Mijn broer komt af en toe met interessante observaties. 'Groot Brittannië heeft een bandjescultuur', schreef hij vanmiddag.
'Loopt van Beatles, Stones, Kinks via Clash, Sex Pistols, Joy Division, Smiths, Cure tot Blur, Oasis. De VS heeft een singer-songwritercultuur (Dylan, Waits, Randy Newman, Steve Wynn, Springsteen). Zegt dat iets over de verschillende waarde die in Europa en de VS wordt toegekend aan collectieve versus individuele prestaties? En hoe komt het dat de enige Britse singer-wongwriter* die ik zo snel kan verzinnen (Bowie) zo ontzettend veel beter is dan zijn Amerikaanse antagonisten?'
Daar vergeet hij Elvis Costello en mogelijkerwijs Nick Drake, maar zijn punt is valide. Bij het opnoemen van geniale bands uit Amerika kwamen we niet veel verder dan de Pixies, Sonic Youth, de Drive-by Truckers, de Beastie Boys, Jane's Addiction en nog een hele rits punkbands**.
Uiteraard waren er bands als de Doors, de Beach Boys, de Byrds***, de Grateful Dead en, in een later stadium, de Talking Heads. Maar bijna zonder uitzondering kunnen Amerikaanse bands nog niet de schoenen poetsen van hun Britse tegenhangers. Bovendien pleegt hun muziek vrij snel gedateerd te raken, in tegenstelling tot die van hun Britse collega's.
De Amerikaanse singer-songwriters doen het beter. Voor Bob Dylan, Randy Newman of Tom Waits (en laten we Loudon Wainwright niet vergeten) kun je me 's nachts wakker maken. Mits je er een stevige kop koffie naast zet, uiteraard. Bij Steve Wynn is zelfs die koffie niet nodig. Het is een wonderlijk verschijnsel, maar daarom niet minder waar.
Mijn broer vat het kernachtig samen: 'Als ik mijn platen & mp3-collectie naloop geldt vrijwel zonder uitzondering: band = Brits, singer-songwriter = VS.' Stiekem heb ik het gevoel dat we een heleboel Amerikaanse bands vergeten, maar ik zou zo gauw niet weten welke. Kom, wie spreekt ons tegen?
Broer had meer noten op zijn zang vanmiddag. 'Waarom zijn er eigenlijk zo weinig goede nummers (Savoy Truffle daargelaten) die over eten gaan?'
Daar moet ik hem helaas tegenspreken. Al na enige seconden denkwerk kwam ik terug met 'Alan's Psychedelic Breakfast' (Pink Floyd), 'Eggs & Sausage' (Tom Waits), 'Chocolate Salty Balls' (Chef, eigenlijk Isaac Hayes), 'Bangers 'n' Mash' (Radio Head), 'Kiełbasa Sausage' en 'Karate Schnitzel' (allebei door Tenacious D).
En dan heb je ook nog 'You will always find me in the kitchen at parties' van Jona Lewie, 'Soup is good food' van de Dead Kennedys en 'Eat the rich' van Motörhead, hoewel die nummers eigenlijk niet over eten gaan.
Maar kom, luister nou eens naar het refrein van Waits' 'Eggs & Sausage':
Eggs and sausage and a side of toast
Coffee and a roll, hash browns over easy
Chile in a bowl with burgers & fries
What kind of pie?
En zeg me eerlijk: welke nachtbraker loopt daarvan het water niet in de mond?
*) Ik neem aan dat dat een tikfout is, maar het zou ook een verwijzing naar 'China Girl' kunnen zijn.
**) Dead Kennedys, Black Flag, Minor Threat, Fugazi, Bad Brains, Ramones...
***) Crossby, Stills, Nash (& Young) is meer een gecombineerde egotrip van drie à vier solo-artiesten.
Blondie, Nirvana, Husker Du…
En, recenter, de Raconteurs, die ook nog eens echt liedjes maken.
Mensen in Europa vergeten The Replacements nogal vaak. Ten onrechte, want het is een van de betere bands van de laatste 25 jaar.
Voorts: vroeger hield je broer niet van The Band. Nu was dat een overwegend Canadese aangelegenheid, maar het zijn toch wel de goden van de Americana.
