De eerste keer was het een Champions League-duel, als ik me niet vergis. En waarschijnlijk was het in 1994, het kan ook langer geleden zijn. Hoe dan ook: al zeker dertien jaar kijken Wouter, Walter, Eelco en ik bijna alle belangrijke voetbalwedstrijden samen. In de loop der jaren zijn we van baan veranderd, verhuisd, getrouwd, gescheiden, de een werd vader, de ander raakte gedesillusioneerd, alles veranderde maar het voetbal bleef. En nóg zijn er mensen die beweren dat het maar een spelletje is.
Meestal kijken we bij Eelco thuis, soms ook in de kroeg. De klassiekers in de Eredivisie, bijvoorbeeld, bekijken we over het algemeen bij O'Donnell's. En al mag je een wedstrijd tegen een middenmoter als Feyenoord eigenlijk nauwelijks nog een klassieker noemen, ook die bekijken we samen. Tradities zijn er om in ere te houden. Aan Ajax-Feyenoord zit een andere traditie vast: als het even kan nodigen we een Feyenoord-fan uit om de wedstrijd met ons te komen bekijken. Meestal is dat W.
W. brengt geluk. Als W. meekijkt kun je ervan opaan dat Feyenoord op overtuigende wijze van de mat wordt geveegd. Het is verrukkelijk om te zien. Voor aanvang van de wedstrijd is hij een en al bravoure. Handenwrijvend en breed grijnzend zit hij op zijn stoel. Hij belooft ons een verpletterende nederlaag en bestelt, vooruitlopend op de overwinning van zijn club, alvast het ene rondje na het andere. Uiteraard zeggen we in zo'n geval niets. We houden er niet van om zijn voorpret te bederven. Bovendien zouden we wel gek zijn om W. tegen de haren in te strijken, zolang hij de drank betaalt.
Zodra er is afgetrapt komt W. tot bedaren. Hij volgt geconcentreerd het verloop van de wedstrijd. Heel af en toe maakt hij nog een opmerking. Na een minuut of vier zegt hij bijvoorbeeld dat de ploegen elkaar aardig in evenwicht houden. Na zeven minuten mompelt hij dat Feyenoord wel weer terugkomt in de wedstrijd. In de dertiende minuut roept hij verontwaardigd dat de scheidsrechter niet deugt. Zodra Feyenoord op achterstand komt zwijgt hij. In de rust zetten we een pilsje voor hem neer, dat hij mokkend achterover slaat.
W. heeft één geluk: hij komt uit de omgeving van Almelo. Als het met Feyenoord niet al te best gaat kan hij dus altijd roepen dat hij eigenlijk voor Heracles is. Meestal gebeurt dat rond de zestigste minuut.
We waren wat onrustig vanmorgen, Wouter, Walter en ik. Bij twaalven ontmoetten we elkaar bij O'Donnell's. Maar de gebruikelijke begroetingen gingen gepaard met bedrukte gezichten: W. had op het laatste moment afgebeld. We bestelden een biertje - dat we zelf moesten betalen - en evalueerden de gerezen situatie. Die zag er niet best uit. Ajax-Feyenoord zonder W., dat was vragen om moeilijkheden. Wouter staarde peinzend in zijn glas. Walter versnipperde een bierviltje. Ik stak een sigaret op en zweeg.
Net toen we rekening begonnen te houden met een bloedeloos gelijkspel stormde Eelco binnen, stuiterend van levenslust, een glimlach van oor tot oor. Op het laatste moment had hij zijn vriendin T. overgehaald om bij O'Donnell's te komen kijken. En T. was Feyenoord-fan! Walter fronste zijn wenkbrauwen: 'Waar is ze dan, die T.?' 'O, die staat alvast een rondje te bestellen aan de bar.' We keken elkaar een ogenblik aan en zakten breed grijnzend achterover. Dit ging helemaal goed komen.
T. zette de biertjes op tafel en stelde zich voor. 'Zo mannen, zijn jullie al voorbereid op een verpletterende nederlaag?' We knikten haar toe en luisterden beleefd terwijl ze verder babbelde over de trefzekerheid van Van Hooijdonk, de balvastheid van Huysegems en de vormcrisis van Sneijder. Gelukkig werd er juist afgetrapt. T. volgde geconcentreerd het verloop van de wedstrijd. 'De ploegen houden elkaar aardig in evenwicht', mompelde ze na vier minuten. Toen Sneijder de bal in de twintigste minuut achter Timmer werkte werd ze stil. In de rust hebben we maar een biertje voor haar neergezet, dat ze mokkend achterover sloeg.
Nadat de wedstrijd was hervat heeft ze niet veel meer gezegd. Of toch: in de loop van de tweede helft ging ze ineens rechtop zitten en keek Eelco even nadenkend aan. 'Weet je,' zei ze, 'eigenlijk ben ik voor FC Groningen.' Onwillekeurig keek ik naar de tijd, die rechtsboven in beeld meeliep. Het was de zestigste minuut.
