Afgelopen week met Jurjen en Kai naar het huis van Jurjens ouders in de Bourgogne geweest. Het concept is simpel. Op een doordeweekse avond stap je na werktijd in een auto en rijdt met z'n drieën in zuidelijke richting. Onderweg dood je de tijd met snelheidsovertredingen en luide muziek. Rond twee uur 's nachts parkeer je de wagen voor de deur. Je drinkt nog één of twee meegebrachte pilsjes, je sjouwt je rugzak tegen de trap op en een kwartier later lig je in het pikkedonker van het Franse platteland te snurken.
De volgende morgen begint het harde werken. Er moet koffie worden gezet. Er moet worden ontbeten. Er moet een raid worden uitgevoerd op de dichtsbijzijnde hypermarché, want we houden elkaar al weken voor dat er nu eens écht gaat worden gekookt. En als de buit in de koelkast is gestald moeten er Ricards worden gefikst voor bij de eerste potjes pétanque. Terwijl je anderhalf pond staal door de lucht slingert denk je verlangend aan je rustige leventje op kantoor, naar je dutje tijdens de meeting en de kant-en-klare hap uit de kantine. Not.
Nee, we hebben ons verdomd goed geamuseerd. En over amuses gesproken: het eten loog er niet om. Forelletjes uit de oven, brie, Petit Chablis, croissantjes, salades, Münster, escalopes de veau, blauwschimmelkaas, Madiran, courgettes en tomaten gestoofd in witte wijn, pains au chocolat, Zubrowka, Époisses, rode aardappelen in de schil gegrild met knoflook, rozemarijn en geraspte Emmentaler, bier, Cantal, gestoofde venkel, diverse droge worsten, Langres, coq au vin, sterke koffie en meegebrachte sigaren. U begrijpt: op de terugweg was de auto een heel stuk krapper.
Ook buiten viel er genoeg te genieten. In de struiken tegenover het huisje floot dag en nacht een nachtegaal, de eerste gierzwaluwen vlogen al op 20 april rond (hier in Nederland heb ik ze op de 27e pas gezien - dat is aan de late kant), er floot een zwartkop in de appelboom van de buren, er lachten groene spechten, er roffelden grote bonte spechten, er zeilde een zwarte wouw over het huis, er zaten zwarte roodstaarten op het dak, je kunt het zo gek niet verzinnen.
Op de heenweg moesten we in de remmen voor een ree (ik vroeg me al jaren af waarom ze altijd van die 'overstekend wild'-borden neerzetten terwijl er nooit eens wild oversteekt, maar nu heb ik het lekker toch een keer gezien), konden we maar net een egel ontwijken en zag ik een kerkuil op een paaltje langs de weg zitten. Het mag vreemd klinken, maar dat was pas de eerste keer dat ik een kerkuil in het wild zag. (Als we de dode kerkuil langs een Normandische snelweg even niet meerekenen dan.)
Al met al is het moeilijk te geloven dat we bij elkaar maar drie dagen in Frankrijk zijn geweest. Het voelde als anderhalve week. En ik zit nu al een week uit te buiken.
leven als een God in Frankrijk!
Monique (URL) - 29 April '08 - 22:31
het water loopt me in de mond… ik moet ook maar weer eens op vakantie!
mio - 30 April '08 - 13:40
Au…. Neem volgende keer een pin’chocolate for me mee ?
Leeuw - 29 Mei '08 - 16:57