Had ik het al gehad over een band uit New York, jaren 60? Heette The Velvet Underground. Ging ten onder aan het ego van Lou Reed, die ik inderdaad eerder op zijn singer-songwriterschap beoordeel dan op zijn (on)vermogen om in een band met gelijkwaardige grootheden (John Cale) te functioneren. Maar goed: Lijn heeft wel gelijk. Velvet Underground And Nico is wel een van de allerbeste platen ooit.
En ik ben een groot liefhebber van het werk van David Bowie, maar als je broertje beweert dat Bowie het beter heeft begrepen dan Bob Dylan moet ik toch weer eens naar het noorden om hem een draai om zijn oren te verkopen.
Verder is het natuurlijk een leuke observatie. Waarbij overigens moet worden opgemerkt dat de meest Britse artiesten voor hun inspiratie naar de States gingen: The Clash en The Rolling Stones zijn de duidelijkste voorbeelden, maar ook The Beatles zijn erg beinvloed, met name door Dylan. Ray Davies is een apart geval. Die vergeleek het Amerikaanse leven met het Britse en maakte er liedjes van over misplaatst verlangen. “And in her dreams she is far away, in Oklahoma USA”, enzovoorts. Voor wie hem nog niet heeft en wat van me durft aan te nemen: morgen naar de winkel rennen en Muswell Hillbillies kopen! En als ie er niet ligt Arthur of The Kinks Are The Village Green Preservation Society scoren. Totaal verschillende platen, maar mijn god wat mooi.
@Lijn: Raconteurs is inderdaad een goede suggestie! De tweede plaat komt snel. Ze hebben de nummers klaar en beginnen met de sessies zodra de tour is afgerond.
Thijs - 03 Augustus '06 - 01:00
@Lijn: Hüsker Dü en de Butthole Surfers waren we inderdaad vergeten ja. (Pixies en Ramones staan er tussen, bij mijn weten.) Nu we toch bezig zijn: ik vergat zowaar Dinosaur Jr.
Heb nog nooit iets van de Raconteurs gehoord, klinkt alsof ik dat snel eens moet gaan doen.
@Thijs: ik ben er zelfs in geslaagd The Replacements de afgelopen 25 jaar volstrekt over het hoofd te zien. Zal toch eens kijken.
The Band, inderdaad. Ik heb al diverse mensen tegen me in het harnas gejaagd door te zeggen dat The Band heel erg lijkt op de Grateful Dead – of de Dead lijken erg op de Band, moet ik misschien zeggen. Zozeer zelfs, dat Dylan ooit met de Dead gespeeld heeft. Allebei helden.
Persoonlijk ben ik niet zo’n vriend van de Velvet Underground. Past wat mij betreft in het rijtje razendsnel gedateerde Amerikaanse bands. Bovendien onderga ik hun muziek als een soort zeurende hoofdpijn. (Net als White Rabbit van Jefferson Airplane, trouwens. Maar daarin wordt ook nog gejodeld.). Omdat ik in mijn omgeving de enige schijn te zijn die daar last van heeft zal het wel aan mij liggen.
Over Ray Davies: een conclusie de Ernst al trok (en die ik hierboven niet vermeld heb), is dat de beste individuele Britse songwriters toch altijd, in elk geval initieel, aan bands verbonden waren.
Het is mijns inziens niet mogelijk om Bowie met Dylan te vergelijken, omdat ze uit totaal verschillende vaatjes tappen. (Wie appelen met peren vergelijkt komt tot de conclusie dat er twee verschillende soorten fruit zijn.) Ik zie bovendien niet expliciet staan dat Bowie het beter begrepen heeft dan Dylan. (Wel impliciet, overigens.)
En wees gewaarschuwd: als je aan m’n broer komt, kom ik naar Almere om je oren van plaats te verwisselen. Zonder ze daarbij van je schedel te halen.
@Thijs (bis): Hebben we het nog niet gehad over je observatie dat de meeste Britse muzikanten naar de States gingen voor hun inspiratie. The Clash is inderdaad een goed voorbeeld (hoewel die voor hun inspiratie ook naar China, Jamaïca en Groot-Brittannië zelf gingen).
