What's in a name?
Het lijkt of er in de media de laatste dagen een stilzwijgende afspraak is gemaakt om niet langer 'Myanmar, het voormailge Birma' te zeggen, maar gewoon weer 'Birma' (of 'Burma', daar zijn ze nog niet helemaal uit). 'Als die junta daar zich niet gedragen kan', lijkt iedereen te willen zeggen, 'dan zeggen wij geen Myanmar meer. Lekker puh.' Ook het woord Yangon heb ik al een paar dagen niet meer gehoord, iedereen zegt gewoon weer Rangoon. En dat is maar goed ook, want het is een prachtige naam, Rrrrrrangoon. Bijna net zo mooi als Mandalay.
Dat gebruik van die oude namen is natuurlijk een uitstekend politiek drukmiddel. Als we maar vaak genoeg 'Birma' zeggen, dan zullen die junta-jongens eerst geweldig boos worden, maar op een gegeven moment gaan ze door de knieën. Let maar eens op. Eigenlijk is het vreemd dat we niet veel eerder met dit idee gekomen zijn. Het is op veel meer plekken toepasbaar.
Als er bijvoorbeeld niet snel iets gebeurt aan de mensenrechtensituatie in China, dan ga ik weer lekker Peking zeggen in plaats van Beijing. Daar! En als Mugabe zich niet gaat gedragen (en rap een beetje), dan zeggen we gewoon weer Rhodesië en Salisbury. Dat zal 'm leren. Ook George Bush kan maar beter oppassen. Ik ben al aan het oefenen op 'Nieuw Amsterdam'.
En de Indonesische regering zij gewaarschuwd: nog één zo'n corrupte president en we komen terug naar Batavia. Met z'n allen.
Waar blijft onze coffeeshop?
Vraag je de gemiddelde Amsterdammer om Zuidoost met een paar trefwoorden te kenschetsen, dan valt vroeg of laat het woord 'drugsoverlast'. En hoewel er de laatste jaren het nodige verbeterd is, is die reputatie terecht. De duistere, overdekte winkelcentra en parkeergarages zijn grotendeels gesloopt, er is gewerkt aan opvang en vrije verstrekking, maar nog altijd kom je overal in de Bijlmer loslopende junks tegen.
Tegenwoordig concentreert de drugsscene zich achter de Flierbosdreef, pal naast het prestigieuze Anton de Komplein. Bij de ingang van het Bijlmerpark hangen dag in, dag uit twintig tot dertig gebruikers rond, in uiteenlopende stadia van onttakeling. Het lijkt erop dat die situatie bewust in stand gehouden wordt, en waarschijnlijk is dat verstandig. Als er trammelant is kunnen de agenten van bureau Flierbosdreef binnen dertig seconden ter plaatse zijn.
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
Om over na te denken
Het overkomt me steeds vaker dat ik op de buienradar zit te kijken en vervolgens de blik naar buiten moet wenden om te constateren dat het (inderdaad) regent. Hier doet zich het paradoxale verschijnsel voor, dat we door een overvloed aan actuele informatie ons contact met de realiteit dreigen te verliezen.
Laat de blaadjes maar vallen
Er schijnen mensen te zijn die neerslachtig worden van de herfst. De zelfmoordstatistieken vertonen jaarlijks een verontrustende piek in oktober en november. 'Tja,' plegen dan de bedrukte verwanten op te merken, terwijl ze ome Gerrit van de hanebalk snijden: 'Het vallen van de blaadjes hè?' Het ligt, met andere woorden, niet aan oom Gerrits mentale instabiliteit of aan de familieleden die hem het graf hebben ingetreiterd. Nee, het ligt aan het najaar.
Persoonlijk heb ik nooit begrepen hoe een mens zich ongelukkig kan voelen in de herfst. Alleen al het feit dat de zomer eindelijk achter de rug is, is reden tot juichen. De zomer is een zwaar overschat seizoen.
