Where You Been?
Op een dag zal ik het scenario schrijven voor een rolprent, aan het eind waarvan de helden in het brandende wrak van een Peugeot 504 op volle snelheid de zonsondergang tegemoet razen. Een soort Thelma & Louise voor kerels, zeg maar. Uiteraard staat nog te bezien of die film ooit wordt gerealiseerd, maar als dat gebeurt, dan moet de soundtrack door Dinosaur Jr. worden gespeeld.
Surfer Rosa, Daydream Nation, Hairway to Steven, Viva Hate, Nothing's Shocking, I Am Kurious Oranj, It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back. Van tweeën één: óf 1988 was een uitzonderlijk goed muziekjaar*, óf in mijn hoofd is het eeuwig 1988 gebleven. In elk geval was 1988 ook het jaar waarin Bug van Dinosaur Jr. verscheen.
De platenzaken (het waren er twee) in het vissersdorpje E., waar ik schoolging, waren niet breed gesorteerd. Alles dat ruwer klonk dan, laten we zeggen, Talk Talk, moest vanuit Amsterdam worden geïmporteerd. Daarom heeft het vermoedelijk nog tot begin '89 geduurd tot Bug op m'n draaitafel lag. Maar daar is-ie toen ook een hele tijd niet meer vanaf gehaald.
Ik meen me te herinneren dat m'n broer en ik, na twee of drie keer draaien, concludeerden dat bijna elk nummer op de plaat klonk als eindmuziek voor een film.** Voor een eindscène zoals hierboven beschreven, bedoelden we. Toen ons dorp eind '89 op het kabelnet werd aangesloten, waren we nog net op tijd om de Berlijnse muur te zien vallen. En telkens als ze in Berlijn even pauzeerden keken we naar de video van Freak Scene.
Ik was ze eigenlijk een beetje uit het oog verloren, Dinosaur Jr. Totdat mijn lief een maand of drie, vier geleden terloops opmerkte dat ze in Amsterdam zouden komen spelen. Tot m'n stomme verbazing blijkt de band in 2005 weer bij elkaar te zijn geraapt. Bij Jay Mascis thuis moet de kachel ook branden, I presume. Daar helpen we graag aan mee, uiteraard: vanavond staan ze in Paradiso en wij zijn erbij.
We nemen wel oordopjes mee, vrees ik. Want ondanks alles is het geen 1988 meer. Ook Ome Ko wordt een dagje ouder.
*) Gemakshalve zien we New Kids on the Block, Milli Vanilli, Rick Astley en Roxette dan even over het hoofd. En Money for Nothing van de Dire Straits.
**) Daar moest ik nog aan denken toen Radiohead negen jaar later een nummer maakte dat Exit Music (For a Film) heette.
Werk in uitvoering
Hoek Wilhelminastraat-J.P. Heijestraat, 21/8.
Ook hier...
Het gaat goed! Hoera! Het gaat goed!
ATCinq hedenmorgen. Let voor de grap even op het tijdstempel van dit bericht: al om 8.49, een tijdstip waarop een normaal mens z'n krulspelden nog in heeft, wisten ze bij het GVB dat de eerste dag van het OV-Chipexperiment goed verlopen was. Dat persbericht lag al maanden klaar, wat ik je brom.
Vanmorgen in het Radio 1 Journaal (min of meer uit het hoofd, maar de strekking klopt):
Verslaggeefster: Bovendien blijkt volgens de nieuwsberichten een groot deel van de kaartautomaten niet te werken...
GVB-propagandist: Er zijn inderdaad wat problemen, maar alles is onder controle en het is een verantwoordelijkheid van de leverancier. [Waar heb ik dat eerder gehoord? - MJA]
Verslaggeefster: Maar 15% van de automaten doet het niet!
GVB-propagandist: We moeten niet vergeten dat 85% van de automaten het wel doet...
Gezien de gebruikelijke standaards van het GVB is dat inderdaad een ongekend goed begin.
In de haven, gisteravond (voorts)
Vlothaven, Amsterdam, gisteravond
Het begin van een nieuwe trend? De industriële picknick.
|
|
|
