Natuur vandaag (46)
Ongeveer drie kwartier geleden zijn (eindelijk!) de eerste onweersbuien over Hilversum getrokken. Uiteraard zat ik net op dat moment in Bussum, zodat ik het moest stellen met een paar flitsen, een buitje en wat gerommel in de verte. Doe je niks aan. Wie weet komen er nog wel een paar - achter de St. Vitus hangt nog een vet schip met zure appelen.
Gisteravond viel het me ineens op dat er geen gierzwaluwen meer waren. Na heel lang wachten heb ik er nog een gezien, even later zelfs nog een groepje van drie, maar het lijkt erop dat ze terug naar Afrika zijn. Vanmiddag belde Thijs op om te vertellen dat er ook bij hem geen gierzwaluwen meer zijn - en inderdaad: vandaag heb ik er niet een meer gezien. Misschien dat er nog een paar overtrekken vanuit Scandinavië, je weet het nooit.
Ik houd erg van de herfst en de winter, maar mijns ondanks vind ik het altijd een beetje een triest moment als de gierzwaluwen vertrekken. Als de zomer zich een beetje herstelt kunnen we nog minstens tot half september in de tuin zitten. En warme avonden in de tuin zijn niet hetzelfde zonder gierzwaluwen.
Nil desperandum. Over iets meer dan twee maanden is het oktober en vliegen de eertse kolganzen weer over het huis. Zo houd je altijd iets om naar uit te kijken. De herfst is in aantocht. Ik begin trek te krijgen in pasta met zwammen.
Volendam über alles
Op 17 augustus speelt het Nederlands elftal in de Kuip een oefenduel tegen Duitsland. Nu mag de oorlog al zestig jaar geleden zijn, Nederland-Duitsland is nog altijd - hm - beladen. Dat uit zich onder meer in de wonderlijke gewoonte van Nederlandse supporters om, voorafgaand aan de wedstrijd, door het Duitse volkslied heen te fluiten.
De KNVB vindt dat uiterst onsportief en probeert al jaren om iets aan de fluitconcerten te doen. Maar ja, het is met die fluitconcerten net als met spreekkoren: hoe meer iedereen roept dat het een schande is, hoe leuker het wordt.
Zo zoetjesaan lijkt dat besef zelfs tot de KNVB te zijn doorgedrongen. In elk geval komt de voetbalbond deze keer met een wel heel uitgekookte strategie: op 17 augustus zal voor de wedstrijd het Wilhelmus worden gezongen door Jan Smit.
Tuurlijk! Zo doen we dat! 's Logies! In Zeist heeft men zich terecht gerealiseerd dat er geen kruid gewassen is tegen de fluitconcerten tijdens 'Deutschland über alles'. Dus in plaats van te blijven vechten tegen de bierkaai zorgen ze nu gewoon dat de supporters ook door het Wilhelmus heen fluiten. Dan valt het minder op, zie je. Voorwaar een geniaal plan. Ik had het zelf bedacht kunnen hebben.
Niettemin denk ik dat ik op 17 augustus maar eens een goed boek ga lezen.
Forse kater
Zak, de kolossale cafékat van 't Blaauwhooft, Amsterdam.
Fly! Touch the sun!
Wie iets lelijks zegt over mijn echtgenote doet er beter aan om uit mijn buurt te blijven. Maar nu het meisje een paar dagen de hort op is, kan ik niet ontkennen dat die situatie ook voor mij bepaalde voordelen heeft. Niet alleen kan ik de hele avond op de tafel dansen, hierbij overigens vergezeld door de kat, ook komen alle platen die ik normaal gesproken niet mag draaien weer eens uit de kast.
Want Loes heeft weliswaar een goede smaak - anders was ze immers niet met me getrouwd - maar The Smiths, de Dead Kennedys, Joy Division en Motörhead heeft ze al jaren geleden in de ban gedaan. Die platen mag ik enkel nog draaien in mijn werkkamer.
Vanavond heb ik dus een hele batterij CD's naar beneden gesleept en ben ik eens uitgebreid op de bank gaan liggen. Om niet al te onverantwoord te beginnen heb ik eerst Wagners Rit van de Walkuren opgezet. (Voor wie het stuk niet kent: denk aan de geur van napalm in de morgen.) Halverwege de Rit merkte ik dat ik zachtjes aan het headbangen was. Dat was me al in geen jaren meer gebeurd. Het was tijd voor harde maatregelen.
Hoe lang, bijvoorbeeld, was het geleden dat ik een plaat van Iron Maiden had opgezet? Ik scharrelde langs de platenkast en mijn keuze viel op 'Piece of Mind'. Dat was meteen goed. 'Piece of Mind' komt uit 1983. Het is de eerste plaat waarop drummer Nicko McBrain meetrommelde, en in het openingsnummer 'Where Eagles Dare' geeft hij meteen zijn visitekaartje af.
'Where Eagles Dare' is misschien wel een van de beste metalnummers ooit - in elk geval is het een van de beste nummers van Iron Maiden. Tweeëntwintig jaar na dato (!) klinkt het nog altijd verbijsterend goed. Gedurende zes lange minuten zijn mijn buren minder blij met me geweest.
Al luisterend herinnerde ik me dat ik een paar dagen geleden een documentaire op Discovery heb gezien, gepresenteerd door Bruce Dickinson, voormalig (?) zanger van Iron Maiden. Bruce, mijn woeste jeugdheld, blijkt tegenwoordig bij te klussen als gezagvoerder bij een chartermaatschappij. In die hoedanigheid presenteert hij bij Discovery het programma 'Flying Heavy Metal'. Netjes geknipt, ook nog.
Zelden heb ik me in zo'n korte tijd zo oud voelen worden. Bruce Dickinson! Een commercial airline pilot! 'Aces High' en 'Where Eagles Dare' zullen nooit meer hetzelfde klinken. En 'Flight of Icarus' al helemaal niet.
