Ik weet alles. En alles wat ik niet weet, dat weten mijn vrienden, dus weet ik het ook. Daarnaast beschouw ik mezelf als een redelijk technisch aangelegd persoon. Dat laatste is overerfd - dat zit wel goed. Bij het nalezen van bovenstaande beweringen dringt zich al snel de conclusie op dat ik beschik over de juiste credentials voor een simpel karwei als het aansluiten van een wasmachine. Maar dat valt tegen.
Zo vlak na een verhuizing komt een mens om in de vervelende klusjes. Dozen moeten worden uitgepakt, kasten ingericht, boeken op alfabetische volgorde gerangschikt en ontmantelde meubelstukken - eeh... - hermanteld. Het aansluiten van de wasmachine kan in zo'n geval wel even wachten, zeker als je nog over verschoningen beschikt. Maar gisteren was het zover: voor het eerst sinds de verhuizing was ik door mijn schone goed heen.
Nu zou het aansluiten van een wasmachine feitelijk een koud kunstje moeten zijn. Je sluit de ene slang aan op de kraan, de andere slang op de afvoer, je steekt de stekker in het stopcontact en je bent operationeel. Bob's your uncle. Maar om de een of andere reden heeft men in de Nederlandse bouwvoorschriften een extra hindernis ingebouwd: het badkamerstopcontact. U kent het wel: zo'n plastic kastje bovenaan de wand met een trektouwtje en een lampje, waaraan de wasmachine hard wired moet worden verbonden.
Een Australische kennis, een verwoed wereldreizigster ook nog, weet te vertellen dat dit een uniek verschijnsel is. Nederland, zegt ze, is het enige land ter wereld waar je in de badkamer geen normaal stopcontact mag aanleggen. Of dat waar is weet ik niet (ik moet het eens aan een van mijn vrienden vragen), maar ik word altijd een beetje korzelig van dat soort beweringen. Meestal worden ze op half spottende, half medelijdende toon gebracht: die malle Hollanders toch. Op zo'n moment wordt de latente patriot in mij wakker. 'In Nederland,' zeg ik dan op beheerste toon, 'komen anders verrassend weinig mensen om het leven door electrocutie in de badkamer. Om over krokodillen of pijlstaartroggen nog maar te zwijgen.' Zo. Ga daar maar eens goed over nadenken.
Ondertussen zat ik toch maar mooi met dat stopcontact. Ten aanval. Gewapend met een schroevendraaier, een spanningzoeker en een striptang nestelde ik me in de badkamer. De stekker van de wasmachine was in een ommezien ontmanteld. Ook het uit elkaar schroeven van het stopcontact leverde geen noemenswaardige problemen op. Op mijn knieën kroop ik op de wasmachine om de situatie van dichtbij te bekijken. Dat was eenvoudig. Plusdraad hier, mindraad daar, aarddraad linksonder. Fluitje van een cent.
Nu ga ik bij stroomklussen meestal uiterst consciëntieus te werk. Een ongeluk zit immers in een klein hoekje. Maar na jaren ervaring met het aansluiten van lampen was ik ontwend om de stroom af te sluiten. Natuurlijk: je kunt in de meterkast de hele groep uitschakelen, maar het is weer zo'n gedoe om daarna de wekker opnieuw in te stellen. Liever zet ik gewoon de lichtschakelaar uit. Dat is minder werk. Waar heeft een mens anders een spanningzoeker voor?
Nog altijd geknield op de wasmachine begon ik met de spanningzoeker de contactpunten te controleren. Plusdraad onder: geen sjoege. Mindraad evenmin. Mindraad boven in orde. De plusdraad aan de bovenkant stond onder stroom. Goed, dat wisten we dus. Goedgemutst begon ik met het losschroeven van de contactpunten. Pas twintig seconden later viel het kwartje. De plusdraad aan de bovenkant stond onder stroom. Gemakshalve was ik even vergeten dat ik geen lamp aan het aansluiten was, maar dat ik in een stopcontact zat te schroeven. Imbeciel.
