Een jaar of zes geleden kocht ik een vogelgids. In eerste instantie was dat om onze wandelingen op te leuken: een tocht door Waterland of De Wieden wordt er een stuk interessanter op als je af en toe een kievit van een kolgans kunt onderscheiden - een vermogen dat ik tot dan toe nauwelijks bezat. De eerste maanden leek het of ik op een nieuwe planeet terechtgekomen was. In een ijzingwekkend tempo leerde ik vogels determineren, leerde hun gewoontes kennen, leerde in welke habitat je welke soorten kunt aantreffen en in welk seizoen. Ik stond versteld van de verscheidenheid en vooral van het feit dat ik daaraan dertig jaar lang straal voorbij gelopen was.
Al snel werd vogels kijken een doel op zich. Tegenwoordig vormen vogels - en vogelreservaten - het centrale thema van onze wandelingen. Op zich is dat een beperkende factor, want gebieden waarin niet minstens één fatsoenlijk vogelreservaat te vinden is laten we al bij voorbaat links liggen. Enfin. Het determineren gaat me inmiddels zo goed af dat ik vaak niet eens meer een gids meeneem.
Maar waar het op het determineren van planten aankomt ben ik nog steeds een kruk. Goed: ik kan een beuk van een berk onderscheiden en ik weet dat je beter niet languit kunt gaan liggen in brandnetels, braamstruiken of bereklauw. Maar daarmee is dan ook zo'n beetje alles gezegd. Daar moet verandering in komen. En rap ook. Dus heb ik afgelopen weekend een bomengids* gekocht. Je kunt maar beter groot beginnen - de miniscule onkruidjes komen later nog wel eens aan de beurt.
Zondag ben ik 'm gaan uitproberen. Het liep tegen de dertig graden, dus leek het me een prima idee om wat rond te kuieren in het Corversbos. Dat bos ligt op slechts drie kilometer wandelen van mijn voordeur. Drie warme kilometers, dat wel. Maar eenmaal in de koele schaduw van een beukenlaan ging ik zitten en greep er de bomengids bij.
In de daarop volgende twee uur leerde ik robinia's van lijsterbessen en essen onderscheiden, zomereiken van wintereiken en Amerikaanse eiken, de Noorse esdoorn van de gewone esdoorn en de purperesdoorn. Ineens liep ik niet meer door een bos, maar door opslag van jonge beuken en hulst en over paadjes geflankeerd door meidoornhagen. Een havik zeilde tussen de eiken door, een specht klopte in het beukenhout en de goudhaantjes kwebbelden in de douglassparren.
De terugweg leek een stuk sneller te gaan in de schaduw van de gewone- en bruine beuken, de witte en rode paardekastanjes, de ruwe- en treurberken, de zwarte en Italiaanse populieren en hier en daar een verdwaalde plataan. Zelfs het witbiertje bij de Jonge Haan smaakte beter, in de wetenschap dat ik het dronk onder een Hollandse linde. Niet slecht voor een eerste dag.
Al met al is het Corversbos overigens niet zo gevarieerd. Dat is vermoedelijk te danken aan het feit dat het bos in de hongerwinter grotendeels verdwenen is in Hilversumse salamanders en allesbranders. Na de oorlog heeft Natuurmonumenten het bos in razend tempo opnieuw beplant met boomsoorten die toen voorhanden waren, voornamelijk naaldbomen en robinia's. Dat kwam de soortenrijkdom niet ten goede.
Gelukkig is Hilversum een uitstekende plek om bomen te leren determineren; in de bebouwde kom telt het dorp, voor zover ik weet, het hoogste aantal bomen per hoofd van de bevolking. En in de directe omgeving hebben we ook nog het Spanderswoud en de 's-Gravelandse buitenplaatsen. Voorlopig ben ik nog niet uitgeleerd.
*) De ANWB Bomengids van Europa, verschenen in 2005, een vertaling van de Engelse Collins Tree Guide. De ANWB Vogelgids van Europa, een vertaling van de uitstekende Collins Bird Guide, is eveneens een aanrader. Van de ANWB kun je zeggen wat je wilt, maar voor een club van asfaltridders geven ze prachtige natuurboeken uit.
En zo ziet men maar weer, dat wat groeit en bloeit, ons altijd weer boeit.
Leuk, die reactie van G. uit Gr.Mogelijk is de schrijver te jong om te weten, dat dit iedere zo.mo. door de ether kraakte, gesproken door dr. Fop I. Brouwer, hoofd ener agrarische school in Stad. Stond waar nu het Emmaviaduct is, Paterswoldseweg-kant. Dr. Brouwer verzorgde de natuurrubriek voor de VARA, later werd dat Bert Garthoff, toen Ivo en nu is het iemand, waar ik nog een beetje aan moet wennen. Hoop dat het goedkomt.
Maar die gevleugelde woorden van dr.B., die
RMA-W - 23 Juli '06 - 11:14
zitten in het collectief geheugen van een heleboel vroege vogels van gisteren.
En zo ziet men maar weer, dat wat groeit en bloeit, ons altijd weer boeit.
Gelkinghe () (URL) - 18 Juli '06 - 13:40
Leuk, die reactie van G. uit Gr.Mogelijk is de schrijver te jong om te weten, dat dit iedere zo.mo. door de ether kraakte, gesproken door dr. Fop I. Brouwer, hoofd ener agrarische school in Stad. Stond waar nu het Emmaviaduct is, Paterswoldseweg-kant. Dr. Brouwer verzorgde de natuurrubriek voor de VARA, later werd dat Bert Garthoff, toen Ivo en nu is het iemand, waar ik nog een beetje aan moet wennen. Hoop dat het goedkomt.
Maar die gevleugelde woorden van dr.B., die
RMA-W - 23 Juli '06 - 11:14
zitten in het collectief geheugen van een heleboel vroege vogels van gisteren.
RMA-W - 23 Juli '06 - 11:16