Maar hoeveel Amerikanen zijn er niet naar Engeland gegaan voor hun inspiratie? Ik denk dat je veilig kunt stellen dat veel stijlen in de VS zijn uitgevonden, in Engeland zijn geperfectioneerd en vervolgens in Amerika zijn doodgeknuffeld door de commercie. Voorbeelden te over:
Berry – Beatles – Monkees
MC5/Iggy/Ramones – Clash/Crass/Conflict/Exploited [Pistols tellen niet mee] – Green Day/Offspring etc.
En, een paar experimenten van Hendrix daargelaten: hard rock en metal zijn gewoon uitgevonden in Groot-Brittannië. En we weten allemaal wat de Amerikanen daarmee gedaan hebben. (Mötley Crüe, Poison, Van Halen, Twisted Sister, WASP en Def Leppard. O nee, die zijn Brits.)
Hoorde gisteren trouwens nog een mooie omschrijving van Def Leppard: ‘What has nine arms and sucks?’
Ik hou het even beperkt tot de sixties, maar Turtles, Beach Boys en Lovin’ Spoonful tonen met hun nog steeds springlevende oeuvre aan dat de stelling van de gebroeders Ernst en Ko A., als zouden singer-songwriters uit de VS en bandjes uit GB komen, ten ene male onhoudbaar is.
Bowie en Dylan zijn pas in een later stadium uiteen gaan lopen. Pak Bowies vroegste werk erbij en je zult allerlei Dylan-achtige liedjes aantreffen (niet allemaal natuurlijk, daarvoor is Bowie veel te goed). Op The Man Who Sold The World staat zelfs een Song For Bob Dylan, die op dat moment weinig tot niets van zich liet horen. Bowie is vanaf Ziggy een duidelijke eigen richting ingegaan.
Voorts: natuurlijk is het hele soepie op een bepaald moment door elkaar gaan lopen. Maar ik houd staande dat in het begin de Amerikanen meer invloed hadden op de Britten dan andersom. Dat is niet gek: rock n’ roll is een Amerikaanse uitvinding en de Britten hebben het geperfectioneerd. Pas toen de Beatles en de Stones naar Amerika gingen, is de boel echt gaan rollen.
The Clash is als ‘later’ bandje relevant omdat het de eerste ‘mainstream’ punk band was die buiten de eigen garage keek. Misschien zijn er wat meer voorbeelden, maar jij bent meer thuis in de punk dan ik.
Jimi Hendrix was in de VS een sessiemuzikant. Hij is groot gemaakt in het Verenigd Koninkrijk, waar men zijn talent als frontman ontdekte . The Jimi Hendrix Experience was naar mijn mening dus een overwegend Britse aangelegenheid.
Wou ik toch ff de New York Dolls noemen als geniale Amerikaanse band.
Thijs - 03 Augustus '06 - 11:42
@Gelkinghe: de tendens blijft volgens mij dat Amerika meer solo-artiesten voortbrengt en Groot-Brittannië meer bands. Zeker naar verhouding van het totaal aantal muzikanten. (Maar ik kan me vergissen, want cijfermateriaal heb ik niet voorhanden.)
@Thijs: Song for Bob Dylan staat toch op Hunky Dory? Da’s overigens een briljant album, en ik zien niet heel erg in wat daar zo ‘Dylanesk’ aan is. Ik blijf erbij: Dylan en Bowie waren ook toen al twee volkomen verschillende entiteiten.
@Gelkinghe: er staat letterlijk: ‘Als ik mijn platen & mp3-collectie naloop’ [let wel: áls!] ‘geldt vrijwel zonder uitzondering: band = Brits, singer-songwriter = VS.’ Da’s de werkelijkheid, die is niet te nuanceren. :-)
@Gelkinghe: De stelling “Band = Brits, singer-songwriter = VS” is door mij noch door Ko ooit ingenomen. Ik schreef in de mail die Ko hier (zonder toestemming, foei) publiceert: “Als ik mijn platen & mp3-collectie naloop, geldt vrijwel zonder uitzondering: band = Brits, singer-songwriter = VS.” Daar zitten, zoals je kunt lezen, twee beperkingen in: het betreft mijn eigen muziekcollectie en ik signaleer eerder een trend dan een wetmatigheid.