Een klein jubileum
Wereldwijd zijn er niet veel bewindslieden geweest die korter op het pluche hebben gezeten dan Philomena Bijlhout (LPF). Een aan haar gewijde biografie op de website 'Parlement en Politiek' begint met de geweldige zin: 'Philomena Bijlhout was op 22 juli 2002 staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (belast met familie- en emancipatiezaken)'.
En zo was het. Negen uur na haar aantreden kon ze alweer opkrassen. Ik weet niet zeker of dat een wereldrecord is, maar ik peins er serieus over om haar voor te dragen bij het Guinness Book. Een Nederlands record is het in elk geval. Op 24 juli 2002 rekende ik uit dat, als alle staatssecretarissen slechts negen uur zouden blijven zitten, er per departement 4 x 365 = 1460 + 1 schrikkeldag = 1461 x 24 uur = 35064 uur / 9 uur = 3896 staatssecretarissen nodig zouden zijn, waardoor de LPF in elk geval één van zijn verkiezingsbeloften zou waarmaken: de openbaarheid van bestuur.
Dat was tevens de allereerste post in mijn eerste weblog, hetgeen betekent dat ik op de dag af drie jaar geleden met bloggen begonnen ben. Dat ga ik vanavond maar eens vieren, denk ik. (En zo is er altijd wel reden voor een feestje: op 9 augustus, oftewel morgen over twee weken, bestaat dit weblog een jaar. Bovendien ontving ik vannacht de twintigduizendste bezoeker, en ik heb hem/haar niet eens uitgenodigd voor een borreltje. Slordig!)
Natuur vandaag (45)
Donderdag klaagde ik dat ik al te lang niet meer buiten was geweest. En passant kondigde ik aan die avond een boswandeling te gaan maken. Een klein kwartier later ontving ik een mailtje van een uiterst verbolgen Thijs, die ik sinds zijn verhuizing naar Almere niet meer bezocht had. 'Met je boswandeling, lul!'
Nu moet je weten dat Thijs' nieuwe woning op een kwartier gaans van de Oostvaardersplassen ligt. Zodoende stonden we 's avonds bij achten te schuilen voor de gietregen achter een informatiepaneel van Staatsbosbeheer. Wat is de natuur toch mooi.
Onderweg waren we al gestuit op een jonge ransuil, die driftig met vliegoefeningen bezig was, en op een bruine kiekendief die, zo leek het althans, ruzie had gehad in de Oostvaardersplassen en daarom zijn heil maar tussen een paar broeikassen had gezocht.
In de plassen zelf gebeurde er aanvankelijk niet veel, hetgeen vermoedelijk te wijten viel aan regen en wind. Maar toen het een beetje opdroogde (en we weer normaal door de kijkers konden turen) kregen we de ene na de andere specialiteit voor onze kiezen: kluten, grutto's, tureluurs en een verdwaalde kemphaan, lepelaars, kleine zilverreigers en een purperreiger, bruine kiekendieven en een buizerd, puttertjes, rietgorzen en als klap op de vuurpijl drie geoorde futen
Verder uiteraard enkele tientallen edelherten, heckrunderen en miniscule padden die de neiging hadden om onder onze schoenen te kruipen. En dat is dan nog een verkorte samenvatting. Niet slecht voor twee uurtjes.
Zoals gezegd: het weer was belazerd, maar het had als voordeel dat we al dat moois voor ons alleen hadden. 's Avonds bij schemer teruggekuierd naar Almere. Niet uitgesloten dat ik eens wat vaker bij Thijs op visite ga.
Tragische gevallen van kantoorhumor (1)
Een willekeurig bedrijf in Amsterdam-Slotervaart, vrijdagmiddag.
Daniël werkt!
Sinds een paar weken werkt vriend Daniël op een zorgboerderij voor dakloze verslaafden in Ilpendam. (Daniël is verre van dakloos, overigens. Sterker: bovenop zijn plafond bevinden zich nog negen heuse verdiepingen.) Een dag per week helpt hij met (zoals-ie het zelf uitdrukt) kweken en rapen. Zijn belevenissen tekent hij op in z'n weblog.
De zorgboerderij, een initiatief van zorgwethouder Hannah Belliot, is opgezet in het kader van het project 'FarmForce', een samenwerkingsverband tussen de Stichting Streetcornerwork Amsterdam en de Stichting Landzijde Purmerend.
Het project biedt 'dagbesteding' voor 54 personen, niet alleen junks maar ook verstandelijk gehandicapten en psychiatrische patiënten, voor wie vervoer en een dagvergoeding worden geregeld. Als de eerste tekenen ons niet bedriegen lijkt het een succes te worden. Belliot denkt er in elk geval over om het project uit te breiden.
Gisteren bracht de wethouder, in gezelschap van nog een aantal hotemetoten, een bezoekje aan de boerderij in Ilpendam. Daniël heeft een aantal foto's genomen en de Amsterdamse televisiezender AT5 maakte een heuse reportage, waarin we Daniël niet alleen aan het woord, maar ook aan het werk zien.
Daniël werkt. 't Is dat het op TV was, anders zou ik het amper geloven. (Geintje Leeuw, geintje.)
Natuur vandaag (44)
De afgelopen tijd heb ik de wereld alleen maar gadegeslagen vanachter treinruiten. Dat is natuurlijk niet goed. Het wordt hoog tijd dat ik weer eens naar buiten ga. Waarvan akte.
Heb je nog iets bijzonders gezien door die treinruiten, Ko? Dat wel, dat wel. Zo zijn de zilverreigers weer volop terug in de Keverdijksche Polder (ik neem aan dat ze het een week of wat druk hebben gehad met broeden) en af en toe zie je er een ree. Aan de andere kant van de Keverdijk kun je geregeld een buizerd zien grondjagen en in de Gooiboog staan bijna elke dag wel een paar lepelaars te foerageren.
