Eén keer in mijn leven heb ik voor Sinterklaas mogen spelen. Maakt u zich geen zorgen, daar waren geen kinderen bij betrokken. Oorspronkelijk was dat althans niet de bedoeling.
We woonden in een rommelig studentenhuis aan de Admiraal de Ruijterweg, vlakbij de Krommerd. En we wilden een feestje geven. Nu was het in dat huis zo'n beetje elke avond feest, maar dit keer wilden we er iets bijzonders van maken - een feest met gasten en zo. Het was hartje zomer, als ik me niet vergis was het zelfs vakantie. Ik houd dat soort dingen nooit zo bij, ook toen werkte ik al.
Vermoedelijk hebben we bij de voorbereiding van dat feestje meer gedronken dan op het feestje zelf. In elk geval stelde iemand voor om Sinterklaas uit te nodigen - en niemand zag daarin een bezwaar. Geen tien minuten later belden we een kostuumverhuurbedrijf. Paradoxaal genoeg is het 's zomers kinderlijk eenvoudig om een sinterklaaspak te huren. Per slot van rekening is er niemand die in de moordende julihitte voor Sinterklaas wil spelen. Dat laatste was inderdaad een probleem, maar het werd met grote voortvarendheid opgelost. Terwijl ik de volgende dag op mijn werk zat besloten mijn huisgenoten unaniem dat ik de klos was. Het pak werd nog diezelfde dag van de verhuur gehaald.
Op de avond van het feest, de eerste gasten zaten al aan het bier, realiseerden we ons ineens dat we een praktisch probleem hadden. De komst van de Sint was bedoeld als verrassing, maar omdat in alle kamers volk aanwezig was, was er nergens een plek waar ik me kon omkleden. Nil desperandum: om de hoek zat een café waar we wel een potje konden breken. Met een grote KOMO-zak, waarin een mijter, een valse baard, een demontabele bisschopsstaf en alle overige episcopale parafernalia, sloop ik de deur uit.
In de kroeg zette ik mijn neutraalste gezicht op en bestelde een pilsje aan de bar. Het was een doordeweekse avond en omdat het nog vroeg was zaten er alleen de usual suspects met hun biertjes, hun borreltjes en hun darts. Ik wachtte tot de barman even de andere kant uit keek en ging schielijk het toilet binnen. Daar begon ik in razend tempo met het aantrekken van de feestkleding.
Dat had nog heel wat voeten in de aarde. In het dagelijks leven, moet u weten, draag ik geen tabberd. Terwijl ik wanhopig worstelde met een te kleine onderjurk en de mottige baard begonnen de eerste ongeduldige cafégasten op de deur te bonken. Ik verontschuldigde me met wat onduidelijk gemompel (dat ging verbazend goed met die baard) en godzijdank: na een tijdje werd er niet meer aan de deur geklopt.
Tien minuten later zaten ook pruik en mijter op hun plek en schreed ik waardig (maar niet vergetend om te bukken bij de deur) de caféruimte in. Het effect was verpletterend. Het geroezemoes verstomde. Borrels kwamen halverwege bar en mond tot stilstand. Een dartpijltje belandde naast het bord en viel kletterend op de grond. Ik plantte mijn staf tegen de bar, nam plaats op mijn kruk, leegde zonder iets te zeggen mijn pilsje en rekende af. Terwijl ik de deur achter me sloot hoorde ik hoe de gesprekken opgewonden werden hervat.
Op straat veroorzaakte ik drie bijna-ongelukken. Studentes schoten in de lach. Hier en daar riep iemand een gevatheid uit het raam. Maar het werd pas problematisch toen, vlak om de hoek, een moeder met kind voorbijfietste. De moeder schrok zichtbaar en wees naar iets zeer interessants aan de overkant van de straat, in een poging het kind af te leiden. Een vergeefse poging. Het kind wipte ongedurig op zijn zitje: 'Mamáááá! Sinterklááááás!!!'. Ik loste de situatie op door vriendelijk te wuiven en met mijn duisterste stem te roepen: 'Ben jij wel zoet geweest?' Het kind begon te huilen. De moeder schakelde er een tandje bij en verdween.
Van het feestje herinner ik me niet veel meer. Ergens circuleert nog een videoband waarop Sint Nicolaas met mijn broer aan de keukentafel zit. Ze zingen onsamenhangende liedjes en drinken koffie, niet uit kopjes maar uit de koffiepot. In de baard van de goedheiligman zitten bruine vlekken.
Die band zou ik wel willen zien.
RMA-W - 05 December '06 - 13:45
Hm, in de eerste plaats heb ik geen idee waar die band zich bevindt. Vermoedelijk is hij opgeslagen in een of ander Haags archief en duikt-ie plotseling op als één van ons politieke aspiraties krijgt.
Daarnaast weet ik vrij zeker dat je die band liever niet wilt zien…
Wat een mooie anekdote. Vooral dat ‘Mamáááá! Sinterklááááás!!!’.
En je mag me een dag lang Wilhelm noemen als dat cafe op de hoek niet cafe Kontakt was. Wel een krappe wc daar, voor zover ik me kan herinneren.
Ik kan het me niet herinneren dat ik er bij was. Maar er zijn wel meer dingen die ik me niet kan herinneren, maar een Sinterklaas op een feest in de zomer vergeet je niet zo gauw.
Die band zou ik wel willen zien.
RMA-W - 05 December '06 - 13:45
Hm, in de eerste plaats heb ik geen idee waar die band zich bevindt. Vermoedelijk is hij opgeslagen in een of ander Haags archief en duikt-ie plotseling op als één van ons politieke aspiraties krijgt.
Daarnaast weet ik vrij zeker dat je die band liever niet wilt zien…
Ko (URL) - 05 December '06 - 21:41
Wat een mooie anekdote. Vooral dat ‘Mamáááá! Sinterklááááás!!!’.
En je mag me een dag lang Wilhelm noemen als dat cafe op de hoek niet cafe Kontakt was. Wel een krappe wc daar, voor zover ik me kan herinneren.
oerke - 05 December '06 - 21:57
Was jij niet bij dat feestje, dan?
Ko (URL) - 05 December '06 - 22:16
Dus dat kind zijn schoen zetten die avond…. hilarisch!!
Moniekie (URL) - 05 December '06 - 23:37
Ik kan het me niet herinneren dat ik er bij was. Maar er zijn wel meer dingen die ik me niet kan herinneren, maar een Sinterklaas op een feest in de zomer vergeet je niet zo gauw.
oerke - 06 December '06 - 12:03
Hahaha! Vermakelijk verhaal en boeiend verteld.
Metin (URL) - 08 December '06 - 00:45
in tijden niet zo gelachen!
mio - 11 December '06 - 15:04