Wat ik koop en wat niet beslis ik zelf. Reclame, in welke vorm dan ook, heb ik dus nergens voor nodig. Vandaar dat op mijn brievenbus al jaren een sticker zit waarop staat dat ik geen ongeadresseerde reclamezendingen wens. Zo'n sticker werkt verbazend goed. Door de meeste bezorgers wordt mijn busbeleid gerespecteerd. Een heel enkele keer belandt er toch een reclamefoldertje op de mat - meestal van een pizzeria, een afhaalchinees of een shoarmatent. Die breng ik dan nog dezelfde avond terug naar de afzender, al dan niet vergezeld van een stoeptegel. Meestal is de boodschap duidelijk.
Nee: de ongeadresseerde reclamezendingen heb ik redelijk onder controle. Hoe anders is dat met geadresseerde reclamezendingen. Begrijp me niet verkeerd, lezer: ik waak zorgvuldig over mijn privacy. Herenmodezaken, schoenwinkels en elektronicaboeren: naar mijn kostbare adresgegevens kunnen ze fluiten. Postorderbedrijven, loterijen en boekenclubs: ik houd me er verre van. Kluspassen, wijnpassen, luchtmijlenpassen en wat dies meer zij: ik weiger ze vriendelijk doch resoluut.
Maar soms valt er niets te weigeren. De voordeelkaart van de NS, bijvoorbeeld, is voor een fanatiek treinreiziger onontbeerlijk. Een mens moet zich verzekeren tegen ziektekosten. En het is praktisch onuitvoerbaar om de hypotheekbank je adresgegevens te onthouden. Nu zou je denken dat dat soort instanties je vervoert, je verzekert of je een lening verschaft en daarmee basta. Maar nee: stuk voor stuk gooien ze je dood met folders, speciale aanbiedingen en heuse magazines. Waarom, vraag ik je, stuurt de hypotheekbank me reclame? Ik heb al een hypotheek en ik weet vrij zeker dat ze me een tweede zullen weigeren. En wat moet ik met het magazine van mijn verzekeraar? Ik betaal ze om me te verzekeren, niet voor een verdomde lifestyle.
Dan is er de reclame van de overheid. Om de zoveel tijd valt er een krantje van de gemeente of het stadsdeel in de bus. Onveranderlijk staan die krantjes vol non-informatie. Een juichverhaal over het zoveelste scholingsproject voor werklozen, bijvoorbeeld: vanaf de kleurenfoto op de voorpagina grijnzen de kansarmen je tegemoet, geflankeerd door al even blije stadsdeelbestuurders. En als er in het stadsdeel iemand honderd wordt - zo vaak gebeurt dat overigens niet - dan wordt uitentreuren bericht over de mooie woorden van de burgemeester.
Maar de dingen die je werkelijk wilt weten - een kapvergunning voor honderden bomen, bijvoorbeeld, of bouwplannen voor een kerncentrale in je achtertuin - vind je in die circulaires niet terug. Die worden zorgvuldig weggestopt op pagina 26 van een huis-aan-huisblaadje, tussen advertenties voor kerkdiensten en hondentrimsalons.
Met ideële organisaties is het nog erger. Toegegeven: het huisorgaan van de Vereniging Natuurmonumenten lees ik met veel genoegen. En ook het partijblad van GroenLinks belandt niet altijd bij het oud papier. Maar waarom ontvang ik zo'n beetje maandelijks een bedelbrief van Amnesty, van de NOVIB, van Milieudefensie of Mensen in Nood? Ooit heb ik becijferd dat ze, als je portokosten, briefpapier, enveloppen, personeel en andere overhead bij elkaar optelt, ongeveer een zesde van mijn maandelijkse giften verkwanselen aan vragen om meer geld. Kssst! Ik geef al! Doe je werken van barmhartigheid en lazer op!
Mijn internetprovider biedt zeer effectieve spamfilters aan. En omdat ik heel zorgvuldig omspring met mijn e-mailadres overkomt het me maar zelden dat ik ongewenste mail moet weggooien. Waarom kan zoiets wel online, maar niet in de echte wereld? Kunnen de posterijen niet een paar mensen inhuren, kansarme werklozen bijvoorbeeld, die in de sorteercentra het kaf van het koren scheiden en de papieren spam terugbrengen naar de afzender? Van mij mag het, al dan niet vergezeld van een stoeptegel.
Ongewenste post van Amnesty, NOVIB, Milieudefensie en Mensen in Nood? Zou Groen-Links misschien adressen verkopen?
Ben het volledig met je eens over de papierspam Ko. Met name de ziektekostenverzekeraar heeft de kap van het halve regenwoud aan papier op zijn geweten.
Hmm, het hele bericht was niet verstuurd…. Nogmaals:
Die pizza en shoarma folders zijn erg hardnekkig ja. Ik heb al eens bedacht een sticker met NEENEE te ontwerpen waar in kleine letters onderstaat dat de verzender met het deponeren van folders in die brievenbus, zijn producten gratis ter beschikking stelt. En dan meteen 5 pizza’s bestellen als je een folder krijgt. Dan is het denk ik snel afgelopen.
Overigens kun je via infofilter.nl je laten opt-outen voor zoveel jaar. Dan moet je het opnieuw doen. Voor elke opt-out mogelijkheid moet je een apart formulier invullen.
Artsen zonder grenzen maakt zn naam trouwens ook waar als het gaat om papieren spam.
Ongewenste post van Amnesty, NOVIB, Milieudefensie en Mensen in Nood? Zou Groen-Links misschien adressen verkopen?
Gelkinghe () (URL) - 16 December '06 - 15:38
Nee, die post heb ik mezelf op de hals gehaald.
Ko (URL) - 16 December '06 - 23:39
Ben het volledig met je eens over de papierspam Ko. Met name de ziektekostenverzekeraar heeft de kap van het halve regenwoud aan papier op zijn geweten.
Metin (URL) - 17 December '06 - 01:10
Goed om te weten dat ik niet de enige en die reclame terugstuurt.
peter (URL) - 17 December '06 - 08:58
Oh, dat laatste bericht was dus van mij.
oerke - 17 December '06 - 18:40
Hmm, het hele bericht was niet verstuurd…. Nogmaals:
Die pizza en shoarma folders zijn erg hardnekkig ja. Ik heb al eens bedacht een sticker met NEE NEE te ontwerpen waar in kleine letters onderstaat dat de verzender met het deponeren van folders in die brievenbus, zijn producten gratis ter beschikking stelt. En dan meteen 5 pizza’s bestellen als je een folder krijgt. Dan is het denk ik snel afgelopen.
Overigens kun je via infofilter.nl je laten opt-outen voor zoveel jaar. Dan moet je het opnieuw doen. Voor elke opt-out mogelijkheid moet je een apart formulier invullen.
Artsen zonder grenzen maakt zn naam trouwens ook waar als het gaat om papieren spam.
oerke - 17 December '06 - 18:47