In de rietkraag bij de stadsdeelwerf van Slotervaart zit een spotvogel en in de blusvijver achter ons kantoor zwemt een paartje futen met jongen - het tweede broedsel van dit jaar. Rondom het kantoor is trouwens niet zoveel meer te beleven sinds het merendeel van de bomen is gekapt voor de aanleg van een parkeergarage. Je zou ze toch.
Nee, dan is het thuis beter. Zo is de mythe dat alleen boomklevers ondersteboven langs een boomstam kunnen kruipen ontkracht door de koolmezen in de boom voor ons huis. In diezelfde boom zit sinds kort geregeld een grote bonte specht. De achtertuin zit vol bijen, hommels, vlinders en libellen (dit tot groot genoegen van de poes, die er niet alleen leuke speelobjecten aan heeft, maar ook een rijke bron van eiwitten) en als het 's avonds begint te schemeren fladderen er vleermuisjes rond.
Maar, zoals gezegd, ik moet er hoog nodig weer eens uit. Ik denk dat ik vanavond maar een boswandeling ga maken.
Ik mag niet meer bloggen
Loes zegt dat ik niet meer bloggen mag. Ook natuurwandelingen, televisiekijken, tuinieren en kroegbezoek zijn voorlopig taboe. Mijn lief staat niet afkeurend tegenover dit soort activiteiten an sich, verre van dat. Het probleem ligt veeleer in de literaire sfeer. We hebben namelijk maar één exemplaar van de nieuwe Harry Potter in huis. En dat exemplaar heb ik.
Natuurlijk is er Loes veel aan gelegen om het boek zo snel mogelijk in handen te krijgen. Dus tot de tijd dat ik 'Harry Potter and the Half-Blood Prince' heb uitgelezen heeft ze liever niet dat ik me bezighoud met dingen die van het lezen zouden kunnen afleiden. Sterker: om het leesproces te bespoedigen maakt Loes het me zo makkelijk mogelijk. Ze kookt, doet de afwas, stofzuigt, geeft de planten water en zet regelmatig kopjes koffie, koele pilsjes, borrelnootjes en andere versnaperingen naast me neer.
En ik? Ik lig languit op de bank in de huiskamer en ik doe net alsof ik lees. Zulk literair genot mag van mij weken duren.
Vrolijk
Comedy's malformed twin
In september maakte ik al eens reclame voor Red Meat, de Amerikaanse strip waarin de bizarre lotgevallen van Milkman Dan, Bug-Eyed Earl, Ted Johnson en nog twee dozijn anderen geboekstaafd zijn.
Maar ik doe het gewoon nog een keer. Afgelopen april verscheen Red Meat GOLD, het derde album in de reeks. De zieke humor van Max Cannon is nog even leuk als altijd. Op zich is dat opmerkelijk, want hij werkt al jaren met een beperkte hoeveelheid karakters, een beperkte hoeveelheid thema's en drie plaatjes per strip. En het gaat maar niet vervelen.
Het heeft geen zin om de strips hier verder te beschrijven. Koop het album of ga ze bekijken op redmeat.com. Zien is geloven.
Weirdberichten revisited
In de woelige zomer van 2002 begon ik aan Weirdberichten, mijn eerste weblog. In november 2003 hield ik het voor gezien. De Weirdberichten-archieven hebben al die tijd online gestaan, maar waren niet zo eenvoudig te vinden. Inmiddels zijn ze via deze site weer beschikbaar.
Dus vanaf heden kun je weer volop zwelgen in het niet-zo-grijze verleden: de trips naar Wenen op kosten van de baas, de proefballonnetjes van de reservepimmen, de volledige politieke carrière van Emile Ratelband, crashende ruimteschepen en dito regeringen, de belevenissen van Sammie zaliger, de eerste stapjes van Jonas, de ouverture van de tweede golfoorlog en de formatie van het tweede bruinhemdenkabinet: het staat er allemaal weer.
Kijk voor sentiment & nostalgie onder het kopje 'Weirdberichten' bij de archieven.
Even iets rechtzetten
Begin deze maand schreef ik in een postje over RSS-lezers dat Sauce Reader nogal instabiel was, om de haverklap crashte en na verloop van tijd steeds trager ging draaien.
Sinds ik Sauce Reader een tweede kans heb gegeven, nu alweer een week terug, draait-ie als een zonnetje. Lekker snel, geen crashes, geen problemen en nog altijd de strakste lay-out en de beste fuctionaliteit van alle mij bekende readers. Geen idee waarom Sauce Reader nu ineens wel goed functioneert - het zal wel aan de planetenstand gelegen hebben.
G.v.d. G.v.d. G.v.d. G.v.d. G.v.d. G.v.d. Ziezoo
Vorige week zei minister Hoogervorst in het journaal dat het publiek, naar zijn mening, best wat meer moeite zou mogen doen om het kabinetsbeleid te begrijpen. Ik noemde dat toen de 'gotspe van de eeuw'. Maar de eeuw bleek nog jong. De gemeente Amsterdam deed er dit weekeinde goedgemutst een schepje bovenop.
Afgelopen zaterdag werd de nieuwe fiets- en voetgangersbrug tussen Amsterdam-Oost en IJburg, een hangtuibrug met een overspanning van 163 meter, op z'n plaats gehangen. Bij die gelegenheid werd door burgemeester Cohen en wethouder Duco Stadig de naam van de nieuwe brug onthuld. Het gevaarte moet 'Nesciobrug' gaan heten.
