:: 2003-11-11 ::

Sinte-sinte-Maarte

Sinds ik ben verhuisd naar de barre streken bezuiden het Noordzeekanaal, nu zo'n dertien jaar geleden, heb ik nooit meer een echte Sint Maarten meegemaakt. Gelukkig wonen het meisje en ik sinds twee jaar in Hilversum, waar een groepje actieve ouders probeert om deze mooie traditie in te voeren.

De afgelopen twee ellef novèèmbers hebben we hopeloos gefaald. We kwamen pas rond zeven uur thuis, terwijl de straat vergeven was van lampionnetjes en zingende kinderen. Op mijn advies - het meisje heeft nooit in de kop van Noord-Holland gewoond - zochten we ons heil in de kroeg. Ik was beducht voor het gevreesde "Hier woont een kikkerbil / Die niets geven wil".

Maar dit jaar hebben we het groots aangepakt. Bij de Albert Heijn heb ik een enorme voorraad mini-marsen, mini-snickers, mini-smarties, mini-nutsen, mini-kitkats, mini bounties en mini-raiders (twixen heten die dingen tegenwoordig, geloof ik) aangeschaft. Genoeg voor honderdzestig op snoep beluste koters.

Nu moet je weten dat mijn moeder, een degelijke Groningse, altijd een kist mandarijnen in huis haalde voor Sint Maarten. Uit eigen ervaring - ook ik was ooit een kind - weet ik dat je je niet populair maakt met het uitdelen van fruit. Kinderen willen snoep. Dus zaten we vaak tot ver in februari ouwe mandarijnen te eten. Dat soort vergissingen vermijd ik tot elke prijs.

Vanavond zat ik als een goed Noordhollands huisvader op de trap te wachten. Het was moeilijk te zeggen wie er enthousiaster was: de kinderen of ik. Terwijl de kinderen nog aan de deur van buurman Jeroen stonden te zingen stond ik al klaar, mini-marsen, mini snickers etcetera in de aanslag. Er zijn precies elf kinderen langs geweest.

Nee, Sint Maarten leeft niet in het Gooi. En dan: heb je ooit Gooise kinderen Sint Maarten-liedjes horen zingen? Brrrrr! Of nee: Bjjjjj! Nog een geluk dat het meisje erg van chocola houdt. Die 149 mini-(moet ik verder gaan?) halen februari niet.

(klik om te vergroten)


:: marco 1:59 PM [+] ::
...

Eindelijk weer iets leuks op TV

Soms is de werkelijkheid vreemder dan fictie. Neem nou de kritiek van Balkenende en Donner op grappen over het koninklijk huis. Afgelopen vrijdag verkondigde MPJP met een uitgestreken smoelwerk dat het maar es uit moest wezen met de jok en boert. Even dacht ik dat-ie een geintje maakte, maar nee.

Je vraagt je af wat er omgaat in zijn brein. Heeft-ie nooit van Spitting Image gehoord? Denkt hij dat het publiek geen onderscheid kan maken tussen grap en werkelijkheid? Ziet hij zelf het verschil niet? Of zitten de makers van Egoland en Kopspijkers misschien dichter bij de waarheid dan ze zelf denken?

Als het niet zo in-triest was zou je erom kunnen lachen. Balkenende probeert de koningin in bescherming te nemen tegen een stel grappenmakers. En dat terwijl hijzelf de Oranjes met zijn "kansloze gestuntel" meer schade heeft berokkend dan vijf generaties republikeinen. Op momenten dat het koningshuis werkelijk uit de wind moet worden gehouden slaagt hij er niet in zijn verantwoordelijkheid op te nemen. Ironisch genoeg zijn het meestal PvdA-premiers de de monarchie uit de soep trekken.

Nou ja, de programmamakers, toneelschrijvers en cabaretiers hebben weer voor maanden stof. Wat dat betreft verkeert de premier in een luxepositie: hij heeft geen satire nodig. De humoristen kunnen het zo schunnig niet verzinnen of hij doet er zelf een schepje bovenop. De donkere dagen rond kerst naderen, en daarmee de oudejaarsconferences. Misschien dat ik dit jaar weer eens ga kijken.
:: marco 4:56 AM [+] ::
...

Nooit bij stilgestaan

In bijna iedere discussie over taalkunde wordt vroeg of laat verhaald over de Inuït, die 37 verschillende woorden voor sneeuw hebben. Afgelopen weekeinde voerde ik een dergelijke discussie met mijn broer en sneed (mijn fout) die onvermijdelijke anekdote weer eens aan.

'Ja, kunst', aldus mijn broer. 'Volgens mij hebben we in Nederland 37 verschillende woorden voor kutweer.'

We zijn eens gaan tellen. We kwamen een heel eind.
:: marco 8:59 AM [+] ::
...