch niet, een kerel die het knallen van de zweep kent? Waar blijven dan de verschillen tussen mannen en vrouwen? Moet ik misschien weten met welke plug welk schilderij moet worden opgehangen? Ik peins er niet over, ik heb wel wat anders te doen.
RMA-W - 25 September '05 - 21:39
Sorry, De tikfoutjes komen niet door emotie, maar omdat ik te snel ga. Het is namelijk een onderwerpje waar ik wel in zit.
‘s Ochtends maak je het huis aan knat, om half twaalf komen de zonen uit school en het is alsaf je niets gedaan hebt. Het heeft een voordeel, je vindt dingen terug en weet weer wat je hebt. Veel huisvrouwen menen, dat schoonmaken core-bussiness is thuis. Fout. Goed met elkaar omgaan, koken en schone was, daar heb je meer aan. Daardoor kun je altijd verder met praktische en onpraktische zaken en blijft het leven leuk en dynamisch. Wat voor man is dat? Na 37 jaar huwelijk? Dat bestaat toch niet, een kerel die het knallen van de zweep kent? Waar blijven dan de verschillen tussen mannen en vrouwen? Moet ik misschien weten met welke plug welk schilderij moet worden opgehangen? Ik peins er niet over, ik heb wel wat anders te doen.
RMA-W - 25 September '05 - 21:39
Sorry, De tikfoutjes komen niet door emotie, maar omdat ik te snel ga. Het is namelijk een onderwerpje waar ik wel in zit.
dezelfde - 26 September '05 - 07:39