Nu heb ik het in mijn leven geregeld zout gegeten, maar zelden zò zout. Eerst heeft Amsterdam, onder de bezielende leiding van diezelfde Stadig, er alles aan gedaan om het IJmeer, waar Nescio erg aan gehecht was, kapot te maken. Vervolgens bouwen ze een knots van een brug naar IJburg die ze met een brede grijns naar Nescio vernoemen. Is dat hypocrisie, huichelarij, een late spijtbetuiging, een laf goedmakertje of is hier sprake van natrappen?
In een heel zwartgallige bui bedacht ik gisteren een toekomstscenario waarin Stadig minister van VROM wordt. In die hoedanigheid zal hij er vermoedelijk op toezien dat het Naardermeer gedempt wordt om plaats te maken voor een joekel van een verkeersknooppunt. Bij de opening van dat knooppunt zal Stadig aanwezig zijn om, champagne in de hand, een bordje te onthullen waar 'Jac. P. Thijsseplein' op staat.
Fuck Stadig, zou ik willen zeggen, maar Nescio zelf kon dat smaakvoller: 'God zegene de verantwoordelijke autoriteiten, als 't kan een beetje hardhandig.'
Nacht und Nebel
Vraag 1: wat zoekt iemand van het Ministerie van Justitie op deze site?
Vraag 2: wat zoekt iemand van het Ministerie van Justitie in het holst van de nacht op deze site?
Zou er straks een zwaarbewapend arrestatieteam voor m'n deur staan? Caramba, ik mag eerst m'n koffie wel eens opdrinken dan.
I/O
Jongere lezertjes zullen zich het mechanische tijdperk misschien niet meer herinneren. Zelf heb ik er nog net een staartje van meegemaakt. Het ligt nog niet eens zo ver achter ons, dat tijdperk. Hoewel het hier en daar nog wat stuiptrekkingen vertoont denk ik dat je kunt zeggen dat het rond 1990 toch wel zo'n beetje voorbij was.
Voor 1990 was het te doen gebruikelijk om technische mankementen op te lossen door het falende apparaat een flinke dreun te geven. Huisvrouwen (die had je toen nog) verkochten hun vastgelopen naaimachines een oorvijg, schijnbaar ten dode opgeschreven grammofoons werden met een ferme tik gereanimeerd en meer dan eens heb ik gezien hoe een sputterende auto na een goed geplaatste hamerslag op de startmotor weer helemaal de oude was*.
Ook de eerste elektronische apparaten wilden nog wel eens baat hebben bij wat fysiek geweld. Nog niet zo lang geleden kon de levensduur van een radio of televisie door een harde klap aanzienlijk worden gerekt. Mijn eerste modems (met relais) wilden nogal eens weigeren, maar gaven na een trap tegen de zijkant van de PC ineens weer sjoege. Zelfs mijn vorige mobiele telefoon, een Siemens ME45, had op koude dagen af en toe een mep nodig.
Helaas: die generatie machines is langzaamaan uitgestorven**. Kapotte PC's belanden op koninginnedag op de vrijmarkt. Een defecte iPod wordt teruggestuurd naar de fabriek, waar hij vervolgens bij het oud vuil wordt gegooid. En de ouderwetse automonteurs, ruwe bonken in met olie besmeurde overalls, zijn vervangen door whizzkids die met zorgvuldig gemanicuurde handjes een nieuw printplaatje onder de motorkap schuiven en daarvoor negenhonderd euro in rekening brengen.
Nee, de opmars van de elektronica komt de duurzaamheid van onze gebruiksvoorwerpen niet ten goede. Gelukkig kunnen we als consument zelf iets doen om dit tij te keren. Zo is daar de methode van het uit- en aanzetten. Voor jeugdige lezers, die over het algemeen slechts vertrouwd zijn met de stand-by-functie van apparaten, leg ik het even uit.
Op de meeste machines is aan de voor- of zijkant een grote knop aangebracht. Meestal staat er I/O op, of in elk geval een gelijksoortig symbool. Door middel van die knop is het mogelijk om een apparaat uit te schakelen en het vervolgens weer aan te zetten. Ik ben een groot voorstander van uit- en aanzetten. Er zijn in mijn ervaring maar weinig mankementen van elektronische, mechanische of softwarematige aard die niet kunnen worden verholpen door het uit- en aanzetten van een apparaat. Het is, als het ware, het moderne equivalent van de ouderwetse dreun.
De meeste mensen geloven dat niet. Hoe vaak heb ik mijn collega's niet zien treuren bij een netwerkprinter die al drie kwartier niks meer deed! O, laat mij maar even hoor. Even uit- en aanzetten en het leed is geleden. Uiteraard heb ik mijn collega's nooit verteld welke simpele werkwijze aan dit wonder ten grondslag ligt. Ik kijk wel link uit. In de loop der jaren heb ik het, zonder aanleg voor bètavakken of technische beroepen, tot IT-specialist geschopt. Alleen maar omdat ik weet waar de aan- en uitknop zit en niet bang ben om hem te gebruiken.
Nee, ik houd mijn kennis zorgvuldig voor mezelf. Ik buig me met een geleerd gezicht over het apparaat, ik wrijf zachtjes met mijn linkerhand over het oppervlak van de machine, waarbij ik de blik schuin omhoog richt alsof ik heel intensief naar iets luister, en geef dan een korte, felle tik op een schijnbaar alleen aan mij bekende plek. Tegelijkertijd beroer ik met mijn rechterhand ongemerkt de aan- en uitknop en voilà: het mirakel geschiedt.
Zoals gezegd: het heeft wonderen gedaan voor mijn carrière. Daarnaast komt het maar zelden voor dat ik apparaten hoef weg te gooien of ter reparatie hoef aan te bieden. Als we ons willen verzetten tegen de wegwerpmaatschappij, als we werk willen maken van duurzame ontwikkeling of als we gewoonweg een hekel hebben aan prijzige machines die het niet doen, dan moeten we eens wat vaker naar de aan- en uitknop grijpen.