Het is de tijd van flinterdunne kranten, doorzwete nachten, slechte popmuziek, toeristen die voor je voeten lopen, barbecuewalm, volle stranden, toppertjes en Breezers ananas, alweer geen trek in eten, kakwijven met rosé, 30 graden in de stad, 40 graden in de auto en 50 graden in de metro. Mijn vrienden mogen, als ik weer eens van leer trek tegen de zomer, graag wijzen op de grote hoeveelheid schaars geklede mooie meiden op straat. Maar ze vergeten dat tegenover elke mooie vrouw minstens twee lelijke staan. En die zijn even schaars gekleed.
Geef mij maar lange wandelingen op lege stranden, een ruige zuidwester om je oren. Rood en geel verkleurde bomen in een waterig zonnetje. Bokbier op tap. Pasta met zwammen, crème fraîche en oude kaas. Koppige rode wijn erbij. Een goed boek, terwijl de storm tegen de ruiten beukt en de centrale verwarming zachtjes ruist. De stem van Billie Holiday die uit de speakers druipt. En het behaaglijk kunnen nestelen tussen warm, droog beddegoed. Wie zou daar depressief van worden?
Zondag begint-ie weer, de herfst. Om negen minuten voor twaalf. Ik ben er klaar voor.
Criminaliteit in Broek op Langedijk
RTV Noord-Holland:
'LANGEDIJK - Twee mannen hebben woensdagavond geprobeerd een café aan het Havenplein in Broek op Langedijk te overvallen. Eén van de overvallers bedreigde de 60jarige café-eigenaar en sloeg met een vuurwapen op de toonbank. Hierdoor ging het wapen kapot.'
Lo-ser...
Een stad eert haar schrijvers...
'En dan gingen we de zon op zien komen aan de Zuiderzee, behalve Kees, die naar huis ging. Hoyer klaagde over de kou, maar Bavink en Bekker wisten nergens van. Die zaten op de steenen onder aan den zeedijk met de oogen half dicht en keken tusschen hun oogharen door naar de dansende gouden pijltjes die de zon in 't water maakte.'
Als de Titaantjes nog eens voor zonsopgang naar het IJmeer zouden lopen, zouden ze lelijk schrikken. Misschien dat de gouden pijltjes van Bavink en Bekker nog ergens schitteren, maar dan waarschijnlijk in de ramen van de nieuwbouwwijk IJburg. En op de plek waar ze met de oogen half dicht op de steenen zaten ligt tegenwoordig een stalen brug: de Nesciobrug.
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
Knutsel je eigen zomer
Als het weer niet meewerkt doe ik het wel weer zelf. Ik heb de boxen naar de keuken gesleept, draai zonnige reggae op de stereo en voor het zwoele tropenbriesje heb ik de wasdroger aangezet. Met dat waterige zonnetje buiten is het net echt. Vanmiddag ga ik een paar limoenkleurige teenslippers kopen en ren ik naar de slijterij voor een fles Bacardi.
Al ben ik bang dat ik die rum bij thuiskomst meteen maar in de thee pleur, in plaats van in een exotische cocktail. Goed, ik geef me gewonnen. Het is herfst. Mooi, kom ik misschien ook weer es aan schrijven toe.
En plein effort
We hadden het er maar druk mee, afgelopen week. Heb met vriend Jurjen een weekje in de Bourgogne gezeten, waar zijn ouders een huisje hebben. (Handig hoor, bemiddelde ouders. Vrienden met bemiddelde ouders ook, trouwens.) Het aantal foto's is een tikje beperkt, maar als je goed kijkt kun je zien waarom. De hele week hebben we ons onledig gehouden met lezen, koken, eten, drinken en het spelen van eindeloze potjes pétanque. Onder die zware omstandigheden blijft er weinig tijd over voor museumbezoek, het struinen door oude kathedralen of het maken van lange natuurwandelingen. Gelukkig maar, we kwamen per slot van rekening voor onze rust. Bovendien is het de hele week 28 à 30 graden geweest - veel te warm om ingewikkelde dingen te doen. Godzijdank was de koelkast goed gevuld.
|
|
|
