Op de Zwarte Cross in Lichtenvoorde speelt de fine fleur van het internationaal artiestendom. Jaarlijks gaan er 100.000 bezoekers uit hun dak bij de muziek van De Bierefluiters, Plork en de Aannemers en Jovink en de Voederbietels. Gisteren schaarde ook de Firma Onkruid zich in dat illustere rijtje. Maken we dat ook nog eens mee.
Lichtenvoorde ligt in de Achterhoek. In mijn voorstelling ligt het dus direct achter Arnhem, maar door mijn randstadcentrische wereldbeeld ben ik geneigd te vergeten dat Nederland zich voorbij Arnhem nog 60 à 70 kilometer (dat is de afstand Zaandam-Den Helder) uitstrekt in oostelijke richting. Allemaal mooi en aardig, maar op een dag als gisteren, met temperaturen tegen de 30 graden en een relatieve luchtvochtigheid van 160%, leidt iedere extra reiskilometer, iedere keer overstappen van het ene speelgoedtreintje op het andere streekboemeltje, tot meer wening, knersing der tanden en de neiging om met loszittende voorwerpen te gaan smijten. Ik durf te wedden, dat van alle optredende artiesten in de geschiedenis van de Zwarte Cross, de Firma Onkruid het enige orkest is dat ooit met de trein is gekomen. En ik begrijp nu ook waarom. Geen wonder dat ten oosten van Opeldoorn iedereen een ootoo bezit.
Afijn, de Zwarte Cross, want daarvoor waren we gekomen. Door alle malheur met treinen en de lange wandeltocht van het station naar 'Backstage West' waren we nog juist op tijd. Ons optreden zou plaatsvinden in een tent, een heuse tipi nog wel, waarin plaats was voor zo'n dertig mensen. Na een korte soundcheck scharrelden we even over het terrein. De schaal van het festival is amper te bevatten. Overal staan grote en kleine podia, tenten, tientallen eet- en drinkkramen, en tussen de oorverdovende herrie van vier of vijf bands tegelijk, het geraas van de motorcross elders op het terrein en het gegil van mensen in de kermisattracties, waggelen ontelbare Erg Dronken Mensen, die in een bonte variëteit van Saksische dialecten tegen elkaar schreeuwen. Dit hele tafereel, door een waterig zonnetje uitgelicht tegen een inktzwarte onweerslucht, doet nog het meest denken aan de Tuin der Lusten door Hieronymus Bosch, ware het niet dat op de Zwarte Cross de mensen kleren dragen. De meesten althans.
Het optreden zelf zal me nog lang heugen. Zoals ik al aanstipte vond het plaats in een tipi. Een tipi van door regenbuien klam geraakt canvas, die de hele dag in de bakkende hitte had gestaan. Ik vermoed dat het binnen rond de 45 graden was. Bovendien hingen er in de nok van de tent twee bloedhete spots, die van de organisatie moesten blijven branden. Normaal gesproken zweet ik al erg tijdens optredens, maar ik ben er zeker van dat we, in het half uur dat we gespeeld hebben, per persoon tenminste twee liter zweet zijn kwijtgeraakt.
Verder viel het naar omstandigheden eigenlijk best mee. Door de herrie van de omliggende podia, die tot in de tent doordrong, moesten we ons uiterste best doen om de concentratie vast te houden, zowel onze eigen concentratie als die van het publiek. Ondanks (of misschien wel dankzij) het feit dat de meeste mensen in de tent stevig in de olie waren lukte dat vrij goed. Zelfs bij stille nummers als Het Huishoudelijke Leven en Een Mooie Fik werd geluisterd. De enige interruptie vond halverwege het optreden plaats, toen ergens op het terrein een kanon werd afgevuurd en een derde van het publiek de tent uitholde om te gaan kijken. In hun voordeel moet worden aangemerkt dat ze daarna wel weer terugkwamen.
Maar kelere, wat een hitte. Toen we waren uitgespeeld zijn we, voordat we gingen opruimen, eerst maar eens gaan zitten uitblazen achter de tent, met van backstage meegenomen blikken water om het vocht weer wat aan te vullen. Ik geloof niet dat ik van m'n leven zo heb gezweet. Na afloop zijn we nog even bij het 3FM-podium gaan kijken, waar juist op dat moment de Motorband optrad, een gelegenheidsformatie rond vader & zoon Jolink die (ik zweer dat ik dit niet verzin) rocknummers spelen terwijl naast ze op het podium een crossmotor staat gas te geven. (Citeren wij de website van de band: 'Tijdens optredens worden steevast een koppel motoren op het podium gesleept die de motorband een geweldige sound geven. De gitaarsolo's worden aangevuld met solo's van 2-takten, viercilinders en natuurlijk 4-takten. Een prachtige combinatie!')