Lijn, Thijs, Ko en Gelkinghe kunnen natuurlijk allerhande tegenvoorbeelden aandragen, en ik weet zelf ook nog wel een paar namen te verzinnen, daarmee vverandert het punt niet wezenlijk. de populaire muziekcultuur in het Verenigd Koninkrijk wordt overheerst door bands, die in de VS door singer/songwriters.
Veel voorbeelden die in deze discussie worden aangehaald zijn overigens niet tegen de tand des tijds bestand. Wie draait er nog wel eens een plaat van Blondie? Nou? En om nou de Butthole Surfers als voorbeeld aan te halen, tja…
De Velvet Undergroud was ik inderdaad vergeten. On second thoughts: met een Welsh sprekende altviolist en een Teutoonse teneuse is dat misschien geen loupezuiver voorbeeld van een Amerikaanse band…
The Band moeten we, al Canadese aangelegenheid, buiten beschouwing laten (of rekenen tot het Gemenebest).
Tot slot: als Thijs naar het Noorden wil komen om eens te praten over Dylan en Bowie, is hij meeer dan welkom. Ik adviseer hem wel om tevoren zijn eiwitpillen te slikken en een helm op te doen.
Ernst - 03 Augustus '06 - 14:59
Wat een enige discussie op dit blog. Heel erg diep kan ik er niet over meepraten. Maar zij die me kennen, weten: Er is maar één echte Satisfaction. En dat is die van Mick Jagger. Is hij nog steeds Engels? En kan hij nog door de deskundologische beugel? Ik hoop het, want ik zie geen kans mijn smaak op dit gebied op korte termijn te veranderen. Want ik ben er zo tevreden mee!
RMA-W () - 03 Augustus '06 - 15:22
@RMA-W: Mick doet het nog steeds fantastisch (en is ook nog steeds een Brit). Ik heb de Stones de afgelopen weken twee keer mogen aanschouwen, en twee keer werd de show voltooid met een snoeiharde Satisfaction. Zo’n Stones-concert kost een paar centen, maar je krijgt er wel wat voor terug…
@Ko: Song For Bob Dylan staat idd op Hunky Dory. En als die plaat je niet overtuigt van het feit dat Bowie is geinspireerd door Dylan, dan moet je de Deram Anthology of Bowie At The Beeb erbij halen. Daar staat zijn vroegste werk op. Overigens: gek is het natuurlijk niet dat Bowie het werk werd beinvloed door het werk van Bob. Die had al een stevige lijst met meesterwerken op zijn naam staan toen Bowie eind jaren 60 debuteerde.
@Ernst: ik heb geen eiwitpillen nodig jongen. Ik ga gewoon een half uur bij je op schoot zitten. Ik geef je die draai om je oren daarna wel! Overigens heb ik je stelling volgens mij niet ontkracht, ik heb je slechts gewezen op bands/singer-songwriters die je over het hoofd zag.
De Band Gemenebest! Hahaha! Amerikanen vinden het overigens niet leuk als je ze inwrijft dat ze een groep Canucks nodig hadden om de kracht van hun traditionele muziek te herontdekken. Blijft een geinig thema.
Thijs - 04 Augustus '06 - 01:44
Amerikaanse bands die nog niet genoemd zijn: REM, Chili Peppers, Sonic Youth, New York Dolls, The Stooges, en dan al die vervelende grunge en hardcore bandjes die ik geen zin heb om op te noemen.
Maar inderdaad, engelse songwriters kan ik zo snel niet bedenken. Billy Bragg, maar die is schots geloof ik.
Blondie, Nirvana, Husker Du…
En, recenter, de Raconteurs, die ook nog eens echt liedjes maken.
Hier staat vast nog wel wat tussen: http://nl.wikipedia.org/wiki/Categorie:A..
lijn (URL) - 03 Augustus '06 - 00:13
Arghhh, en de Ramones natuurlijk!
lijn (URL) - 03 Augustus '06 - 00:14
Oh, en de Pixies, de Underground, de Butthole Surfers…
Nee, je broer moet nog maar eens beter neuzen in z’n collectie, of een ander peer2peer programma gaan gebruiken.
Leuke bandjes zat :)
lijn (URL) - 03 Augustus '06 - 00:18
Mensen in Europa vergeten The Replacements nogal vaak. Ten onrechte, want het is een van de betere bands van de laatste 25 jaar.
