Lezer, ik heb het spelletje lang meegespeeld. Zo lang dat ik er gek van werd. Jarenlang ben ik elke dag op een misdadig tijdstip opgestaan, poetste ik mijn tanden, nam een douche en een bak koffie en verliet mijn woonst, om op een saai kantoor mijn brood te gaan verdienen. Meestal trok ik er zelfs kleren bij aan. Dat hoort nu eenmaal zo.
Maar het is mooi geweest. Sinds het zien van dit item in het journaal heb ik het opgegeven met de grotemensenwereld. Ik heb alleen nog maar zin om wild om me heen te spugen en, zo af en toe, een beetje te gillen.
Laat me maar. Eerlijk. Dat is beter voor u.
Je zou toch zeggen dat een mens zich in zijn vriendenkring moet kunnen bewegen zonder het gevoel te hebben dat hij bestookt wordt met (sluik)reclame. Daarom stel ik een counterbuzz voor: Als je een ‘buzzer’ ontwaart onder familieleden, vrienden of kennissen, sla je hem/haar ogenblikkelijk een gebroken neus om vervolgens schriftelijk (mag per sms of via de mail) het contact te verbreken. Als dat een keer of drie, vier gebeurt, gaat het zich vanzelf rondspreken (buzzen, zo je wilt) waarna het fenomeen vanzelf uitsterft.
Je zou toch zeggen dat een mens zich in zijn vriendenkring moet kunnen bewegen zonder het gevoel te hebben dat hij bestookt wordt met (sluik)reclame. Daarom stel ik een counterbuzz voor: Als je een ‘buzzer’ ontwaart onder familieleden, vrienden of kennissen, sla je hem/haar ogenblikkelijk een gebroken neus om vervolgens schriftelijk (mag per sms of via de mail) het contact te verbreken. Als dat een keer of drie, vier gebeurt, gaat het zich vanzelf rondspreken (buzzen, zo je wilt) waarna het fenomeen vanzelf uitsterft.
Ernst - 23 April '06 - 13:24