Kaalheid komt in mijn familie niet voor. Toch heb ik op mijn schedel een plekje van zo'n centimeter doorsnee waar geen haar meer wil groeien. Ik weet nog precies hoe dat plekje is ontstaan. Op mijn zesde blunderde ik, op de voor die leeftijd kenmerkende energieke wijze, tegen een zonnescherm aan. Een heus gat in m'n kop. Ik herinner me ook nog dat het moest worden gehecht. Na zo'n ervaring benader je zonneschermen natuurlijk met de nodige omzichtigheid. Maar soms gaat het nog wel eens mis.
Vanmiddag knalde ik op het Spui met mijn hoofd tegen het zonnescherm van een Argentijns restaurant. Het was zo'n dreun waarvan het licht even uitgaat. Omdat ik net naar de kapper ben geweest heb ik ook maar weinig haar om de klap op te vangen. Een paar seconden stond ik suizebollend onder het zonnescherm. Op dat soort momenten zucht ik eens diep, betast voorzichtig het ei dat op mijn hoofdhuid ontstaat en wacht tot de nevel optrekt. Onderwijl verzin ik een krachtterm die meestal niet vernieuwend, maar wel uitzonderlijk lang is. Als ik daarmee klaar ben ga ik op zoek naar iets om mijn woede op te koelen.
Wel, dat was zo gevonden. Achter de ruiten van zijn steakhouse stond de uitbater breed te grijnzen. Ik stoomde de deur binnen en uitte een paar allerakeligste verwensingen. Het mannetje kromp zienderogen en vershool zich haastig achter de bar. Eén van zijn gasten stootte van schrik een karafje wijn om. Rode, zag ik tot mijn genoegen. 'Ik zou dat zonnescherm maar een beetje hoger ophangen,' riep ik, 'want de volgende keer ros ik het hele kreng van je gevel.' Ik vertrok met slaande deur.
Pas op het Binnengasthuisplein was ik uitgeraasd. 'Dat was niet netjes van je, Ko', dacht ik schuldbewust. 'En met de kerstgedachte had het weinig te maken. Kijk nou wat je doet! Kan zo'n man er iets aan doen dat jij niet uit je doppen kijkt?' Het moet aan de klap op mijn hoofd gelegen hebben, meestal ben ik niet zo mild. Even overwoog ik zelfs om terug te lopen en mijn excuses aan te bieden. Maar gelukkig kwam ik snel weer bij mijn positieven.
Want, zo bedacht ik me in de Staalstraat, de man had een zonnescherm buiten hangen. Een zonnescherm. Een driewerf bloedneukend godverdomd zonnescherm! Het zijn de donkere dagen voor kerst. De zon hebben we al in geen week meer gezien. De mensen doen hun uiterste best om een heel klein beetje licht in huis te brengen. Hele kerncentrales willen ze bouwen om al die kerstverlichting aan de praat te houden. En mijnheer hangt een zonnescherm voor z'n ruiten! En maar lachen als daar een argeloze voorbijganger tegenaan klapt.
Er zijn uitgebreide studies gedaan naar de invloed van licht op de gemoedstoestand van de mens. En het is genoegzaam aangetoond dat gebrek aan licht, bijvoorbeeld in de decembermaand, leidt tot gevoelens van diepe neerslachtigheid. Iemand die in die tijd een zonnescherm voor zijn raam hangt verdient elke depressie die hij krijgt, inclusief de bijbehorende zelfmoordplannen. Ik hoop dat hij ze uitvoert ook.
Tja…........wat we echt heel graag zouden willen weten (ja echt, wij allemaal) voor het eind van het jaar alstublieft dankuwel hoe is het met poes Jonas, en waarom horen wij nix meer over het meisje??
Hahahaha, prachtig verhaal! Heel beeldend beschreven.
Goede kerst, ondanks het serotoninetekort door deze donkere dagen
Metin (URL) - 25 December '06 - 17:57
Tja…........wat we echt heel graag zouden willen weten (ja echt, wij allemaal)
voor het eind van het jaar alstublieft dankuwelhoe is het met poes Jonas, en waarom horen wij nix meer over het meisje??Karin () - 25 December '06 - 19:12