Het is een bijna onfeilbare methode. Ik kan er slechts één kanttekening bij verzinnen: hij werkt alleen bij apparaten. Onwillige superieuren, beschonken vrienden of stugge ambtenaren zijn niet voorzien van een aan- en uitknop. Die hebben nog altijd een dreun nodig.
*) Die methode werkt nog altijd. Bij onze vorige auto, een wagen uit 1989 overigens, heb ik hem meermalen met succes toegepast.
**) Het kan nauwelijks toeval zijn dat het uitdelen van gepaste lijfstraffen aan vervelende kinderen ongeveer gelijktijdig onbespreekbaar is geworden.
Hebben!
Wat geven we de mobiele beller die alles al heeft? Nou, dit dus.
Dierproeven
In de loop der eeuwen zijn de methodes voor het voorspellen en waarnemen van het weer steeds geavanceerder geworden. Eksterogen werden vervangen door barometers, zwaluwen door satellietbeelden, kruidenvrouwtjes door neerslagradars.
Hier op het Bomdasch-instituut verrichten we inmiddels onderzoek op een geheel nieuw terrein, en wel dat van de dierlijke meteorologische sondering. 's Morgens vroeg gooien we Jonas, die als wetenschappelijk medewerkster aan ons instituut verbonden is, de deur uit. Bij haar terugkeer moet het mogelijk zijn om, aan de hand van haar toestand, de weersgesteldheid nauwkeurig te bepalen.
Hoewel de methode zich nog in een experimenteel stadium bevindt zijn de voorlopige resultaten veelbelovend. Vanmorgen deden we, na de apparatuur te hebben gecalibreerd, een eerste kleine test. Al een kwartier na aanvang konden we vergenoegd vaststellen dat het kutweer was.
Het mysterie van de verdwenen berichten
Op 15 of 16 september 2001, vier of vijf dagen na de aanslagen in New York, werd gemeld dat reddingswerkers, die tussen de duizenden tonnen glas, beton en verwrongen staal van het World Trade Center op zoek waren naar duizenden verkoolde en verpletterde lichamen, op wonderbaarlijke wijze de ongeschonden paspoorten van twee van de vliegtuigkapers hadden teruggevonden.
Dat was op zich al een merkwaardig bericht. Het was nogal onwaarschijnlijk dat, temidden van zoveel chaos en destructie, onder de resten van twee kantoorkolossen, twee documentjes ter grootte van een vrouwenhand werden teruggevonden.
Die documentjes hadden zich, schijnbaar ongevoelig voor allerhande natuurkundige wetmatigheden, vanuit de borstzakjes van de kapers een weg gebaand door een laaiende vuurzee en tonnen vallend puin en waren, geheel ongeschonden, op een voor reddingswerkers eenvoudig toegankelijke plek neergekomen. En dat terwijl het gros van de wereldburgers over het algemeen z'n eigen paspoort niet eens kan vinden. Hmmm.
Nog merkwaardiger was dat dat bericht al na zo'n anderhalf uur van teletekst en de nieuwssites* verdween. Ik zat erbij en ik keek ernaar. Op last van wie, vroeg ik me af, wordt zo'n bericht vrijgegeven? En op last van wie wordt het vervolgens weer teruggetrokken? Misschien ben ik paranoïde, maar op zo'n moment ga ik duistere machinaties vermoeden.
Gisteren was het weer zover. Toen het eerste nieuws over de bomaanslagen zoetjesaan begon door te komen werd er gemeld dat Britse inlichtingendiensten gisterochtend, voorafgaand aan de ontploffingen, de Israëlische ambassade hadden gewaarschuwd voor mogelijke aanslagen. En dat geloof ik onmiddellijk. Ze moeten op z'n minst geweten hebben dat er iets in de lucht hing.
Maar nog geen twee uur later was dat bericht weg. Foetsie. Niet alleen is het - zoals wel vaker gebeurt - door andere berichten van de voorpagina's verdrongen, het is nergens meer te vinden. Zelfs niet in de ouwe RSS-feeds van het journaal. Tenzij ik me heel sterk vergis** is het weg. Pleite. Dat bericht heeft nooit bestaan.
Op last van wie, vraag ik me af. Moest de aandacht van het bericht worden afgeleid? Zijn de inlichtingendiensten zich nu al aan het indekken voor de onvermijdelijke onderzoeken? En hoe wordt zoiets met de nieuwsmedia geregeld? Anonieme dreigtelefoontjes van Hogerhand?
Paranoïa en twijfel...
*) Het is hier en daar nog wel te vinden, trouwens, maar destijds werd het heel snel teruggetrokken en bovendien ontkend.
**) Dan zijn er meer mensen die zich vergissen, ik ben niet de enige die het is opgevallen.
Heer Leeuwenberg is jarig
Negenendertig wordt-ie alweer, die ouwe gek! Feliciteert u hem even?
Make poverty history (2)
Een paar dagen geleden vroeg ik me af of de witte armbandjes van de 'Make Poverty History'-campagne daadwerkelijk iets kunnen veranderen aan de armoede in de wereld. Terecht, zo blijkt nu: volgens berichten in de Britse pers worden de bandjes onder erbarmelijke omstandigheden vervaardigd in Chinese fabrieken. We citeren de Mail:
'Audit reports on two Chinese factories producing the bands have shown standards fell below the Ethical Trading Initiative.
Tat Shing Rubber Manufacturing Company, in Shenzhen, near Hong Kong, was accused of "forced labour" by taking financial deposits, poor health and safety provision, long hours, unpaid overtime and no right to freedom of association, in the April 2005 audit.
An audit report on Fuzhou Xing Chun Trade Company, in Fujian province, included workers being paid below the local minimum hourly wage of 2.39 yuan (16p), down to 1.39 yuan (9p) in some cases, overtime work not being paid properly and with hours beyond the legal limit, no paid annual leave, no guarantee of a day off per week, and workers being deducted for disciplinary reasons.'