Voorts: vroeger hield je broer niet van The Band. Nu was dat een overwegend Canadese aangelegenheid, maar het zijn toch wel de goden van de Americana.
Had ik het al gehad over een band uit New York, jaren 60? Heette The Velvet Underground. Ging ten onder aan het ego van Lou Reed, die ik inderdaad eerder op zijn singer-songwriterschap beoordeel dan op zijn (on)vermogen om in een band met gelijkwaardige grootheden (John Cale) te functioneren. Maar goed: Lijn heeft wel gelijk. Velvet Underground And Nico is wel een van de allerbeste platen ooit.
En ik ben een groot liefhebber van het werk van David Bowie, maar als je broertje beweert dat Bowie het beter heeft begrepen dan Bob Dylan moet ik toch weer eens naar het noorden om hem een draai om zijn oren te verkopen.
Verder is het natuurlijk een leuke observatie. Waarbij overigens moet worden opgemerkt dat de meest Britse artiesten voor hun inspiratie naar de States gingen: The Clash en The Rolling Stones zijn de duidelijkste voorbeelden, maar ook The Beatles zijn erg beinvloed, met name door Dylan. Ray Davies is een apart geval. Die vergeleek het Amerikaanse leven met het Britse en maakte er liedjes van over misplaatst verlangen. “And in her dreams she is far away, in Oklahoma USA”, enzovoorts. Voor wie hem nog niet heeft en wat van me durft aan te nemen: morgen naar de winkel rennen en Muswell Hillbillies kopen! En als ie er niet ligt Arthur of The Kinks Are The Village Green Preservation Society scoren. Totaal verschillende platen, maar mijn god wat mooi.
@Lijn: Raconteurs is inderdaad een goede suggestie! De tweede plaat komt snel. Ze hebben de nummers klaar en beginnen met de sessies zodra de tour is afgerond.
Thijs - 03 Augustus '06 - 01:00
@Lijn: Hüsker Dü en de Butthole Surfers waren we inderdaad vergeten ja. (Pixies en Ramones staan er tussen, bij mijn weten.) Nu we toch bezig zijn: ik vergat zowaar Dinosaur Jr.
Heb nog nooit iets van de Raconteurs gehoord, klinkt alsof ik dat snel eens moet gaan doen.
@Thijs: ik ben er zelfs in geslaagd The Replacements de afgelopen 25 jaar volstrekt over het hoofd te zien. Zal toch eens kijken.
The Band, inderdaad. Ik heb al diverse mensen tegen me in het harnas gejaagd door te zeggen dat The Band heel erg lijkt op de Grateful Dead – of de Dead lijken erg op de Band, moet ik misschien zeggen. Zozeer zelfs, dat Dylan ooit met de Dead gespeeld heeft. Allebei helden.
Persoonlijk ben ik niet zo’n vriend van de Velvet Underground. Past wat mij betreft in het rijtje razendsnel gedateerde Amerikaanse bands. Bovendien onderga ik hun muziek als een soort zeurende hoofdpijn. (Net als White Rabbit van Jefferson Airplane, trouwens. Maar daarin wordt ook nog gejodeld.). Omdat ik in mijn omgeving de enige schijn te zijn die daar last van heeft zal het wel aan mij liggen.
Over Ray Davies: een conclusie de Ernst al trok (en die ik hierboven niet vermeld heb), is dat de beste individuele Britse songwriters toch altijd, in elk geval initieel, aan bands verbonden waren.
Het is mijns inziens niet mogelijk om Bowie met Dylan te vergelijken, omdat ze uit totaal verschillende vaatjes tappen. (Wie appelen met peren vergelijkt komt tot de conclusie dat er twee verschillende soorten fruit zijn.) Ik zie bovendien niet expliciet staan dat Bowie het beter begrepen heeft dan Dylan. (Wel impliciet, overigens.)
En wees gewaarschuwd: als je aan m’n broer komt, kom ik naar Almere om je oren van plaats te verwisselen. Zonder ze daarbij van je schedel te halen.
Ko (URL) - 03 Augustus '06 - 04:31
@Thijs (bis): Hebben we het nog niet gehad over je observatie dat de meeste Britse muzikanten naar de States gingen voor hun inspiratie. The Clash is inderdaad een goed voorbeeld (hoewel die voor hun inspiratie ook naar China, Jamaïca en Groot-Brittannië zelf gingen).
