Buienradar
Okee, toegegeven, het is erg kazig. Maar eigenlijk hou ik wel van dit soort grappenmakerij. Ik ga eens Koninginnedag vieren, nu het nog droog is.
AT5 heerst!
AT5 tekst vanavond:
'In één van de schoorstenen van het Afval Energie Bedrijf aan de Aziëhavenweg in het Westelijk Havengebied zijn dinsdag twee slechtvalkjes geboren. Dit is bijzonder, want de roofvogels zijn zeer zeldzaam in Nederland. In 2001 waren er in heel Nederland slechts zeven broedende paartjes. De slechtvalk staat bekend als de snelst duikende vogel ter wereld. De vogel bereikt daarbij snelheden van meer dan 140 kilometer per uur. De slechtvalk eet voornamelijk duiven. Amsterdam lijkt dus geen verkeerde plek voor de twee kuikens.'
Bourgondische lente
Afgelopen week met Jurjen en Kai naar het huis van Jurjens ouders in de Bourgogne geweest. Het concept is simpel. Op een doordeweekse avond stap je na werktijd in een auto en rijdt met z'n drieën in zuidelijke richting. Onderweg dood je de tijd met snelheidsovertredingen en luide muziek. Rond twee uur 's nachts parkeer je de wagen voor de deur. Je drinkt nog één of twee meegebrachte pilsjes, je sjouwt je rugzak tegen de trap op en een kwartier later lig je in het pikkedonker van het Franse platteland te snurken.
De volgende morgen begint het harde werken. Er moet koffie worden gezet. Er moet worden ontbeten. Er moet een raid worden uitgevoerd op de dichtsbijzijnde hypermarché, want we houden elkaar al weken voor dat er nu eens écht gaat worden gekookt. En als de buit in de koelkast is gestald moeten er Ricards worden gefikst voor bij de eerste potjes pétanque. Terwijl je anderhalf pond staal door de lucht slingert denk je verlangend aan je rustige leventje op kantoor, naar je dutje tijdens de meeting en de kant-en-klare hap uit de kantine. Not.
Nee, we hebben ons verdomd goed geamuseerd. En over amuses gesproken: het eten loog er niet om. Forelletjes uit de oven, brie, Petit Chablis, croissantjes, salades, Münster, escalopes de veau, blauwschimmelkaas, Madiran, courgettes en tomaten gestoofd in witte wijn, pains au chocolat, Zubrowka, Époisses, rode aardappelen in de schil gegrild met knoflook, rozemarijn en geraspte Emmentaler, bier, Cantal, gestoofde venkel, diverse droge worsten, Langres, coq au vin, sterke koffie en meegebrachte sigaren. U begrijpt: op de terugweg was de auto een heel stuk krapper.
Ook buiten viel er genoeg te genieten. In de struiken tegenover het huisje floot dag en nacht een nachtegaal, de eerste gierzwaluwen vlogen al op 20 april rond (hier in Nederland heb ik ze op de 27e pas gezien - dat is aan de late kant), er floot een zwartkop in de appelboom van de buren, er lachten groene spechten, er roffelden grote bonte spechten, er zeilde een zwarte wouw over het huis, er zaten zwarte roodstaarten op het dak, je kunt het zo gek niet verzinnen.
Op de heenweg moesten we in de remmen voor een ree (ik vroeg me al jaren af waarom ze altijd van die 'overstekend wild'-borden neerzetten terwijl er nooit eens wild oversteekt, maar nu heb ik het lekker toch een keer gezien), konden we maar net een egel ontwijken en zag ik een kerkuil op een paaltje langs de weg zitten. Het mag vreemd klinken, maar dat was pas de eerste keer dat ik een kerkuil in het wild zag. (Als we de dode kerkuil langs een Normandische snelweg even niet meerekenen dan.)
Al met al is het moeilijk te geloven dat we bij elkaar maar drie dagen in Frankrijk zijn geweest. Het voelde als anderhalve week. En ik zit nu al een week uit te buiken.
