Al zeg ik het zelf: onder normale omstandigheden ben ik de vriendelijkheid zelve. Ik ben zachtaardig, tolerant en lankmoedig. Echt: je moet je uiterste best doen om ruzie met me te krijgen. Onder normale omstandigheden, dus. Voor de zekerheid herhaal ik dat even.
's Morgens, echter, huist er een andere ziel in mijn borst. Ik smijt met deuren, sta vloekend onder de douche, eet tierend mijn muesli (da's nog best moeilijk, overigens) en drink zachtjes grommend mijn koffie. Pas als die zijn heilzame werk heeft verricht valt er een redelijk gesprek met me te voeren.
Let wel: ik heb het hier over normale ochtenden. Ochtenden, dus, waarop ik op een door mijzelf - of althans door een redelijk compromis tussen mijzelf en de regelmaat van het bedrijfsleven - bepaald tijdstip kan opstaan. Maar er zijn ook van die ochtenden waarop ik, door welke omstandigheid dan ook, te vroeg wakker word. Op dat soort ochtenden, lezer, komt het niet meer goed.
Hoe, vraag ik me af, moet het dan gesteld zijn met de vleermuis die ik gisteren in Slotervaart zag rondfladderen? Als ik me niet vergis is die twee volle maanden te vroeg uit zijn winterslaap ontwaakt. Van de gemoedsbewegingen van vleermuizen heb ik weinig verstand, maar als je het mij vraagt moet dat beest een massief ochtendhumeur hebben. En als hij er straks achter komt dat er zo vroeg in het jaar nog geen insecten zijn is de boot helemaal aan. Daar helpt zelfs geen koffie meer.
Arm beest. Ik hoop dat-ie de slaap nog kan vatten.