Bijna was ik door electrocutie in de badkamer om het leven gekomen, en dat genoegen gun ik mijn Australische kennis niet. Inwendig vloekend over mijn stommiteit stommelde ik naar de meterkast om de groep eraf te gooien*. Maar op welke groep zat in hemelsnaam het badkamerstopcontact? Better safe than sorry, besloot ik, en keilde alle groepen uit. Dan maar een keer opnieuw de wekker instellen - dat is beter dan nooit meer slapen. Enfin, twee minuten later zat alles op z'n plek en was mijn wasmachine hard wired. Job well done.
Vanmorgen werd ik bij half zeven wakker. Dat gebeurt zelden; het moet liggen aan het feit dat ik de wekker opnieuw heb ingesteld. Maar ik was nu toch al wakker, dus besloot ik om de was te doen - dat kon nog mooi even voor het werk. Ik propte de inhoud van de wasmand in de trommel, schakelde de machine in en strompelde naar de keuken voor mijn ontbijt. Halverwege de tweede bak koffie realiseerde ik me dat er iets niet in de haak was. Ik miste het geluid van een werklustige wasmachine. Boven gekomen keek ik alles nog eens na.
Stroom? Check. Afvoer? In orde. Waterleiding? Geen probleem. Kraan opengedraaid? Stom, vergeten. Ik opende de kraan. De wasmachine begon te lopen. En niet alleen de wasmachine. Al snel onstond onder de machine een kabbelend beekje. Ik ben een groot liefhebber van kabbelende beekjes. Echt waar. Ik vind ze pittoresk, rustgevend zelfs. Maar niet in mijn badkamer. En zeker niet als ze veranderen in heuse stuwmeren. Wat nu weer? Ik zuchtte eens diep en sloot de kraan.
Terwijl ik op mijn knieën voor de wasmachine lag om aard & omvang van de lekkage te bepalen stormde poes de badkamer in. Ik heb me wel eens laten vertellen dat katten niet van water houden, maar Jonas vormt de uitzondering die de regel bevestigt. Waar water is, daar is Jonas. In een vorig leven moet ze een walrus zijn geweest. Hoe ik ook mijn best deed om overstroming tot de badkamerzijde van de drempel te beperken, Jonas plaste enthousiast in de rondte en veroorzaakte al doende zo'n golfslag dat het water al snel van de trap afliep.
De oorzaak van de lekkage was snel gevonden. Voordat we de machine verhuisden hebben we hem nog even laten leeglopen, zodat we al dat overbodige water niet hoefden mee te slepen. Degene die dat gedaan heeft (echt, ik was het niet) had weliswaar de dop teruggezet op de afvoer, maar was vergeten hem weer vast te schroeven. Vandaar. Zodoende stond ik vanmorgen om zeven uur luid tierend mijn badkamer aan te dweilen, hierbij verwijtend aangestaard door de poes, die haar waterpret in de kiem gesmoord zag. Volgende keer beter, Jonas.
Maar elk nadeel heb ze voordeel. (Of was het andersom?) Na de verhuizing was ik er nog niet aan toe gekomen om de badkamervloer, die vol met modderige voetafdrukken stond, schoon te maken. Die vloer ziet er nu in elk geval weer pico bello uit.
*) Met een beetje goeie wil kan iedereen praten als een elektricien, zelfs ik. De bedoeling is te suggereren dat het 'eraf gooien van een groep' voor mij dagelijkse kost is. U begrijpt.
U riep? Je zou best mij bedoeld kunnen hebben. Althans, ik meen er – naast wellicht tal van andere technische vrienden – iets van te weten… hoe dan ook, aangezien ik op gemiddelde lezer 9 uur reactiesnelheidvoordeel geniet, hier mijn relaas.
In de Nederlandse badkamer is het eerste onderscheid de aardlekschakelaar. Zonder dat apparaat heb je gelijk. Je hebt een trekschakelaar nodig voor de wasmachine (overigens mag – je kent ze – een (dubbel)geaard scheerstopcontact wel). Met aardlekschakelaar heb je iets meer vrijheid, het ligt hier aan de afstand tot de waterbron. Een stopcontact mag, maar dan wel op een minimum afstand tot je kraan. Ik heb een lamp in de schitterende nieuwe douche gemonteerd en daarvan staat me bij dat het op een paar centimeter na net mocht (i.e. officieel), er geldt een minimum hoogte van ik meen iets van 2,20 m in de echte natte ruimte (het plafond is daar mooi 2,30!).