De Britse hulporganisaties Oxfam, Cafod en Christian Aid, die de polsbandjes verkopen, hebben inmiddels erkand dat de arbeidsomstandigheden in de fabrieken beneden alle peil zijn. Dominic Nutt, woordvoerder van Christian Aid, vat de situatie kernachtig samen: 'we were stupid'.
Met dank aan Ernst, die me op deze flagrante flappende flater attent maakte.
Visualisatie van een werkwoord
Op Bieslog staat vandaag een foto van Miles Davis en actrice Jeanne Moreau. Ik heb me vaak afgevraagd hoe iemand die betoeterd wordt eruitziet. Nou, zo dus.
Make poverty history
Volle agenda
Pagina over Verdonk op regering.nl. Vanwaar toch al die ongebreidelde werklust?
Huh?
Website Tweede Kamer:
'De Tweede Kamer is van maandag 1 juli tot en met maandag 29 augustus 2005 met reces.'
Wij begrijpen dat
Minister Hans Hoogervorst (Volksgezondheid) mopperde gisteren in het NOS-journaal over het feit dat de Nederlandse bevolking nogal wat kritiek heeft op het kabinetsbeleid. Het publiek mag best meer moeite doen om het kabinetsbeleid te begrijpen, vindt hij.
Dat is toch wel de gotspe van de eeuw. In de afgelopen twee jaar is het sociale stelsel gesloopt, de groene ruimte verkwanseld, het milieubeleid gekeeld, de publieke omroep gemold en het onderwijs geradbraakt. Verder heeft de regering willens en wetens soldaten beschikbaar gesteld voor een oorlog waarvan een kind kon zien dat-ie op onterechte gronden gevoerd werd.
Vinden we nog iets aan de andere kant van de balans? Even denken... Euh, ja! Als het even mee wil zitten hebben we straks een hele generatie buitenlanders die vlekkeloos het Wilhelmus kan zingen. Voorwaar geen geringe prestatie van ons kabinet - de laatste generatie autochtone Nederlanders die het Wilhelmus nog kan meeneuriën ligt inmiddels in vieze luiers in onderbezette verpleeghuizen.
Nee, ik doe mijn best, maar ik begrijp het kabinetsbeleid niet. Dat is niet uit kwade wil, hoor: voor de bewindslieden heb ik alle begrip. Die hebben het per slot van rekening niet makkelijk. Een ruime meerderheid van de bevolking kotst op hun beleid en niemand houdt van de premier.
Maar het hoeft niet zo te zijn, Hans, het kan ook anders. Jullie zouden bijvoorbeeld gewoon kunnen opkrassen. Je zult zien: het dankbaar volk zal overlopen van begrip.
Zure appelen
Slotervaart vanmorgen: the unmistakable aroma of shit about to hit the fan.
Kosmisch vandalisme
Af en toe spijt het me dat ik me nooit heb verdiept in bètavakken, want allemensen, wat is wetenschap toch donders mooi. Het moet een geweldige kick geven om een ruimteschip van ettelijke miljoenen dollars op een ramkoers te sturen met een heuse komeet.
Een half uurtje geleden was het zover: de Impactor, een sonde die werd gelanceerd vanuit het NASA-ruimtevaartuig Deep Impact, sloeg met een indrukwekkende dreun te pletter op de komeet Tempel 1. Naar verluidt is er een krater ter grootte van een voetbalstadion ontstaan*. Ik zeg naar verluidt, want de NASA-site wordt momenteel zo druk bezocht dat er geen plaatjes te zien zijn.
En aldus komt meteen mijn enige (maar dan ook mijn enige) bedenking bij dit schitterende project ter sprake: jongens, als jullie nou nog eens een komeet laten ontploffen, willen jullie dan een komeet uitkiezen die vanaf de aarde met het blote oog te zien is, zodat we er allemaal van kunnen meegenieten? En dan netjes wachten tot het donker is, hè! Alvast bedankt!
*) Dat is mooi, dan kunnen ze daar voortaan de risicowedstrijden gaan spelen.
Zoooo, stelletje spammers!
Vriend D., webnovice*, klaagt steen & been over het feit dat hij, bij het posten van zijn commentaren, regelmatig wordt afgevlagd door de Pivot-Blacklist waaraan deze site gehangen is. De oorzaak hiervan is me niet geheel duidelijk. Vooral niet gezien het feit dat schijnbaar identieke commentaren de ene keer niet en de andere keer wel worden geaccepteerd.
D. is geen pornoboer (dat mocht-ie willen, dan zat-ie d'r heel wat warmpjeser bij), hij komt - althans bij mijn beste weten - niet op de Blacklist voor en ik kan me nauwelijks voorstellen dat een applicatie zo vreselijk intelligent is dat-ie de commentaren van D. uit zichzelf blokt.
Hamvraag: zijn er meer respondenten die af & toe door onduidelijke oorzaken stranden op het commentspamfilter van deze site? Zo ja, drop me alsjeblieft even een mailtje - voor de weinigen bij wie m'n adres niet bekend is: ko[affenschwanz]groenekhmer.nl. Thanks!
*) Webnovice, is dat niet een dorpje in het westen van Polen?
Naschrift, bij drieën: raadsel opgelost. Het probleem blijkt op te treden als reacties via een proxy worden verstuurd. Ziehier de verhelderende uitleg van Bob: Sommige proxies gebruiken bij het GET-ten van een pagina een andere ip (die van de proxy) door, dan bij het POST-ten van een pagina (als je een reactie plaats. dan geeft 'ie soms het IP door van de machine die reactie plaatst).
Het spamfilter merkt dit op als spam, omdat voor zover het filter kan zien de reactie geplaatst wordt door iemand anders dan de persoon die de pagina opvroeg.