Maar hoeveel Amerikanen zijn er niet naar Engeland gegaan voor hun inspiratie? Ik denk dat je veilig kunt stellen dat veel stijlen in de VS zijn uitgevonden, in Engeland zijn geperfectioneerd en vervolgens in Amerika zijn doodgeknuffeld door de commercie. Voorbeelden te over:
Berry – Beatles – Monkees
MC5/Iggy/Ramones – Clash/Crass/Conflict/Exploited [Pistols tellen niet mee] – Green Day/Offspring etc.
En, een paar experimenten van Hendrix daargelaten: hard rock en metal zijn gewoon uitgevonden in Groot-Brittannië. En we weten allemaal wat de Amerikanen daarmee gedaan hebben. (Mötley Crüe, Poison, Van Halen, Twisted Sister, WASP en Def Leppard. O nee, die zijn Brits.)
Hoorde gisteren trouwens nog een mooie omschrijving van Def Leppard: ‘What has nine arms and sucks?’
Ko (URL) - 03 Augustus '06 - 08:17
Ik hou het even beperkt tot de sixties, maar Turtles, Beach Boys en Lovin’ Spoonful tonen met hun nog steeds springlevende oeuvre aan dat de stelling van de gebroeders Ernst en Ko A., als zouden singer-songwriters uit de VS en bandjes uit GB komen, ten ene male onhoudbaar is.
Gelkinghe () (URL) - 03 Augustus '06 - 11:08
Bowie en Dylan zijn pas in een later stadium uiteen gaan lopen. Pak Bowies vroegste werk erbij en je zult allerlei Dylan-achtige liedjes aantreffen (niet allemaal natuurlijk, daarvoor is Bowie veel te goed). Op The Man Who Sold The World staat zelfs een Song For Bob Dylan, die op dat moment weinig tot niets van zich liet horen. Bowie is vanaf Ziggy een duidelijke eigen richting ingegaan.
Voorts: natuurlijk is het hele soepie op een bepaald moment door elkaar gaan lopen. Maar ik houd staande dat in het begin de Amerikanen meer invloed hadden op de Britten dan andersom. Dat is niet gek: rock n’ roll is een Amerikaanse uitvinding en de Britten hebben het geperfectioneerd. Pas toen de Beatles en de Stones naar Amerika gingen, is de boel echt gaan rollen.
The Clash is als ‘later’ bandje relevant omdat het de eerste ‘mainstream’ punk band was die buiten de eigen garage keek. Misschien zijn er wat meer voorbeelden, maar jij bent meer thuis in de punk dan ik.
Jimi Hendrix was in de VS een sessiemuzikant. Hij is groot gemaakt in het Verenigd Koninkrijk, waar men zijn talent als frontman ontdekte . The Jimi Hendrix Experience was naar mijn mening dus een overwegend Britse aangelegenheid.
Wou ik toch ff de New York Dolls noemen als geniale Amerikaanse band.
Thijs - 03 Augustus '06 - 11:42
@Gelkinghe: de tendens blijft volgens mij dat Amerika meer solo-artiesten voortbrengt en Groot-Brittannië meer bands. Zeker naar verhouding van het totaal aantal muzikanten. (Maar ik kan me vergissen, want cijfermateriaal heb ik niet voorhanden.)
@Thijs: Song for Bob Dylan staat toch op Hunky Dory? Da’s overigens een briljant album, en ik zien niet heel erg in wat daar zo ‘Dylanesk’ aan is. Ik blijf erbij: Dylan en Bowie waren ook toen al twee volkomen verschillende entiteiten.
Ko (URL) - 03 Augustus '06 - 12:54
@Ko, dit klinkt al aardig wat genuanceerder dan de aanvankelijk betrokken stelling “Band = Brits, singer-songwriter = VS”.