Natuur vandaag (111)
Vorige week zondag met Thijs voor het eerst sinds jaren naar Marken geweest. Hoewel er afschuwelijk boutweer voorspeld was scheen de zon volop. Terwijl we op de bus wachtten hebben we uitgebreid staan turen naar een zwarte roodstaart, die op het dak van 't Centraal zat. Op Marken een rondje om het eiland gelopen, tegen de klok in. Bij het verlaten van 't dorp een kort hagelbuitje, de enige neerslag die we de hele dag hebben gezien. Weilanden vol grutto's, scholeksters, kieviten en tureluurs. Zoiets zie je niet vaak meer. Veel grauwe- en brandganzen, af en toe witte kwikstaartjes, aalscholvers bij de fuiken.
Op het water zwommen nog troepjes smienten, wintertalingen en hier en daar een krakeend. Bij de Rozewerf dobberde zelfs een paartje middelste zaagbekken. Niet veel verderop landde een enorme troep goudplevieren in het weiland, al mooi op kleur. Af en toe vlogen ze massaal op, een geweldig gezicht. Bij een plasje op de oostkant van het eiland scharrelde een paartje kemphanen, het mannetje helaas nog net niet in pracht.
Omdat 't mooi weer was zijn we nog even de strekdam op- en neergelopen, helaas was er niet veel te beleven. (Of het moet zijn dat we er de eerste visdief van het seizoen hoorden en zagen - dat meenden we althans.) Uiteindelijk zijn we aan de haven op een terras terechtgekomen, waar we in de zon hebben zitten pilzen. 't Was zowaar nog warm ook.
Dinsdag met de zaak een uitje in het Amsterdamse Bos gehad. Omdat ik het feestje (mede) had georganiseerd ontkwamen de collega's natuurlijk niet aan een wandeling met de boswachter in de stromende regen. Het was een magnifiek gezicht, al die paraplu's. Genieten! En wat kun je je collega's fijn laten griezelen door een braakbal uit te pluizen! Of we verder nog leuke dingen gezien hebben? Mwôch, holenduiven, boomklevers, grote bonte spechten, wat staartmezen - afijn, het gebruikelijke spul, maar niet veel spectaculairs helaas. Wel weer een paar stukjes daslook opgepeuzeld, toen de boswachter even niet keek. Toen we uitgewandeld waren brak uiteraard de zon door, dat hoort zo. Later (bij het kanoën en waterfietsen...) een paar keer futen op het nest zien zitten, compleet met eieren.
Verleden week heb ik bij mij achter in de Hoge Dijk voor 't eerst dit jaar een koekoek gehoord, maar dat is bij één keer gebleven. En ook de kleine karekieten zijn nog niet terug, al heb ik al wel een boerenzwaluw gezien. (Eén. Okee, dit grapje maak ik ieder jaar. Maar het blijft leuk.) Op de parkeerplaats op 't werk zag (en hoorde) ik verleden week tot m'n verbijstering een groene specht rondvliegen.
En vanmorgen trof ik bij metrohalte Sneevlietweg voor het eerst dit jaar een eend met pullen. Het waren er nog tien, ze moeten dus net uit het ei gekropen zijn. Mij benieuwen hoeveel er overblijven - ik heb op diezelfde plek ook wel eens een flinke rat zien zwemmen...
Roltrap naar de maan
Op metrostation Reigersbos is de roltrap stuk. Dat is nu al weken zo. Twee, soms wel drie keer per dag beklim ik de lange trappen naar het perron. Nu ben ik (relatief) jong en sterk. Kortom: ik red me wel - al ben ik blij dat ik met roken ben gestopt. In principe zouden mijn oudere, zwakkere buurtgenoten zich evenmin zorgen hoeven maken. Wie slecht ter been is kan immers de lift gebruiken. Gelukkig werkt die gemiddeld drie dagen per week.
Op de dagen dat de lift niet werkt is het aardig om onderaan de trap te kijken hoe de mensen zich behelpen. Ouden van dagen slepen hun rollators tree voor tree naar het perron. Huismoeders sjouwen puffend en zwetend hun boodschappenwagentjes tegen de trappen op. Stewardessen met zware blauwe koffers komen onzacht in aanraking met studenten die hun mountainbikes naar beneden dragen. Niet zelden wordt er liederlijk gescholden. Het is magnifiek. Mijn speciale belangstelling geldt jonge moeders, die hun kinderwagens naar boven sleuren. In mijn dagdromen meet ik mezelf een heldenrol aan door, net als Eliot Ness in The Untouchables, zo'n vehikel te onderscheppen terwijl het van de trappen stuitert.
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
|
|
|