Ik kan daar weinig aan doen, behalve dan op jouw site de blacklist uitzetten. (maar, dat wil je denk ik ook niet)
Nee, dat moesten we maar niet doen. In elk geval is er weer een mysterie opgehelderd. Gelukkig maar. Ik kan niet tegen raadselen.
Geef Cohen maar weer de schuld
Dat de leden van dit kabinet, en dan in het bijzonder Rita Verdonk, hun werk niet kunnen doen was al langer duidelijk. Dat dat de schuld is van Job Cohen, zoals VVD-fractievoorzitter Jozias van Aartsen vandaag in de Telegraaf beweert, had ik nog niet eerder gehoord.
Wat nu weer? Wel, een paar vertegenwoordigers van de Surinaamse en Antilliaanse gemeenschap hadden duidelijk gemaakt dat ze geen prijs stelden op de aanwezigheid van Rita Verdonk bij de slavernijherdenking, die afgelopen vrijdag in Amsterdam plaatsvond. Ze vonden het - terecht - ongepast dat de minister, die bekendstaat om haar xenofobische beleid, krokodilletranen kwam vergieten bij de herdenking. Daarnaast kondigden ze aan Verdonk het spreken onmogelijk te zullen maken.
Nu is die herdenking al van oudsher beladen. Drie jaar geleden ontstond grote heisa omdat de de toeschouwers bij de onthulling van het slavernijmonument door hekken op afstand werden gehouden. Als Verdonk de moeite had genomen om zich in die geschiedenis te verdiepen, dan had ze zich waarschijnlijk gerealiseerd dat het smaakvoller was geweest om weg te blijven. Misschien ook wel niet - de koe heeft een plaat voor d'r kop waar je u tegen zegt.
Hoe dan ook: Verdonk kwam toch, de aangekondigde djoegoe-djoegoe ontstond en nu is Van Aartsen boos. 'De openbare orde in Amsterdam is zo ver gedaald dat een lid van het kabinet daar haar werk niet meer kan doen', aldus Van Aartsen. (De kromme zinsconstructie is van hem, niet van mij.) Dat lijkt me rijkelijk overdreven. Van Aartsen moet niet zeuren. Wat is er nou helemaal gebeurd in Amsterdam? Er zijn wat mensen met de rug naar de minister toe gaan staan en er is wat herrie gemaakt. Dat heb ik bij Ruud Lubbers ook wel eens zien gebeuren, dat is niks nieuws.
En dan kreeg Verdonk er niet eens de overrijpe tomaten en rotte eieren bij die haar rechtens toekomen. Sterker: ik vind dat de toeschouwers zich erg hebben ingehouden. Zelf had ik graag gezien dat ze geteerd en gevederd over de gemeentegrens was gelazerd. Ik had er met liefde een van mijn dure donzen dekbedden voor over gehad.
De ontwikkeling van een verzamelwoede
Ik moet een jaar of zestien, zeventien geweest zijn toen ik voor het eerst kennismaakte met de verhalen van Bob den Uyl (1930-1992). En ik weet vrijwel zeker dat mijn moeder daarin de hand heeft gehad. In elk geval was zij het die bij de bibliotheek een afgeschreven exemplaar van 'Wat fietst daar' voor me kocht.
Hoe dan ook: ik was direct verkocht. We schreven 1987 of 1988, en de meester zelf was nog in leven. Af en toe hoorde je 'm op de radio. Ik leende z'n boeken bij de bibliotheek en rond die tijd kocht ik ook 'Met een voet in het graf'.
'Wat fietst daar' en 'Met een voet in het graf' hebben jarenlang naast elkaar in m'n boekenkast gestaan en op de een of andere manier hebben ze nooit gezelschap gekregen. Nadat Den Uyl in februari '92 overleed is z'n werk nauwelijks meer uitgegeven. Zelfs antiquarisch is het amper meer te krijgen. Wie het heeft geeft het niet weg.
Gelukkig zijn er in de redactie van de VPRO-gids een paar wakkere mannen en vrouwen opgestaan die de nagedachtenis van Bob den Uyl in ere willen houden. Niet alleen hebben ze de Bob den Uyl-prijs (voor het beste literaire en/of journalistieke reisboek) in het leven geroepen, ze hebben er tevens voor gezorgd dat er afgelopen jaar bij uitgeverij Thomas Rap een nieuwe bundeling van zijn reisverhalen verscheen.
'Het reizen vereist sterke zenuwen' las ik zowat in een adem uit. Op datzelfde moment besloot ik om koste wat kost de rest van z'n werk op te scharrelen. In de praktijk valt dat niet mee. In antiquariaten vind je onder de U over het algemeen enkel werk van John Updike, Manon Uphoff, Betsy Udink en als je geluk hebt van Joop of Liesbeth den Uyl.
Opnieuw schoot de VPRO-clan te hulp: een paar maanden geleden kwam er bij Thomas Rap een nieuwe bundel uit onder de titel 'Er kon niets verkeerd gaan'. Nadat ik ook die bundel verslonden had - een groot deel van de tijd ten prooi een ongezonde lachstuipen - besloot ik om toch maar eens werk te maken van de collectie.
En als door een wonder liep ik in een Hilversums antiquariaat bij Boek & Glas in Amsterdam ineens tegen 'De ontwikkeling van een woede' aan. Sterker: afgelopen donderdag vond ik bij De Slegte 'De bloedende trein', 'Een zachte fluittoon' en 'Gods wegen zijn duister en zelden aangenaam'. Okee: ik mis nog een paar boeken, maar voorlopig heb ik in elk geval weer iets te lezen.
Stadse papkindjes
Via Amsterdam Centraal verneem ik dat bepaalde scholen in Amsterdam hun leerlingen vanwege de OV-staking van afgelopen woensdag een dagje vrij hebben gegeven.