Voldoende geinformeerd?
Vervolgens nog een vraag (die dan wellicht mijn elektrakennis weer in perspectief brengt)... Hoe kom je aan twee plusdraden in je stopcontact? Je mag voor herkenbaarheid overigens blij zijn met een nieuw huis. Bij mij is de kleur van de draad zeker geen doorslaggevende factor.
U riep? - 10 Oktober '06 - 00:34
Twee plusdraden in het stopcontact = één aan de levende en één aan de dode zijde van de schakelaar, t’as pigé? Waarom, vraag ik me af, heb ik een aardlek- én een trekschakelaar? Volgens mij is hier sprake van regelneukerij.
Het woord ‘scheerstopcontact’ is natuurlijk een oxymoron. Scheren en stopcontacten sluiten elkaar wat mij betreft uit – alleen aperte viezeriken scheren zich elektrisch. Die verdienen niet beter dan door electrocutie in de badkamer om het leven te komen.
Geheel mee eens qua foute scheertypetjes… Echter, u kent mij beter dan vandaag en daarmee is u ook voor het informeren met betrekking tot scheeractiviteit bij ondergetekende aan het verkeerde adres. Jij weet gelukkig beter. En ja, je bent op een niet wel te verstane wijze gepakt door verhurend Amsterdam.
J te S - 10 Oktober '06 - 12:35
Een plusdraad en een mindraad? Werkt die wasmachine op gelijkstroom dan?
Ernst - 10 Oktober '06 - 14:25
@Ernst: nee, dat praten als een elektricien gaat me blijkbaar niet zó goed af. Eigenlijk bedoel ik: de draad waar je bij aanraking dood van gaat en die andere draad.
Dat zou je nog verbazen, Moniekie. In de schuur had ik gelukkig nog een paar rollen zeil liggen, schoon zeil ook nog, zodat ik vanmorgen op mijn werk weer helemaal het heertje was. (Wel een beetje koud rond de kuiten, toch.)
De draad waar je dood van gaat heet: “hete- of beter fase- draad” (live wire in engels), de andere gewoon nul, ter onderscheiding van aarde ook wel eens abusievelijk nul genoemd.
Leeuw - 16 Oktober '06 - 14:50
beetje onhandige zin, die laatste; ik bedoel natuurlijk dat de aarde-draad soms abusievelijk nul-draad genoemd wordt, en ook andersom wil wel eens gebeuren. Is niet zo vreemd, aangezien tussen fase-draad en aarde normaal gesproken het potentiaal-verschil (goed he !?) ook 220 v is, met als verschil dat de aard-lek-schakelaar dat niet pikt, en dus direct de boel uit gooit.
Leeuw - 16 Oktober '06 - 14:53
@Leeuw: Proficiat, Heer Leeuwenberg. Ik wist dat er in mijn kennissenkring iemand moest rondlopen die kon praten als een elektricien. Natuurlijk kon je al ouwehoeren als Brugman (in het dorp waar ik vandaan kom was dat overigens de huisschilder, de elektricien heette Graaf) maar ik ben er vast van overtuigd dat, waar het praten betreft, jij je gelijke niet kent. En het mooiste is dat je me tot op de dag van vandaag nog nooit teleurgesteld hebt. Chapeau!
U riep? Je zou best mij bedoeld kunnen hebben. Althans, ik meen er – naast wellicht tal van andere technische vrienden – iets van te weten… hoe dan ook, aangezien ik op gemiddelde lezer 9 uur reactiesnelheidvoordeel geniet, hier mijn relaas.
