Had ik eigenlijk al verteld dat Thijs en ik vlak voor oud en nieuw in Zeeland zijn wezen wandelen? Nee? Wel, vlak voor oud en nieuw zijn Thijs en ik van Kamperland naar Arnemuiden wezen wandelen. Dat hebben we in 2003 en 2004 ook al eens gedaan. Het begint een beetje een wintertraditie te worden, al is het er de afgelopen twee jaar helaas bij ingeschoten.
's Morgens vanuit de trein vooral veel buizerds gezien. Het is sowieso een goed buizerdjaar, je vraagt je af waar de torenvalken gebleven zijn. Ik kan me jaren herinneren dat er elke paar honderd meter eentje hing te bidden - of zo leek het. Dit jaar zie je er haast geen een. Van station Oost-Souburg pakten we de bus naar Kamperland. Onderweg nog wat buizerds gezien, en wulpen bij Vrouwenpolder.
Uitgestapt in Kamperland, aan de zuidkant van de Oosterscheldedam. Tot dusverre hebben we iedere keer dat we hier uitstapten vrijwel direct een groene specht gezien, en verdomd: ook dit jaar was hij present. Sterker: nadat hij eerst wat heen en weer fladderde tussen het struikgewas, bleef-ie bijna vijf minuten lang in een grasveldje naar mieren zitten pikken, zodat we hem prachtig konden volgen.
Het weer was, zeker in vergelijking met de afgelopen dagen, vrij zacht, al stond er vooral 's morgens een briesje uit het zuidwesten, waardoor het koud aanvoelde. Vroeg in de middag brak zowaar de zon door, zodat we deze tocht eindelijk eens met mooi weer hebben kunnen maken.
Op zee ten noorden van de Veerse Gatdam dreven vooral veel brilduikers en middelste zaagbekken. In de vloedlijn rende een drieteenstrandloper heen en weer. Eiders, die er normaal gesproken vrij algemeen zijn, hebben we er dit keer niet gezien. Maar wel een grote jager - en dat is opmerkelijk, want die zie je normaal gesproken alleen op volle zee. Het beest vloog rond met de breedgeschouderde motoriek van Winston Bogarde, en probeerde hier en daar om een meeuw zijn prooi afhandig te maken. Zelfs op een grote mantelmeeuw - toch ook geen kinderachtig beest - lijkt zo'n grote jager behoorlijk indruk te maken. Leuk: begin december zagen we bij Callantsoog al een middelste jager, nu, minder dan drie weken later, dus ook een grote.
Bij Vrouwenpolder iets gedronken in een wegrestaurant en daarna het wandelpad langs het Veerse Meer genomen. Op het water veel middelste zaagbekken, krak- en wilde eenden, dodaarsjes, brilduikers, futen en een roodhalsfuut. En er fladderde een ijsvogel voorbij, precies op de plek waar we er in 2003 ook al een gezien hadden. Dit keer konden we hem zelfs goed bekijken, want hij bleef een tijdje poseren op een steiger. Als je goed luisterde kon je 'm horen denken: 'Verhip, die twee gasten heb ik in 2003 precies op deze zelfde plek gezien. 't Zijn toch gewoontedieren.'
Doorgelopen over de dijk naar Veere. Grauwe ganzen in de weilanden, scholeksters en tureluurs op de steigers, steenlopers op het talud, buizerds boven het rietveld langs de dijk. Hier en daar een wulp. Kieviten boven de polder. Puttertjes die de zaadpluimen van distels uitplozen. Op het meer, tussen een troep wilde eenden, een vrouwtje mandarijneend. In het bosgebiedje vlak voor Veere groenlingen, vinken, kool- en pimpelmezen en een grote bonte specht.
Veere zag er, zoals gebruikelijk, uit om op te vreten. Jammer alleen dat alle café's in Veere eruitzien als een soort veredelde Konditorei. (Of er moet ergens een gezellige kroeg zijn die we steeds maar over het hoofd zien - en zo groot is Veere niet.) Toch maar een lokaal biertje gedronken.
Doorgelopen langs het Kanaal door Walcheren. Zeker twintig dodaarsjes op het water voor de sluis. Mooi winters strijklicht op de Grote Kerk van Veere. Aan de overkant van het water eindelijk een torenvalk - de eerste! Verder nog wat klein grut (een ringmus, onder meer) tussen het struikgewas bij een verlaten fabriek. In het recreatiegebied langs het Veerse Meer een enorme wolk staartmeesjes (zeker vijfentwintig) met daartussen wat kool- en pimpelmezen.
Langzaam invallende schemer: het silhouet van Middelburg uitgelicht tegen een knalrode lucht, met af en toe een ontploffende vuurpijl erboven. De laatste kilometers naar Arnemuiden (altijd wel goed voor een steenuiltje, maar deze reis niet), langs de donkere polderweggetjes, waar het bezit van een zaklantaarn of andere verlichting onontbeerlijk is, als je tenminste niet voor je hol wilt worden gereden. Leuke mensen, die Zeeuwen, maar ze rijden alsof de duivel ze op de hielen zit. Zal wel een geloofskwestie zijn.
Op station Arnemuiden, waar de trein eens per uur vertrekt, gelukkig slechts een half uur op het perron hoeven zitten. Het blijft vreemd om in totaal acht uur te reizen voor een wandeling van een uur of zeven. Maar aan de andere kant: het is zeker de moeite waard. Volgend jaar weer.
