De tragiek van het communisme is dat het, sinds de glasnost, de perestrojka en de val van de muur, een folkloristisch verschijnsel met een zekere aaibaarheidsfactor is geworden. Nog geen twintig jaar geleden had het vrije westen er een atoomoorlog voor over om het rode tij te keren. Tegenwoordig wordt het communisme enkel nog beleden door een paar excentriekelingen in Cuba, Noord-Korea, Scheemda en Reiderland.
De rommelmarkten liggen vol met bustes van Lenin, Das Kapital ligt - zoals wel meer onleesbare boeken - in dikke stapels bij De Slegte en de grote modeketens verkopen strakke dameshemdjes met de beeltenis van Ché Guevara die, onder erbarmelijke omstandigheden, in elkaar zijn gezet door kleine kinderen. In China en Viëtnam, nota bene.
De voorlopige genadeklap voor het communisme kwam deze week. De firma Knorr heeft een nieuwe stroganoff-mix uitgekookt en brengt die aan de man met olijke reclameposters, waarop rode vaandels wapperen en een koekepan-en-bakspaan zijn gearrangeerd in de vorm van een hamer-en-sikkel. Hadden ze dat dertig jaar geleden geprobeerd, dan werd nu van Knorr niet meer gesproken.
Nieuwe wereldorde, nieuwe vijanden. Het lijkt erop dat, in deze tijd van globalisme en islamofobie, het goeie ouwe communisme op onze nostalgische gevoelens begint te werken. Communisme, of in elk geval de herinnering aan het communisme, is salonfähig geworden.
Mooi. Als we nog een paar jaar zo doorgaan kan de wereldrevolutie niet ver meer zijn.
Liever niet. Dat kost, getuige experimenten op kleine schaal in Rusland, China en Cambodja, een boel dooien, zo’n wereldrevolutie. En tot overmaat van ramp zijn de begrafenis- en andere sociale voorzieningen dan ook niet meer wat ze geweest zijn.
Liever niet. Dat kost, getuige experimenten op kleine schaal in Rusland, China en Cambodja, een boel dooien, zo’n wereldrevolutie. En tot overmaat van ramp zijn de begrafenis- en andere sociale voorzieningen dan ook niet meer wat ze geweest zijn.
Gelkinghe () (URL) - 17 Juni '06 - 02:32