Thuis heb ik nog een curiositeit,
Een aandenken uit lang vergeten jaren;
Twee schoolvoorbeelden van geslepenheid:
Het zijn voorwaar nog fraaie exemplaren.
Ja, ooit bezat ik zelfs diverse paren.
Ik heb ze maar op zolder neergezet,
Ik heb de hoop voor altijd laten varen:
Mijn schaatsen komen nooit meer uit het vet.
De ijspret lijkt voorgoed verleden tijd
Al blijf ik de herinnering bewaren
Aan hoe ik 's morgens, na een goed ontbijt,
Geen acht slaand op bevriezingen of blaren,
Ging rijden op de stijf bevroren baren.
Ik stoof over de plas als een raket!
Die snelheid zal ik nooit meer evenaren:
Mijn schaatsen komen nooit meer uit het vet.
Het internationaal milieubeleid
Beschermt vooral de autohandelaren.
Wie liever op een slee of schaatsen rijdt
Die moet maar voor een reis naar Lapland sparen.
Men doet niks om de uitstoot te bedaren,
Geen protocol, geen voorschrift en geen wet;
Ik moet me bij de pessimisten scharen:
Mijn schaatsen komen nooit meer uit het vet.
O nachtvorst met je zilverwitte haren,
Ben je definitief met vorstverlet?
'k Zit triestig naar de natte sneeuw te staren:
Mijn schaatsen komen nooit meer uit het vet.
De IJsclub met dalend ledental,
Moet toch nog wat met haar verdriet,
Verhuurt de baan in dit geval
Als WATEROVERLOOPGEBIED.
Aangename poëzie Ko. Ik ben weliswaar één van die zeldzame snuiters die nog nooit hebben geschaatst, maar ik kan me de romantiek levendig voorstellen. Bovendien ben ik het roerend met je eens wat betreft de milieuproblematiek en de daarmee gepaard gaande gevestigde oogkleppen.
De IJsclub met dalend ledental,
Moet toch nog wat met haar verdriet,
Verhuurt de baan in dit geval
Als WATEROVERLOOPGEBIED.
m te v - 26 Januari '07 - 13:55
eN DAN HET MEEZING-REFREIN:
RETTE-KE-TETTE-KETET-TERETET,
NOOIT MEER UIT HET VET,
RETTE-KE-TETTE-KETET-TERETET,
COUNTDOWN GESTOPT VOOR EEN NIEUWE RAKET.
Leeuw - 26 Januari '07 - 15:24
Dit is een soort spijtig vervolg op Driek van Wissens anti-Elfstedentochtlied:
“Als Holland winters is getooid,
en wij van kou welhaast verrekken,
blijkt Friesland dichtbevolkt met gekken,
die ‘s winters gekker zijn dan ooit.
De maffe koppen, strak gelooid,
ontspannen plots in losser trekken
terwijl zich rond de stuurse bekken
een soortement van glimlach plooit.
In onverstaanbare gesprekken
worden dan praatjes rondgestrooid,
die ijdele verwachting wekken
Totdat de goden, als het dooit
de hoop der dwaze halzen nekken.
Nee, de Elfstedentocht komt nooit!”
Gelkinghe () (URL) - 27 Januari '07 - 23:52
Aangename poëzie Ko. Ik ben weliswaar één van die zeldzame snuiters die nog nooit hebben geschaatst, maar ik kan me de romantiek levendig voorstellen. Bovendien ben ik het roerend met je eens wat betreft de milieuproblematiek en de daarmee gepaard gaande gevestigde oogkleppen.
Metin (URL) - 30 Januari '07 - 00:58