's Morgens vroeg, lezer, ben ik niet op mijn fruitigst. (U wel? Dan behoort u niet tot de doelgroep van dit weblog. Vaarwel.)
Niet op mijn fruitigst dus. Zodoende liep ik vanmorgen, nog half slapend en binnensmonds de dageraad (en alle ochtendmensen) vervloekend, de keuken in om koffie te zetten. Al dadelijk merkte ik dat er iets niet in de haak was. Maar een mens moet prioriteiten* stellen: eerst koffie, de rest komt later. Ik trapte de machine aan en ging op de bank liggen kreunen. Toen ik daarmee klaar was, was ook de koffie klaar.
Een dergelijk staaltje van synchroniciteit plaatst de morgenstond in een geheel nieuw daglicht (toegegeven, dat is een pleonastisch aandoende constructie, maar het was nog vroeg), dus stommelde ik, met halfopen ogen nu, al bijna goedgemutst de keuken binnen. Inderdaad: er was iets niet orde.
De placemats en de vaatdoeken, die de voorgaande avond nog keurig op de keukentafel lagen respectievelijk aan hun haakje hingen, lagen een beetje verfomfaaid over een van de stoelen gedrapeerd. Dat moest het werk van poes zijn - er zijn (vooralsnog) niet veel andere verdachten in huis. Nu rent Jonas al nachtenlang als een tornado door het huis, terwijl ze een klein geel speelmuisje alle hoeken van alle vertrekken laat zien. Daarbij vallen voortdurend dingen om.
Op zich verbaast het me dan ook niet om 's morgens een zekere wanorde aan te treffen. Dat is niet erg. Ik zet koffie, ik zet de spullen weer overeind en we praten nergens meer over. Dat de placemats van de keukentafel geveegd waren leek normaal. Maar wat te denken van die twee vaatdoeken? In heur eeuwige jacht op speelmuizen heb ik Jonas de merkwaardigste capriolen zien uitvoeren, maar nooit eerder had ze twee theedoeken van het haakje gelicht. Enigmatisch.
De oplossing lag voor de hand. Ik hing de vaatdoeken terug aan hun haakje en stond op het punt om de placemats terug op tafel te leggen, toen het doel van de opstelling pijnlijk duidelijk werd. Op de stoel lag een vijftien centimeter lange, half uitgedroogde streep kattekots. Jonas, die gewend is om haar excrementen te begraven, had al die moeite gedaan om de boel netjes op te ruimen.
Zo'n keurig poesje toch. Ik heb haar maar een complimentje gegeven.
*) Hierop kom ik in een volgende post terug.
Ah! Kattenkots! Had ze de speelmuis misschien opgegeten?
Ernst - 19 Oktober '06 - 14:43
Tjonge, ik kies altijd voor de intelligentie van hond-achtigen, maar nu moet ik toch toegeven bijzonder onder (leuk binnenrijm) de indruk te zijn…
Leeuw - 21 Oktober '06 - 05:14
Intelligentie van hond-achtigen? Vertel, heb ik iets gemist?
Ah! Kattenkots! Had ze de speelmuis misschien opgegeten?
Ernst - 19 Oktober '06 - 14:43
Tjonge, ik kies altijd voor de intelligentie van hond-achtigen, maar nu moet ik toch toegeven bijzonder onder (leuk binnenrijm) de indruk te zijn…
Leeuw - 21 Oktober '06 - 05:14
Intelligentie van hond-achtigen? Vertel, heb ik iets gemist?
oerke - 22 Oktober '06 - 10:15
Jij niet, Oerke. Jij niet.
Ko (URL) - 22 Oktober '06 - 22:59