Het noodweer, dat voor zes uur 's avonds was aangekondigd, liet op zich wachten. Maar toen we - na backstage onze rugzakken te hebben volgestouwd met bier (en water!) voor onderweg - de terugtocht naar het station aanvaardden, begon het dan toch te stortregenen. Niet dat we daar veel van gemerkt hebben overigens, doorweekt waren we al.
Toen ik jong was, jonger dan nu, fantaseerde ik graag over een carrière als muzikant. In die dagdromen was een belangrijke rol weggelegd voor mooie vrouwen, drank, drugs, exotische reisbestemmingen en geld, veel geld. Gisteren heb ik, voor het eerst dit jaar, voor een optreden fatsoenlijk betaald gekregen. En vanuit mijn kersverse status als popster kan ik je het volgende meedelen: het lijkt verdacht veel op werk.
NASCHRIFT: Tussen Lichtenvoorde-Groenlo en Zutphen zaten we in het treintje bij minstens 80 stomdronken mensen. Ze zongen, schreeuwden en brulden aan een stuk door - ze hadden lol. Maar toen we in Zutphen aankwamen zag de trein er nog even netjes uit als toen we uit Lichtenvoorde vertrokken. Zou je, op willekeurig welke plek ten westen van Amersfoort, een vergelijkbare hoeveelheid vergelijkbaar dronken mensen in een trein stoppen dan zou er, bij aankomst op het eindstation, van de trein geen splinter meer heel zijn. Stof tot nadenken genoeg, dunkt mij.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik iedere keer als je een optreden hebt stiekum een beetje jaloers op Oerman ben. Zo ook deze keer. Maar na het lezen van jouw verslagje weet ik niet meer of ik nog veel jaloerser moet zijn of gewoon blij dat ik lekker thuis mijn balkon heb staan schrobben ten tijde van jullie artistieke physieke prestatie… En als ik in ogenschouw neem hoeveel zaweet ik daar al bij vergoot dankzij het weer, ben ik benieuwd of jij morgen je oude broeken nog past…
PS wat een droompubliek moet dat geweest zijn, meesterlijke prestatie zou ik zeggen. Hebben jullie het publiek ook een aplausje gegeven ? Wat mij betreft verdienen ze het (hoewel, je moet ook wel uit zeldzaam hout gesneden zijn om liedjes van Arbouw, Leeuwenberg en Oerman te versmaden)...
Moet ik – over uitleggen gesproken – nog even uitleggen hoe Indianen in zo’n tipi met zweet tot diepere inzichten komen ? Oh nee, dat gebeurt in een wigwam; het bolle equivalent waarvan de naam steeds weer abuis aan de Tipi wordt verbonden.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik iedere keer als je een optreden hebt stiekum een beetje jaloers op Oerman ben. Zo ook deze keer. Maar na het lezen van jouw verslagje weet ik niet meer of ik nog veel jaloerser moet zijn of gewoon blij dat ik lekker thuis mijn balkon heb staan schrobben ten tijde van jullie artistieke physieke prestatie… En als ik in ogenschouw neem hoeveel zaweet ik daar al bij vergoot dankzij het weer, ben ik benieuwd of jij morgen je oude broeken nog past…
PS wat een droompubliek moet dat geweest zijn, meesterlijke prestatie zou ik zeggen. Hebben jullie het publiek ook een aplausje gegeven ? Wat mij betreft verdienen ze het (hoewel, je moet ook wel uit zeldzaam hout gesneden zijn om liedjes van Arbouw, Leeuwenberg en Oerman te versmaden)...
Moet ik – over uitleggen gesproken – nog even uitleggen hoe Indianen in zo’n tipi met zweet tot diepere inzichten komen ? Oh nee, dat gebeurt in een wigwam; het bolle equivalent waarvan de naam steeds weer abuis aan de Tipi wordt verbonden.
Leeuw - 28 Juli '08 - 08:49