In de rij voor de plee ontdekte ik dat ik de enige kerel was die geen hip brilletje droeg. Gelukkig was dat euvel snel verholpen, want mijn eigen hippe brilletje zat gewoon in m'n binnenzak. En dus viel ik even later niet meer op in het gezelschap van progressieve dertigers en veertigers, dat de Heineken Music Hall bevolkte.
Als je me in '93 had verteld dat ik ooit de Pixies nog eens live zou zien spelen had ik je voor gek verklaard. In dat jaar, immers, stuurde zanger Black Francis de overige bandleden een fax met de mededeling dat de groep had opgehouden te bestaan. Maar zie, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. In 2004 kwam de band weer bij elkaar. En zowaar: al vijf jaar later kon mijn lief kaartjes voor de show in Amsterdam bemachtigen. Voor de volledigheid moet ik er misschien bij vermelden dat ik de Pixies beschouw als een van de beste bands ooit - en S. denkt er hetzelfde over. Kort en goed, onze vreugde kende geen grenzen.
Dit jaar is het twintig jaar geleden (!) dat het album Doolittle werd uitgebracht. Dat jubileum wordt door de Pixies luister bijgezet met een reeks concerten waarin de plaat integraal wordt nagespeeld, ingebed tussen wat losse B-kantjes en ander spul. Afgelopen dinsdagavond stonden ze dus in Amsterdam. We werden niet teleurgesteld. De band speelt live nog altijd net zo strak als op de plaat, de stem van speenvarken Black Francis blijkt na al die jaren nog steeds intact - hoe is het mogelijk - en het is een fijne ervaring om 5500 man publiek de tekst van Hey woord voor woord te horen meezingen.
Wat we niet hadden verwacht was de lichtshow, die aan elkaar hing van stemmige kleureffecten en woeste video-animaties. Vlak voor aanvang werd een compilatie vertoond van beelden uit de film Un Chien Andalou (die diende als inspiratie voor de tekst van Debaser). En aan het eind werd - met voor de Pixies kenmerkende meligheid - een filmpje gedraaid waarin de bandleden gekke bekken trekken en buigingen maken naar het publiek, terwijl diezelfde bandleden op het podium hun buigingen maakten en al even rare koppen trokken.
Pu-naise, wat een goed optreden was dat. Het is te hopen dat Black Francis voorlopig geen faxen verstuurt, dan kunnen we misschien binnen niet onafzienbare tijd nog eens gaan.
De setlijst dan maar:
Intro (Un Chien Andalou), Dancing The Manta Ray, Weird At My School, Bailey's Walk, Manta Ray, Debaser, Tame, Wave Of Mutilation, I Bleed, Here Comes Your Man, Dead, Monkey Gone To Heaven, Mr. Grieves, Crackity Jones, La La Love You, No. 13 Baby, There Goes My Gun, Hey, Silver, Gouge Away, Wave Of Mutilation (UK Surf), Into The White, Nimrod's Son, Isla De Encanta, Gigantic.
En hier nog een recensie uit de Volkskrant. (Bedankt moeders!)
De bijgaande foto is van Jan van den Bulck. (Bedankt Jan!)
I will recommend not to hold off until you get enough money to order all you need! You should just take the business loans or consolidation loans and feel fine
http://iamamover.blogspot.com/2009/10/hi..
S. (URL) - 21 Oktober '09 - 21:31
I will recommend not to hold off until you get enough money to order all you need! You should just take the business loans or consolidation loans and feel fine
DorthyEnglish27 () (URL) - 26 Mei '10 - 16:54