Op 4 april lag Ringleader of the Tormentors, het nieuwe album van Morrissey, in de winkels. Inmiddels snort het alweer een tijdje naar volle tevredenheid in mijn CD-speler. Gisteravond gaf Morrissey, in de stijf uitverkochte Heineken Music Hall, zijn eerste solo-optreden ooit in Amsterdam. Er zijn voorwaar slechtere manieren om je maandagavond te besteden, dus waren we erbij.
Het is een wonderlijke ervaring om een jeugdheld zomaar ineens in levenden lijve te zien. Vooral omdat de set*, die merendeels bestond uit nummers van de laatste twee albums, hier en daar werd opgeleukt met een Smiths-deuntje. Still Ill klonk zo - hm - natuurgetrouw dat we even dachten dat Johnny Marr stiekem op het podium stond. Het is ook opmerkelijk om te zien dat het (toch al enthousiaste) publiek bij de Smiths-nummers helemaal uit z'n plaat ging. We waren blijkbaar niet de enige dertigers op een nostalgische trip.
Het optreden was goed opgebouwd en strak - misschien iets te strak - gespeeld. De hoogtepunten waren (het eerder genoemde) Still Ill, Life Is A Pigsty, How Soon Is Now en een splijtend harde versie van Irish Blood, English Heart. Morrissey zwalkte als vanouds met veel vertoon van pathos en wapperende ledematen over het podium. Af en toe permitterde hij zich zelfs een grapje: 'I am not as skinny as I used to be. But then, neither are you.' Nog iets: hoezeer het me ook tegen de borst stuit, ik moet toegeven dat het geluid in de Heineken Music Hall geweldig is. Als ze nu ook nog fatsoenlijk bier gaan schenken dan wordt het nog eens iets.
Hoewel Morrissey onderhand zwaar in de veertig is, toont hij nog altijd weinig tekenen van zelfrelativering. Ergens halverwege de rit - ik weet niet eens meer tijdens welk nummer - hebben we onbedaarlijk de slappe lach gekregen. Grote goden, hoeveel leed kan een mens in één concert bezingen? Niet al te veel, blijkbaar, want de oude bard gaf er al na een dik uur de brui aan. Weliswaar perste hij er nog een toegift uit (Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me, een oude Smiths-treurzang), maar dat was het dan ook.
En dat is meteen mijn enige punt van kritiek. Misschien ben ik een beetje blasé geworden door mijn ervaringen met bands als de Drive-By Truckers en dergelijke, maar een uur muziek is wel erg aan de korte kant. Zeker als je in aanmerking neemt dat de kaartjes veertig euro kostten, verdomd als het niet waar is. Hoe zei Morrissey dat zelf ook weer? Ach ja: 'And he stole from the rich and the poor / and the not-very-rich / and the very poor'.
And he stole all hearts away. Dat dan wel weer.
*) De set: First Of The Gang To Die / Still Ill / You Have Killed Me / The Youngest Was The Most Loved / Reader Meet Author / Let Me Kiss You / My Life Is A Succession Of People Saying Goodbye / Girlfriend In A Coma / I Will See You In Far-off Places / To Me You Are A Work Of Art / Life Is A Pigsty / Trouble Loves Me / How Soon Is Now? / Irish Blood, English Heart / A Song From Under The Floor Boards / I Just Want To See The Boy Happy / At Last I Am Born
Toegift: Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me
Het concert kreeg een goede recensie in Trouw. Maar iets meer dan een uur is inderdaad wel heel erg kort. Ik zit zelf nog te dubben of ik begin mei naar Ray Davies wil…die zit in dezelfde prijsklasse. Gelukkig zijn zijn optredens van formaat: Sugar Ray staat/zit gemiddeld twee uur op het podium.
Thijs - 12 April '06 - 11:47
Ik ben echt allergisch voor dit soort praktijken; hoe durf je dat een concert te noemen zeg. Zwaar in de veertig, dat is toch niet bejaard. Jimmy Barnes flikte dat ook een keer in Paradiso, waarschijnlijk onder druk van het schema want meteen na het concert werd iedereen eruit gegooid omdat er een of andere dance-night na kwam. Ik ben er sindsdien niet meer binnen geweest.
oerke - 12 April '06 - 12:26
Laten we in elk geval voorop stellen dat wat het concert in kwantiteit tekort kwam, in kwaliteit ruimschoots werd goedgemaakt. Wel jammer dat er niet al te veel oude nummers van Morrissey zelf gespeeld werden, trouwens – daar had-ie makkelijk nog een kwartier of drie kunnen volspelen. Gemiste kans.
Niet meer zo mager als vroeger? Hahaha, ik wist niet dat-i je persoonlijk kent.
Anyway BBC 3 zendt vrijdag een Passie uit met Manchestermuziek (denk aan kruisiging op Love will tear us apart o.i.d). Alleen heb je daar dus geen ruk aan als je geen BBC 3 kunt ontvangen…
Ik heb Moz nu twee keer in Nederland aan het werk gezien. Eerst in Tilburg en nu dus in Amsterdam. Een concert hoort ook 75 minuten te duren, daarna gaat de lol eraf. Paul Simon zei ooit dat hij albums van 40 minuten maakte, omdat daarna de concentratie van de luisteraar wegebt. Zo is het. 75 Minuten is dus meer dan genoeg voor zoveel moois…
Het concert kreeg een goede recensie in Trouw. Maar iets meer dan een uur is inderdaad wel heel erg kort. Ik zit zelf nog te dubben of ik begin mei naar Ray Davies wil…die zit in dezelfde prijsklasse. Gelukkig zijn zijn optredens van formaat: Sugar Ray staat/zit gemiddeld twee uur op het podium.
Thijs - 12 April '06 - 11:47
Ik ben echt allergisch voor dit soort praktijken; hoe durf je dat een concert te noemen zeg. Zwaar in de veertig, dat is toch niet bejaard. Jimmy Barnes flikte dat ook een keer in Paradiso, waarschijnlijk onder druk van het schema want meteen na het concert werd iedereen eruit gegooid omdat er een of andere dance-night na kwam. Ik ben er sindsdien niet meer binnen geweest.
oerke - 12 April '06 - 12:26
Laten we in elk geval voorop stellen dat wat het concert in kwantiteit tekort kwam, in kwaliteit ruimschoots werd goedgemaakt. Wel jammer dat er niet al te veel oude nummers van Morrissey zelf gespeeld werden, trouwens – daar had-ie makkelijk nog een kwartier of drie kunnen volspelen. Gemiste kans.
Ko (URL) - 12 April '06 - 13:41
Niet meer zo mager als vroeger? Hahaha, ik wist niet dat-i je persoonlijk kent.
Anyway BBC 3 zendt vrijdag een Passie uit met Manchestermuziek (denk aan kruisiging op Love will tear us apart o.i.d). Alleen heb je daar dus geen ruk aan als je geen BBC 3 kunt ontvangen…
Ernst - 13 April '06 - 10:12
Ik zag hier wat korte filmpjes staan:
http://www.floris.nu/?postid=61
Gelkinghe - 16 April '06 - 00:20
Ik heb Moz nu twee keer in Nederland aan het werk gezien. Eerst in Tilburg en nu dus in Amsterdam. Een concert hoort ook 75 minuten te duren, daarna gaat de lol eraf. Paul Simon zei ooit dat hij albums van 40 minuten maakte, omdat daarna de concentratie van de luisteraar wegebt. Zo is het. 75 Minuten is dus meer dan genoeg voor zoveel moois…
Marc - 22 April '06 - 18:17