In de Nederlandse badkamer is het eerste onderscheid de aardlekschakelaar. Zonder dat apparaat heb je gelijk. Je hebt een trekschakelaar nodig voor de wasmachine (overigens mag – je kent ze – een (dubbel)geaard scheerstopcontact wel). Met aardlekschakelaar heb je iets meer vrijheid, het ligt hier aan de afstand tot de waterbron. Een stopcontact mag, maar dan wel op een minimum afstand tot je kraan. Ik heb een lamp in de schitterende nieuwe douche gemonteerd en daarvan staat me bij dat het op een paar centimeter na net mocht (i.e. officieel), er geldt een minimum hoogte van ik meen iets van 2,20 m in de echte natte ruimte (het plafond is daar mooi 2,30!).
Voldoende geinformeerd?
Vervolgens nog een vraag (die dan wellicht mijn elektrakennis weer in perspectief brengt)... Hoe kom je aan twee plusdraden in je stopcontact? Je mag voor herkenbaarheid overigens blij zijn met een nieuw huis. Bij mij is de kleur van de draad zeker geen doorslaggevende factor.
U riep? - 10 Oktober '06 - 00:34
Twee plusdraden in het stopcontact = één aan de levende en één aan de dode zijde van de schakelaar, t’as pigé? Waarom, vraag ik me af, heb ik een aardlek- én een trekschakelaar? Volgens mij is hier sprake van regelneukerij.
Het woord ‘scheerstopcontact’ is natuurlijk een oxymoron. Scheren en stopcontacten sluiten elkaar wat mij betreft uit – alleen aperte viezeriken scheren zich elektrisch. Die verdienen niet beter dan door electrocutie in de badkamer om het leven te komen.
Ko (URL) - 10 Oktober '06 - 09:10
Geheel mee eens qua foute scheertypetjes… Echter, u kent mij beter dan vandaag en daarmee is u ook voor het informeren met betrekking tot scheeractiviteit bij ondergetekende aan het verkeerde adres. Jij weet gelukkig beter. En ja, je bent op een niet wel te verstane wijze gepakt door verhurend Amsterdam.
J te S - 10 Oktober '06 - 12:35
Een plusdraad en een mindraad? Werkt die wasmachine op gelijkstroom dan?
Ernst - 10 Oktober '06 - 14:25
@Ernst: nee, dat praten als een elektricien gaat me blijkbaar niet zó goed af. Eigenlijk bedoel ik: de draad waar je bij aanraking dood van gaat en die andere draad.
Ko (URL) - 10 Oktober '06 - 21:33
Heb je nou al schoon goed? Kijk, dat wordt weer niet verteld. Wel een scone vloer, maar dat trekt zo lastig aan.
Moniekie (URL) - 11 Oktober '06 - 17:37
Dat zou je nog verbazen, Moniekie. In de schuur had ik gelukkig nog een paar rollen zeil liggen, schoon zeil ook nog, zodat ik vanmorgen op mijn werk weer helemaal het heertje was. (Wel een beetje koud rond de kuiten, toch.)
Ko (URL) - 12 Oktober '06 - 00:13
De draad waar je dood van gaat heet: “hete- of beter fase- draad” (live wire in engels), de andere gewoon nul, ter onderscheiding van aarde ook wel eens abusievelijk nul genoemd.
Leeuw - 16 Oktober '06 - 14:50
beetje onhandige zin, die laatste; ik bedoel natuurlijk dat de aarde-draad soms abusievelijk nul-draad genoemd wordt, en ook andersom wil wel eens gebeuren. Is niet zo vreemd, aangezien tussen fase-draad en aarde normaal gesproken het potentiaal-verschil (goed he !?) ook 220 v is, met als verschil dat de aard-lek-schakelaar dat niet pikt, en dus direct de boel uit gooit.
Leeuw - 16 Oktober '06 - 14:53
@Leeuw: Proficiat, Heer Leeuwenberg. Ik wist dat er in mijn kennissenkring iemand moest rondlopen die kon praten als een elektricien. Natuurlijk kon je al ouwehoeren als Brugman (in het dorp waar ik vandaan kom was dat overigens de huisschilder, de elektricien heette Graaf) maar ik ben er vast van overtuigd dat, waar het praten betreft, jij je gelijke niet kent. En het mooiste is dat je me tot op de dag van vandaag nog nooit teleurgesteld hebt. Chapeau!
Ko (URL) - 16 Oktober '06 - 21:17