Bijna een jaar geleden schreef ik een stukje over de populaire mythe dat eskimo's (pardon, Inuit) tientallen verschillende woorden kennen voor sneeuw. Destijds relativeerde ik het verhaal door erop te wijzen dat we in het Nederlands meer dan 300 verschillende woorden hebben voor water.
Het is januari en de prunus, de hazelaar en de krentenboompjes staan in bloei. De berken, elzen en wilgen zitten vol katjes. De eerste vogels zitten al op de eieren en zojuist zag ik tijdens een zware windstoot mijn rolcontainer het luchtruim verkiezen. Ik heb 'An Inconvenient Truth' gezien, ik weet hoe laat het is. Het klimaat is op niet mis te verstane wijze aan het veranderen.
Het kan niet anders of dat moet gevolgen hebben voor de sneeuw in het noordpoolgebied. En daarmee voor de woordenschat van de Inuit. De invloed van het broeikaseffect op het aantal woorden voor sneeuw is moeilijk te voorspellen. De meest voor de hand liggende hypothese is dat een flink deel van die woorden gaat uitsterven. Maar er kunnen tientallen jaren overheen gaan voor het zover is.
Vermoedelijk zal het aantal woorden voor sneeuw eerst juist een licht stijgende tendens vertonen. De Inuit, inventief als ze zijn, zullen een flink aantal neologismen bedenken om de veranderende omstandigheden adequaat te omschrijven:
sluslukflupiuk (slappe bruine blubber waarvan je sneeuwscooter onder je kont wegroest)
splotslofsopulaq (ontdooide permafrost die tot diep in je bontgevoerde laarzen doordringt)
flut (een natte sneeuwbui waar de husky's geen brood van lusten)
De klimaatverandering biedt een ongekende mogelijkheid voor socio-linguïstisch onderzoek. Naast meteorologen en geografen moeten we dus onverwijld een flink aantal taalkundigen en antropologen naar het hoge noorden sturen. Parallel aan dat onderzoek zouden ze zich in Nederland kunnen storten op de vraag of ons aantal woorden voor water toe- of juist afneemt. Een linguïst op lieslaarzen, dat zie je niet elke dag. We leven in een mooie tijd.