Mooi is dat. De hele tijd dat ik middelbaar onderwijs mocht genieten, een kleine zes jaar, heb ik met tientallen lotgenoten dagelijks acht kilometer op en acht kilometer neer gefietst. Weer, wind, onweders en strenge vorst - we gaven geen krimp.
Als we door een straffe noordooster een keer vijf minuten vertraging opliepen werden we, de bevroren tranen nog in de ogen, opgewacht door een genadeloze conciërge met een bonnenboekje.
Kwamen we door een dito zuidwester tien minuten te laat thuis (hetgeen door de overheersende windrichting helaas heel wat vaker voorkwam), dan werden we door onze moeders aan een scherp kruisverhoor onderworpen. Waar hadden we gezeten, en wat hadden we nu weer uitgevreten?
Toen ik moest worden gekeurd voor militaire dienst werd me door de keuringsarts toegeblaft dat ik een stijve hark was. Ik moest maar eens wat meer gaan fietsen, vond hij. Ik heb hem in zijn gezicht uitgelachen. Ik werd afgekeurd.
Ik weet het: ik ben een exponent van de zogenaamde patatgeneratie. Maar als ze mij al afkeurden, dan zie ik niet in hoe we met de huidige generatie ooit een oorlog moeten gaan winnen. Papkindjes zijn het. Stadse aanstellers. Bah!
Morgen doe ik weer mee
Het is niet zomaar iets om in tien steden honderd zelfgenoegzame muzikanten te laten optreden voor een miljoen zelfgenoegzame toeschouwers en twee miljard zelfgenoegzame televisiekijkers. Dat is een prestatie van wereldformaat. Dat moet toch de aandacht trekken van de acht wereldleiders die momenteel in Edinburgh vergaderen over armoedebestrijding in de derde wereld. Zou je zeggen.
Maar ik heb er een hard hoofd in. Ik kan me niet voorstellen dat het helpt. Ik kan me niet voorstellen dat de rijkste landen, de Wereldbank, het IMF en de WTO ineens een radicale koerswijziging gaan doorvoeren. Misschien maken de leiders van de G8 een paar halfslachtige afspraken, misschien komen ze met wat halfslachtige beloften, misschien worden er zelfs een paar schulden kwijtgescholden. Maar vermoedelijk zal Live 8 net zoveel effect sorteren als Live Aid, zeventien jaar geleden. En ik ben bang dat we over nog eens zeventien jaar zullen terugkijken en constateren dat de toestand er in Afrika niet beter, maar eerder beroerder op geworden is.
Nee. Hoe goed bedoeld ook: massale concerten helpen niet. Een bannertje op je website helpt niet. De Hofvijver volpleuren met witte reddingsboeien helpt ook niet. En de premier een wit polsbandje presenteren helpt al evenmin. Ik denk zelfs niet dat het helpt om de premier, voorzien van een paar witte handboeien, in de Hofvijver te pleuren - hoewel het an sich een aantrekkelijk idee is.
Okee, dus ik ben sceptisch. De zanger van Coldplay bestond het om de sceptici uit te maken voor dommeriken. Okee. Ik zeg niet dat nietsdoen wèl helpt. En ik wil niet zo ver gaan om de miljoenen mensen die vandaag vol goeie bedoelingen proberen een steentje bij te dragen aan de armoedebestrijding voor dommeriken uit te maken. Maar ik denk wel dat die mensen zichzelf en elkaar een beetje zand in de ogen strooien. En ik vraag me serieus af wat al die mensen morgen gaan doen.
Really Shitty Software
Tot voor kort heb ik me nooit zo bezig gehouden met het gebruik van feeds. Hoewel deze site al sinds het prille begin over een RSS- en een Atom-feed beschikt beschouwde ik RSS-readers (of feed aggregators, zo je wilt) tot voor kort als speeltjes voor mensen in een vergevorderd stadium van nerdigheid.
Afgelopen week heb ik ingezien dat dit een dwaling was. Of ik ben zelf terechtgekomen in een vergevorderd stadium van nerdigheid, dat kan ook. Hoe het ook zij: feeds zijn de bom. Het vaste rijtje sites dat ik dagelijks afstruinde begon een beetje uit de hand te lopen, maar sinds ik de beschikking heb over een RSS-reader bespaar ik zeeën van tijd.
Althans, in theorie. Ik ben namelijk nog steeds op zoek naar de perfecte reader. Tot dusverre heb ik er drie getest. De eerste, BottomFeeder, was een fijne. Helaas vond ik 'm na verloop van tijd een beetje primitief. Bovendien sloeg BottomFeeder bij het afsluiten niet in alle gevallen mijn feeds en settings op, zodat ik een paar keer overnieuw moest beginnen met het samenstellen van een feedlijst.
Zodoende kwam ik terecht bij Sauce Reader. Dat begon er meer op te lijken. De applicatie zingt & danst en de gebruikersinterface ziet er gelikt uit. Hoewel het een uiterst prettige reader is heb ik het gevoel dat-ie niet helemaal stabiel is. In elk geval is Sauce Reader in de twee dagen dat ik 'm getest heb vijf keer gecrasht, verder ging-ie na verloop van tijd steeds trager lopen. Het kan liggen aan het feit dat mijn versie (2.0.1) nog een bèta is, maar ik vond het reden genoeg om naar een andere reader om te zien.
Momenteel test ik RSS Bandit. Opnieuw: een prettige reader - al mis ik de mooie interface van Sauce Reader. Verder komt RSS Bandit bij het verversen geregeld op de proppen met foutmeldingen voor feeds die het in de andere readers probleemloos doen. Wonderlijk. Ik begin me af te vragen of de ideale feed reader voor Windoze wel bestaat. Suggesties, iemand?
|
|
|
