We hadden het maar wat druk op kantoor vandaag. Omdat de meesten van ons een lang weekend van drie of zelfs vier dagen hadden gehad, moesten er grote achterstanden worden ingelopen. Bovendien kwamen de collega's, althans de automobilisten onder hen, die er voor hebben gekozen om in een gat zonder openbaar vervoer te gaan wonen, door de lange files veel te laat. En uiteraard moest er over het weer worden gepraat. Want laten we eerlijk zijn: het is niet normaal dat er, ruimschoots na de vondst van de eerste kievitseieren, enorme hoeveelheden sneeuw vallen.
Hoewel - vallen? Terwijl mijn collega's stonden te zeuren over het weer in het algemeen en de files in het bijzonder, raakte ik langzaam in paniek. Was ik echt de enige die zag dat er iets mis was? Natuurlijk, het sneeuwde, en op zichzelf is dat al iets bijzonders. Maar het sneeuwde niet van boven naar beneden, het sneeuwde van links naar rechts! Even was ik totaal gedesoriënteerd, maar toen ik mijn hoofd scheefhield leek de situatie weer normaal. De sneeuw viel weer keurig van boven naar beneden. Good heavens! Terwijl we even niet opletten moest het kantoor omgevallen zijn!
Het opmerkelijke aan de hele situatie was dat mijn collega's er absoluut niets van schenen te merken. De vlokken bleven voorbij stuiven, mijn collega's keuvelden door alsof er niets aan de hand was. Ik begon te twijfelen aan mijn waarnemingsvermogen. Ik kon niet uitsluiten dat ik gek zou worden, of het zelfs al was. Het was tijd voor krasse maatregelen. Dus sloop ik een leegstaande vergaderruimte binnen en belde mijn moeder.
'Hoor eens, ' zei ik, nadat de formaliteiten die een moeder-zoongesprek inluiden waren afgewikkeld, 'zou je even uit het raam willen kijken? Sneeuwt het bij jullie ook van links naar rechts?'
Mijn moeder vouwde haar avondblad op en keek uit het raam.
'Nee,' zei ze even later, 'bij ons sneeuwt het van rechts naar links.'
'Onzin!' riep mijn vader, die klaarblijkelijk in de achterkamer zat, 'Het sneeuwt wel degelijk van links naar rechts.'
'Good heavens!' mompelde mijn moeder, 'Het huis zal toch niet omgevallen zijn?'
Dat leek me al te kras. Natuurlijk zou het kunnen dat mijn kantoor een keer omvalt. En het is ook niet ondenkbaar dat mijn ouderlijk huis een keer omvalt. Dat ze allebei een keer zullen omvallen is al heel wat minder waarschijnlijk. En dat ze allebei omvallen op dezelfde dag leek me bijna onmogelijk. Ik hanteerde Occams scheermes en vond al snel een plausibele verklaring voor het fenomeen:
'Maak je geen zorgen,' sprak ik op geruststellende toon tegen mijn moeder. 'Je huis staat nog fier rechtop. De hemel is omgevallen.'
'Dat moet het zijn!' riep mijn vader vanuit de achterkamer. Tevreden belden we af.
Ik keerde terug naar mijn bureau en ging aan de slag. Maar het kostte moeite om me op mijn taken te concentreren. Al na anderhalve minuut zat ik weer peinzend uit het raam te staren. Het feit dat de hemel was omgevallen, redeneerde ik, verklaarde niet alleen dat de sneeuw van links naar rechts viel. Ook de vraag waarom de sneeuw niet bleef liggen werd erdoor opgelost. Alleen sneeuw die van boven naar beneden valt raakt immers ooit de grond. Maar wat gebeurt er met sneeuw die de grond niet raakt? Zal die eeuwig rechtdoor blijven vallen? Of blijft hij ergens aan de flanken van een berg hangen? In de Ardennen, bijvoorbeeld? En wat gebeurt er als het straks gewoon weer gaat regenen? Valt de regen dan ook van links naar rechts, zonder ooit de grond te raken? En hoe moeten de rivieren dan worden gevuld? En de dakgoten? Ik zie het duister in.
Je begrijpt: van werken is vandaag niet veel terechtgekomen. Het is dan ook te hopen dat morgen de zon schijnt.
Och arme… Ergens op de website van JPL (Jet Propulsion Labaratory) staat een tutorial:“Orbital mechanics in spaceflight” oid, ik zou zeggen sla dat er eens op na, ik denk dat je daar antwoorden voor je prangende vragen kunt vinden. Het enige waar ik mee zit is, dat om over langere afstanden de sneeuw blijvend paralel aan het aardoppervlak te laten bewegen, deze, volgens JPL, een snelheid van zo’n 40.000 Km/u moet hebben. Ik zou me nu zorgen gaaan maken over de sluitertijd van jouw ogen (en die des jouwes; genetica ?). Dat zou ook direct verklaren waarom de mensen op jouw kantoor het niet konden zien; ander sub-ras, andere genen. Snappu ?
PS; nog even over die orbital kwestie; het is ook uit te rekenen om de hoeveel tijd het steeds wéér zal gaan sneeuwen, hangt van de hoogte van jouw kantoorraam af; voor de formule zie ook JPL “Orbital elements”.
Och arme… Ergens op de website van JPL (Jet Propulsion Labaratory) staat een tutorial:“Orbital mechanics in spaceflight” oid, ik zou zeggen sla dat er eens op na, ik denk dat je daar antwoorden voor je prangende vragen kunt vinden. Het enige waar ik mee zit is, dat om over langere afstanden de sneeuw blijvend paralel aan het aardoppervlak te laten bewegen, deze, volgens JPL, een snelheid van zo’n 40.000 Km/u moet hebben. Ik zou me nu zorgen gaaan maken over de sluitertijd van jouw ogen (en die des jouwes; genetica ?). Dat zou ook direct verklaren waarom de mensen op jouw kantoor het niet konden zien; ander sub-ras, andere genen. Snappu ?
PS; nog even over die orbital kwestie; het is ook uit te rekenen om de hoeveel tijd het steeds wéér zal gaan sneeuwen, hangt van de hoogte van jouw kantoorraam af; voor de formule zie ook JPL “Orbital elements”.
Leeuw - 01 April '08 - 07:59