Gelkinghe () (URL) - 03 Augustus '06 - 13:03
@Gelkinghe: er staat letterlijk: ‘Als ik mijn platen & mp3-collectie naloop’ [let wel: áls!] ‘geldt vrijwel zonder uitzondering: band = Brits, singer-songwriter = VS.’ Da’s de werkelijkheid, die is niet te nuanceren. :-)
Ko (URL) - 03 Augustus '06 - 14:58
@Gelkinghe: De stelling “Band = Brits, singer-songwriter = VS” is door mij noch door Ko ooit ingenomen. Ik schreef in de mail die Ko hier (zonder toestemming, foei) publiceert: “Als ik mijn platen & mp3-collectie naloop, geldt vrijwel zonder uitzondering: band = Brits, singer-songwriter = VS.” Daar zitten, zoals je kunt lezen, twee beperkingen in: het betreft mijn eigen muziekcollectie en ik signaleer eerder een trend dan een wetmatigheid.
Lijn, Thijs, Ko en Gelkinghe kunnen natuurlijk allerhande tegenvoorbeelden aandragen, en ik weet zelf ook nog wel een paar namen te verzinnen, daarmee vverandert het punt niet wezenlijk. de populaire muziekcultuur in het Verenigd Koninkrijk wordt overheerst door bands, die in de VS door singer/songwriters.
Veel voorbeelden die in deze discussie worden aangehaald zijn overigens niet tegen de tand des tijds bestand. Wie draait er nog wel eens een plaat van Blondie? Nou? En om nou de Butthole Surfers als voorbeeld aan te halen, tja…
De Velvet Undergroud was ik inderdaad vergeten. On second thoughts: met een Welsh sprekende altviolist en een Teutoonse teneuse is dat misschien geen loupezuiver voorbeeld van een Amerikaanse band…
The Band moeten we, al Canadese aangelegenheid, buiten beschouwing laten (of rekenen tot het Gemenebest).
Tot slot: als Thijs naar het Noorden wil komen om eens te praten over Dylan en Bowie, is hij meeer dan welkom. Ik adviseer hem wel om tevoren zijn eiwitpillen te slikken en een helm op te doen.
Ernst - 03 Augustus '06 - 14:59
Wat een enige discussie op dit blog. Heel erg diep kan ik er niet over meepraten. Maar zij die me kennen, weten: Er is maar één echte Satisfaction. En dat is die van Mick Jagger. Is hij nog steeds Engels? En kan hij nog door de deskundologische beugel? Ik hoop het, want ik zie geen kans mijn smaak op dit gebied op korte termijn te veranderen. Want ik ben er zo tevreden mee!
RMA-W () - 03 Augustus '06 - 15:22
@RMA-W: Mick doet het nog steeds fantastisch (en is ook nog steeds een Brit). Ik heb de Stones de afgelopen weken twee keer mogen aanschouwen, en twee keer werd de show voltooid met een snoeiharde Satisfaction. Zo’n Stones-concert kost een paar centen, maar je krijgt er wel wat voor terug…
@Ko: Song For Bob Dylan staat idd op Hunky Dory. En als die plaat je niet overtuigt van het feit dat Bowie is geinspireerd door Dylan, dan moet je de Deram Anthology of Bowie At The Beeb erbij halen. Daar staat zijn vroegste werk op. Overigens: gek is het natuurlijk niet dat Bowie het werk werd beinvloed door het werk van Bob. Die had al een stevige lijst met meesterwerken op zijn naam staan toen Bowie eind jaren 60 debuteerde.
@Ernst: ik heb geen eiwitpillen nodig jongen. Ik ga gewoon een half uur bij je op schoot zitten. Ik geef je die draai om je oren daarna wel! Overigens heb ik je stelling volgens mij niet ontkracht, ik heb je slechts gewezen op bands/singer-songwriters die je over het hoofd zag.
De Band Gemenebest! Hahaha! Amerikanen vinden het overigens niet leuk als je ze inwrijft dat ze een groep Canucks nodig hadden om de kracht van hun traditionele muziek te herontdekken. Blijft een geinig thema.
Thijs - 04 Augustus '06 - 01:44
Amerikaanse bands die nog niet genoemd zijn: REM, Chili Peppers, Sonic Youth, New York Dolls, The Stooges, en dan al die vervelende grunge en hardcore bandjes die ik geen zin heb om op te noemen.
Maar inderdaad, engelse songwriters kan ik zo snel niet bedenken. Billy Bragg, maar die is schots geloof ik.
matxil - 07 Augustus '06 - 16:24