In 1911 schreef de Duitse antropoloog Franz Boas dat de Noord-Amerikaanse Inuït vier verschillende woorden voor sneeuw hebben. Boas probeerde hiermee aan te tonen dat de Inuït uit vier verschillende groepen bestaan.
Het verhaal werd opgepikt door de Amerikaanse taalkundige Benjamin Lee Whorf, die het gebruikte als bewijsmateriaal voor zijn overtuiging dat de belevingswereld van een individu bepaald wordt door de taal die hij tot zijn beschikking heeft. (Het is natuurlijk andersom, dat is betrekkelijk eenvoudig aan te tonen. Hoeveel woorden denkt u dat het Maleis kent voor 'schaatsen'?)
Het verhaal werd ongekend populair. In snel opeenvolgende versies bleef het aantal woorden dat Inuït voor sneeuw zouden hebben stijgen, soms met tientallen per keer. Er ontstond als het ware een - hm - sneeuwbaleffect. Tegenwoordig is het 'sneeuwwoordenverhaal' zo bekend dat het zelfs een eigen Wikipedia-lemma heeft, en ook op dit blog kwam het al eens aan de orde.
Het moest maar eens uit wezen. In het Inuït mogen dan tientallen woorden bestaan voor sneeuw, gisteren las ik dat in de dikke Van Dale meer dan 300 verschillende woorden staan voor water.
We hebben het hier trouwens alleen over woordsamenstellingen die eindigen op -water. Als we er woorden als zee, meer, regen, plas, gracht, sloot en al hun samenstellingen bij gaan trekken, dan loopt het getal op tot in het oneindige.
Je zou natuurlijk - en terecht - kunnen stellen dat sneeuw ook een vorm van water is, maar ik geef die arme eskimo's graag een sportieve kans.
En hoeveel woorden hebben wij om de weers-gesteldheid te beschrijven ? Ik ken bijvoorbeeld zeker meer dan tien woorden alleen al voor hoe de lucht aanvoelt.
En hoeveel woorden hebben wij om de weers-gesteldheid te beschrijven ? Ik ken bijvoorbeeld zeker meer dan tien woorden alleen al voor hoe de lucht aanvoelt.
D. () - 27 Januari '06 - 13:37